(Yetişkin içerik) 1800'lerin tehlikeli sokaklarında bir başına yaşayan, uyum sağlayabilmek adına benliğini değiştirmiş genç bir kızın; dönemin en meşhur çiftliklerinden birinde işe alınması kaderin ördüğü ağlara geri dönüşü olmayan bir darbe bırakmıştı. - Koluma sımsıkı sarılan elle olduğum yerde kaldım. İnce kolumu büyük eliyle tamamen sarmış, kaçmam için bana hiçbir fırsat bırakmamıştı. Ağzımdan tek bir söz çıksa hıçkırıklara boğulacakmış gibi hissettiğimden dudağımı ısırdım. Ensemdeki sert fakat içimi kavuracak kadar sıcak olan solukları, tam arkamda olduğunu gösteriyordu. Bana acımayacaktı. "Basit bir seyis olmadığını başından beri biliyordum." Fısıltısıyla başımı eğdim. Alnıma dökülen kısa saçlarım ve görüş alanıma giren kıyafetlerim hiç bu kadar rahatsız edici gelmemişti. Titreyen göz kapaklarım benden habersizce kapandı. Aklım bir kez daha kalbime, kalbim bir kez daha ona kandı. "Ne tesadüf, ben de sizin için aynı düşünceler içerisindeyim. Hiçbir vakit basit bir asker değildiniz."

. Genç kadın kocasının güneşten yanmış omuzlarına değdirdi ellerini, kaşlarını çatarak kendine bakan adamdan çekiniyor ve hatta korkuyordu. Mizacı sertti, mizacı epey sertti. Feride, gerçekten sinirli mi yoksa sakin mi anlayamıyordu bazen. Evliliğin ilk günleri komşuya gideceğim bile diyememişti bu yüzden. Hâlâ daha çekinceleri vardı elbet; kocasının sınırlarını kestiremiyor, nerede duracağını bilemiyordu. "Gülüm," dedi Rıfat, gecenin sessizliği yırtılmasın diye sessizce konuşurken. Habersiz olduğu düşünceleri yıkmak ister gibi dudağının bir kenarı yukarıya kıvrıldı. Haylaz bir gülüş olduğunu sezdi Feride. Ama ne çare, saniyeler içinde yanağı dişlenmiş ve ince bir sızıyla baş başa kalmıştı. Kadınlığında artık hissedemediği el yüzünden morali kaybolmuştu. "Ya Rıfat. Acıdı ama." Küskünce konuşup gözlerini kaçırmıştı kocasından. Ey nazlı yar, diye geçirdi içinden adam. Koynuna beni alacak kadar kadın, küsüp gidecek kadar çocuksun. Elde avuçta nasıl durur nasıl tutulursun.

"SIRTINDA HANÇERİM VAR." "YÜREĞİME DEĞMİYOR, İKİ GÖZÜM!" İmkânsız bir aşk. Bir lanet. Ve affedilmeyecek bir ihanet. Firuze ve Ezra'nın bir araya gelmemesi için birçok sebep vardı. Üstelik araya giren yıllarla birlikte bu aşk, Doğu'da yaşanan imkânsız sevdaların başına yazılmıştı. Ta ki Firuze on gün erkenden Mardin'e dönene kadar. Firuze ihaneti için oradaydı ama kaderin bu sevda için başka bir planı vardı. Her ne kadar lanetli olsa da, Firuze on gün sonra döneceğine inansa da... Bu sevda baştan yazılacaktı. Kader, imkânsızı tanımazdı. Uyarı: Yetişkin okurlar içindir.

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Fakirliğin ve oturdukları semtin tüm zorluklarına göğüs germeye çalışan gençlerin hikayesi.. "Rüzgar.." dedim ve duraksadım. "Burada ki hiçbir duvar senin gözlerindeki umut ve ışığa şahit olmadı daha önce. Çocukların umutlarını elinden alan ve kendi şartlarına göre yetiştiren bir yer Kuşrak. Bizi ailemiz değil, Kuşrak büyüttü. Bu mahalle içine aldığı herkesi yutuyor. Senide yutacak, bizide." Her zaman ki ışığıyla gülümsedi. "Savaşmadan bilemeyiz Su Perisi." ••• Sizce onlar, Kuşrak'tan sağ çıkmayı başarabilecekler mi?

