Ήταν φτιαγμένοι από φωτιά και τάφο. Δύο καρδιές, βαμμένες στο αίμα των θυμάτων τους. Εκείνος, γιος του αφανισμού. Εκείνη, κόρη της εκδίκησης. Τους μεγάλωσαν με σφαίρες, όχι με νανουρίσματα. Αν υπάρξει αγάπη ανάμεσα τους, θα είναι έγκλημα. Κι αν αντέξει...θα είναι θαύμα. Αν κοιταχτούν, όλα τρέμουν. Αν πλησιάσουν, όλα σβήνουν. Αν αγαπηθούν... Ποιον θα προδώσουν πρώτα...; Τον κόσμο τους...ή ο ένας τον άλλον; Και το κυριότερο; Αν η αγάπη τους είναι καταδίκη...θα την αρνηθούν ή θα την αποδεχτούν;

Εάν η Αμυγδαλιά περιέγραφε τον εαυτό της,δεν θα χρησιμοποιούσε ελκυστικά επίθετα.Έχοντας συνηθίσει στην απλότητα,έχει ξεχάσει να ζει.Μία εργαζόμενη κοπέλα στο ανθοπωλείο «Γαρδένια» που βιώνει μία φυσιολογική ζωή,θα έλεγε κανείς.Έτσι,οι έννοιες έρωτας,περιπέτεια και διασκέδαση είναι άγνωστες στο λεξιλόγιο της. Στην κεντρική οδό Μανδρακίου-Μωλού, έξω ακριβώς από το ανθοπωλείο «Γαρδένια», όπως και σε άλλα μέρη του νησιού, ο Φοίβος εμφανίζεται συχνά.Πότε πηγαίνοντας για βόλτα, πότε για μπάνιο ή πότε απλά επειδή τυχαίνει. Μοναχικός,απόμακρος,γενναιόδωρος. Ο Φοίβος και η Αμυγδαλιά κάποιες φορές ανταλλάσσουν καμία κουβέντα ως δυο άγνωστοι.Κάποιες φορές ο ένας προσπερνάει τον άλλον στον δρόμο.Άλλες φορές πάλι δεν μιλάνε καθόλου.Είναι σαν η μοίρα να θέλει να τους απομακρύνει. Μπορεί όμως και όχι... Μία ρομαντική περιπέτεια με έδρα την γοητευτική Ύδρα και με πρωταγωνιστές δύο άτομα τελείως διαφορετικά,μα ταυτόχρονα τελείως ίδια.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Η Εύα μετακομίζει χιλιόμετρα μακριά από τους φίλους της, σε μια νέα πόλη με το μόνο της στήριγμα τον πατέρα της. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της μετά τον χαμό της μητέρας της ήταν αρκετά δύσκολα και η μετακόμιση ήταν ένας τρόπος να κάνουν μια νέα αρχή. Τι κι αν όμως τελικά δεν πηγαίνουν όλα όπως τα περίμενε; Ένα αγόρι αλλάζει την ζωή της οριστικά. Τι θα γίνει όταν η Εύα αναγκάζεται να ζήσει ξανά το παρελθόν της; Τι άραγε τους επιφυλάσσει η μοίρα; Θα καταφέρουν να ζήσουν τον έρωτά τους ή θα πνιγούν παίζοντας με τα κύματα; ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ⛔DO NOT COPY⛔ Αν υπάρχει οποιαδήποτε ομοιότητα με κάποιο άλλο βιβλίο είναι καθαρά απο σύμπτωση, όλοι χαρακτήρες είναι φανταστικοί! Το βιβλίο περιέχει υβριστικό περιεχόμενο, σκηνές βίας και σεξουαλικού περιεχομένου. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη.

Ήταν ένα βράδυ. Μια νύχτα που άλλαξε τα πάντα ξαφνικά... Ή ίσως θα έπρεπε να τα αλλάξει, αλλά όλα παρέμειναν ίδια. Μέχρι που η Αριάδνη δεν μπορούσε να αγνοήσει παραπάνω εκείνο το βράδυ. Μέχρι που ο Νίκος σταμάτησε να προσποιείται.

Υπάρχει ένας κόσμος πίσω από τα φώτα της πόλης. Ένας κόσμος που λίγοι ζουν πραγματικά, και ακόμα λιγότεροι έχουν την τόλμη να τον παρατηρήσουν. Κάποιοι κρύβονται μέσα στις σκιές, κι άλλοι κοιτάζουν από μακριά, χωρίς να ξέρουν τι τους περιμένει. Κάθε συνάντηση φέρνει μικρές εκρήξεις έντασης, ατάκες που τσιγκλούν και σιωπές που μοιάζουν πιο δυνατές από λόγια. Κι όσο οι κόσμοι τους συνεχίζουν να συναντιούνται, οι γραμμές που θεωρούσαν σταθερές αρχίζουν να σπάνε. Τι θα γίνει όταν η περιέργεια, η πρόκληση και η αθέατη έλξη αρχίζουν να καταστρέφουν τους κανόνες τους, ένα βήμα κάθε φορά; Το μόνο σίγουρο είναι ότι... ο κόσμος τους δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδιος.

