Σε έναν πόλεμο για κυριαρχία, κερδίζει το θανατηφόρο δηλητήριο του φιδιού ή η οργή των αιλουροειδών;

Ο Χάρης και η Μαργαρίτα ήταν συμμαθητές στο γυμνάσιο. Τι γίνεται, όμως, όταν 6 χρόνια μετά μία τυχαία σειρά γεγονότων τους φέρνει πιο κοντά από ποτέ;

Τέσσερα χρόνια τώρα, εκείνος ζει πίσω από τα κάγκελα. Μακριά από τον κόσμο που γνώριζε, μακριά από τη γυναίκα που αγάπησε, μακριά από την κόρη που δεν γνώρισε ποτέ. Όταν η φυλακή ανοίγει ξαφνικά τις πόρτες της, τίποτα δεν είναι έτοιμο να τον δεχτεί πίσω. Η επιστροφή του είναι απότομη, απρόσμενη, σχεδόν ανεπιθύμητη. Ζωές που είχαν μάθει να προχωρούν χωρίς αυτόν ταράζονται. Πληγές που δεν έκλεισαν ανοίγουν ξανά. Επιστρέφει για να αποδείξει την αθωότητά του, κυρίως στα μάτια της. Κι όμως, αρνείται αυτό που δεν έπαψε ποτέ να νιώθει. Κρατά απόσταση, ενώ η καρδιά του προδίδει κάθε του βήμα. Γιατί κάποια δεσμά δεν σπάνε με τον χρόνο. Ίσως η ιστορία τους να μην τελειώσει ποτέ. Ίσως να είναι καταδικασμένοι να γυρίζουν πάντα ο ένας πίσω στον άλλον... γιατί ακόμα και στα αγκάθια, πάντα μπορεί να ανθίσει ένα λουλούδι. (Η συνέχεια του βιβλίου «Η Μαργαρίτα του διαβολου)»

Πάνω που πίστευε ότι η ζωή του θα ολοκληρωνόταν δίπλα στη γυναίκα που αγαπούσε. Πάνω που είχε περάσει το πετράδι στο δάχτυλο της και είχε θυσιάσει τα πάντα για να είναι μαζί, ο Λορέντζο, την βρίσκει στην αγκαλιά ενός άλλου. Χαμένος και μεθυσμένος από τον πόνο, παρασύρεται στα φώτα ενός νυχτερινού κλαμπ στο Τσάρλεστον. Ανάμεσα σε ποτά, καπνό και γυναίκες που προσπαθούν να τον δελεάσουν ο Λορέντζο δεν νιώθει... τίποτα. Ώσπου εκείνη ανεβαίνει στη σκηνή. Η Κορντίλια, μια λαμπερή ξανθιά με επικίνδυνα γλυκιά ομορφιά ίσως μπορέσει κάλλιστα να αποτελέσει το φως που θα διαλύσει το σκοτάδι του. Όταν τα βλέμματα τους σμίγουν δεν υπάρχει επιστροφή. Μια νύχτα αρκεί για να τους κάψει, δένοντας τα κορμιά τους σε ένα κοινό, καλοκαιρινό ταξίδι. Ο Λορέντζο θέλει να γραπωθεί από αυτή τη γυναίκα και να την ξεγυμνώσει ξανά και ξανά, μέχρι να σβήσει τον πόνο με το άγγιγμα της. Αλλά ο πόθος δεν πρέπει να συγχέεται με το συναίσθημα. Γιατί όταν μπερδεύονται τα όρια, η επιθυμία δακρύζει κι αιμορραγεί προδίδοντας το μυαλό για τα θέλω της καρδιάς μέχρι που τελικά πληρώνεται... με το μεγαλύτερο τίμημα από όλα.

Η Καρολίνα και ο Κάρλος είναι δύο χαρακτήρες εντελώς διαφορετικοί. Η Καρολίνα είναι μια πανέμορφη γυναίκα με δυναμισμό και αυτοπεποίθηση. Ο Κάρλος από την άλλη είναι ο ιδανικά τέλειος εμφανισιακά όμως είναι ψυχρός και απότομος. Δεν έχει και το καλύτερο παρελθόν οπότε ίσως είναι αυτός ένας από τους λόγους για τον χαρακτήρα του απέναντι σε οποιονδήποτε. Αυτοί οι δύο μισιούνται από τότε που πήγαιναν σχολείο, όμως φαίνεται πως είναι μοιραίο να συναντηθούν ξανά εξαιτίας της αγγελίας που βάζει η Καρολίνα όπου λέει πως χρειάζεται συγκάτοικο για να μοιράζεται με κάποιον/α τα έξοδα του σπιτιού. Όμως, για κακή της τύχη, αυτή την αγγελία θα την διαβάσει και ο Κάρλος ο οποίος ψάχνει και εκείνος ένα σπίτι για να μείνει. Το μίσος ανάμεσα τους όλο και φουντώνει τον καιρό που μένουν μαζί αλλά μαζί με το μίσος φουντώνει και κάτι άλλο...