"Bir kelebek kırılmışsa ne yapmalı?" diye fısıldadığında acılar içindeydi genç adam. "Kanadı kırılmışsa iyileştirmeli, kalbi kırılmışsa öldürmeli kelebeği..." "Söylesene kız çocuğu, öldüreyim mi ben seni?" Ölüm giyen kelebeğin katili yarındı, üç günün ardına saklanmış dördüncü gündü. (...) "Denklem" isimli kurgumun, düzenlenmiş haliyle yeni kitabıdır. "Ölüm Resitali" adıyla yayımlanan ilk kurgudur, konusuyla beraber tüm hakları şahsıma aittir.

Bir mahalle aşkı. Kandemir ve Nare... * Başımı çevirdim ve kahverengi gözlerine mest oldum. En çok gözlerini seviyordum. Beni kendine tutsak eden gözleri ölüm gibiydi. "Seni özledim," dedim bir anda. Bunu söylemeyi düşünmüyordum ama kalbimde ki duygu değişimleri hâlâ devam ediyordu. "Biliyorum." dedi sakince. "Seni merak da ediyorum." Kendimi durduramıyordum ve durdurmak da istemiyordum. "Biliyorum," dedi yine. Karlar gittikçe şiddetini arttırıyordu. "Seni seviyorum." Ağzımdan çıktı gitti o sözler. Kendime engel olamadım. "Bunu... Bilmiyordum." İnan bende bilmiyordum sana itiraf edene kadar. Ama şu an biliyorum. Sana deli gibi âşık olduğumu, kalbimin bir tek senin için attığını... Ben... Seni seviyorum Kandemir. * 14.12.2021

"Ben sana bir çocuk veremedim Devran. Bu duygudan seni nasıl mahrum edeyim ki ben? Bunun vicdan azabını nasıl ömür boyu omuzlarımda taşıyayım?" Kocasının dudakları usulca kondu boynunun girintisine. "Dilşad.." Gözlerini hüzünle kırpıştırdı genç kadın. "Bu sızı benim ruhuma kazındı artık. Her gün, her bir ağızdan dinleyerek işledi kalbime.-" Derin bir nefes aldı titreyerek. Belindeki kollar daha çok sıkılaşırken devam etti gecenin hüznüne eşlik etmeye. "Evlen Devran. Evlen ki babalık duygusuna hasret kalma ömür boyu." Benim gibi bu sızıya mahkum olma sende.. *** Dilşad ŞAHİNBEY & Devran Oğuz ŞAHİNBEY ?YAYINLAMA TARİHİ: 14.08.2021? ❌Yetişkin İçerik ( Dikkate alarak başlayınız.) - Tanıtım bölümü ile sınırlı kalacaktır. ( diyip de bölüm atan ben..) - Kitap aktif hale geldiğinde yetişkin içerik kapsayan bölümler gelecektir.(+18) Bunu dikkate alarak okumanız rica olunur. -R.E kitapları-SIZI? -

Mazi, her mutlu oldukları anda ruhlarının peşinde olan bir katil gibi onlarla olucaktı. Her şeye rağmen birlikte olabilirler miydi? Kapıdan çıktığımda, gerçekler yüzüme sert bir tokat olarak indi. Geçmiş ve gelecek arasında, ince bir çizgide yolculuk yapıyorduk. Herkes benden gitmişken ben her şeyimden gidebilir miydim? Kalbim ve beynim bir savaştaydı. Kalbimin hüküm kurmaya başladığı yerde, beynim kölesi olmaya hazırdı. "Özür dilerim, anne. Onu hâlâ çok seviyorum. Bana kızgın mısın?" Gecenin hüküm sürdüğü gecenin altında onlara seslendim. Siz onu affedin baba, çünkü o kendini asla affedemeyecek.