Ονειρευόταν να ανέβει σε εκείνη την μεγάλη σκηνή από μικρή. Μέσα από το γυαλί της τηλεόρασης φάνταζε μεγαλοπρεπής, σαν την επιτομή της δόξας. Μα οι καιροί δεν τα έφεραν βολικά. Αντί να γίνει ψυχή και σώμα του ονόματος της, η Μούσα βρέθηκε στο Μέγαρο Μουσικής ως μέρος της ταξιθεσίας του κτηρίου. Και τώρα δεν το γλυκοκοιτούσε από την τηλεόραση της, αλλά από τις πιο απομακρυσμένες θέσεις στα θεωρεία.

Εκείνος υπάρχει για να καταστρέψει τον κόσμο μου και εγώ τον δικό του.

Η ομορφιά μπορεί να είναι η χειρότερη αμαρτία σου.

Εγώ, εσύ και ένα καλοκαίρι. ⭑･ﾟﾟ･*:༅｡.｡༅:*ﾟ:*:✼✿　　✿✼:*ﾟ:༅｡.｡༅:*･ﾟﾟ･⭑ Η Αμάρυλλις, μια ζωγράφος που άλλοτε έβλεπε τον κόσμο μέσα από τις πιο φωτεινές αποχρώσεις του, επιστρέφει στη Γαύδο αναζητώντας γαλήνη· μια γαλήνη που η ζωή της στέρησε με τρόπο κατακλυσμιαίο. Ο Μιχάλης, ένας άνδρας που είχε μάθει να θριαμβεύει, βλέπει τον κόσμο του να διαλύεται, μόνο και μόνο για να καταλάβει πως δεν του ανήκε ποτέ. Στρέφεται ξανά στη δουλειά του, στο επόμενο μεγάλο έργο του -κι αυτό το έργο τον φέρνει στη Γαύδο. Εκείνη είναι το λευκό, εκείνος το μαύρο. Και το μαύρο, πάντοτε, μοιάζει ικανό να καλύψει το λευκό. Εκτός κι αν το λευκό προλάβει να λάμψει, να το διαπεράσει, να το μεταμορφώσει. Και τότε... γεννιέται το γκρίζο.

«Έι εσύ!» Του φώναξα μόλις είχα φτάσει αρκετά κοντά του, έτσι ώστε να καταφέρω να του μιλήσω. «Σε εμένα μιλάς;» Με ρώτησε με ένα υπεροπτικό ύφος στο πρόσωπο του. Δεν απάντησα στην ερώτηση του. Αντιθέτως, έκανα εγώ την δική μου. «Δεν ντρέπεσαι να υπερασπίζεσαι ένα βιαστή!» Ρώτησα έξαλλη. «Θα μπορούσε αυτό το καημένο το κορίτσι, να ήταν η κόρη σου!» Δεν με ενδιέφερε που ήμουν σε αίθουσα δικαστηρίου. Φώναζα όσο ήθελα. Με κοίταξε με ένα εκνευρισμένο ύφος. Φαινόταν τόσο αποφασιστικός και...όμορφος; «Κάνω απλά την δουλειά μου». Είπε ενώ συνέχιζε να τακτοποιεί τον χαρτοφύλακα του. Δεν κοιτούσε προς το μέρος μου. «Δουλειά σου είναι να υποστηρίζεις ένα βιαστή; Ξέρεις πως μπορείς να καταστρέψεις την ζωή ενός κοριτσιού. Να την στοιχειώνει αυτό για την υπόλοιπη ζωή της;» Δεν κατάλαβα πως μπορούσα να πάρω ανάσα τόσο γρήγορα που μιλούσα. Τα κατάφερα πάντως. «Δεν είναι δική σου δουλειά να με κρίνεις, κοκκινομάλλα». Συνέχισε με ψυχρό ύφος. Γαμώτο, πόσο πολύ μου την έδινε στα νεύρα! «Είσαι ένας δειλός!» Συνέχισα απτόητη. Είχα πάρει φόρα και δεν μπορούσα να σταματήσω. *******************************************************