Γλείφω το γλειφιτζούρι μια τελευταία φορά και το τραβάω από τα χείλη μου, αφήνοντας ένα προκλητικό ποπ. Ο Ethan μένει να με κοιτάζει σαν υπνωτισμένος, με τα χείλη του ελαφρώς ανοιχτά και το επόμενο δευτερόλεπτο, χώνω το γλειφιτζούρι στο στόμα του. «Τα λέμε, όμορφε,» ψιθυρίζω, κλείνοντάς του το μάτι παιχνιδιάρικα κι εξαφανίζομαι από το οπτικό του πεδίο. {The baddie and her nerd}

Καμιά πτώση δεν είναι εύκολη... Μερικές γίνονται ομαλά, ενώ άλλες τσούζουν και πονάνε... Ξύπνησε έχοντας πάνω στο χέρι της μια ζωγραφισμένη μαύρη , κάθετη γραμμή... Δεν είχε ιδέα όταν άνοιξε τα μάτια της πως εκείνη η γραμμή, θα ήταν ίση με τη ζωή και το θάνατο της... Αποστολή της, οι πληροφορίες... Ανταμοιβή, ένα αντίδοτο που διαρκεί τόσο όσο... Άδεια γλώσσα και καμιά πρόοδο σήμαινε αργος και βασανιστικός θάνατος... Δεν θα είναι ένα παιχνίδι γάτας με ποντικού αυτό... Δεν μιλάμε για γάτες... Οι τίγρεις και ο θηριοδαμαστης άλλωστε, πάντοτε είχαν εναν πιο ακραίο δεσμό... Don't copy ©2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Σ' ένα ελληνικό νησί, το κάθε καλοκαίρι μετατρέπεται σε άτυπη ναυτική αρένα, όταν η Μαρίνα και ο Νίκος (ξανά)συναντιούνται. Η «πριγκίπισσα» των ταχύπλοων, εκρηκτική, ανταγωνιστική, λάτρης της ταχύτητας και της αδρεναλίνης. Ο Νίκος, ιστιοπλόος, ήρεμος, τεχνικός, βαθιά δεμένος με τον άνεμο, την υπομονή και την παράδοση της θάλασσας. Η σύγκρουση τους (αυτό) το καλοκαίρι ξεκινά όταν αναγκάζονται να δένουν τα σκάφη τους δίπλα-δίπλα στο ίδιο λιμάνι. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε μέρα γίνεται μάχη. Ένα στοίχημα στο «Ναυάγιο», μια κόντρα απέναντι στην βραχονησίδα, μια βλάβη μεσοπέλαγα και μια αναγκαστική νύχτα κάτω από τα αστέρια αρχίζουν να σπάνε τις άμυνες τους. Και όσο ο καλοκαιρινός αγώνας του νησιού πλησιάζει, η αντιπαλότητα μετατρέπεται σε επικίνδυνη έλξη. Γιατί στη θάλασσα δεν κερδίζει πάντα ο πιο γρήγορος, ούτε εκείνος που αντέχει περισσότερο. Κερδίζει πραγματικά, εκείνος που έστω για μια στιγμή, μπορεί να αφήσει αυτό που νομίζει πως είναι και αλλάζει πορεία, χωρίς να φοβηθεί ότι θα χαθεί. Εσυ μπορείς να βγεις στο αντίθετο ρεύμα ;

«Έχει αρχή μα όχι τέλος και τελειώνει ότι αρχίζει.» ΘΑΛΑΣΣΑ: "Και δηλαδή τι τύπος άντρα είσαι;" Το σαρδόνιο χαμόγελο που στόλισε τα χείλη του ήταν ότι χρειάστηκε για να κάνει την καρδιά της να χτυπήσει σαν τρελή. "Εκείνος που θα γαμαει το μυαλό σου, ενω κάνει έρωτα στην ψυχή σου. ", και ο δυόσμος μπλέχτηκε με το κεράσι. ΟΥΡΑΝΟΣ: "Σε περίπτωση που το ξεχνάς, είμαι η μούσα του Θανάτου καλέ μου.", τα μάτια της τον κεραυνοβολούσαν, ο ουρανός σκοτείνιαζε, "Αν εσύ είσαι η μούσα του Θανάτου mellilla...τότε εγώ είμαι ο ίδιος ο Θάνατος.", η θάλασσα σήκωσε τρικυμία, δεν υπήρχε πλέον διαφυγή... ΠΤΩΣΗ: "Αν δεν βρω τρόπο, τότε θα δημιουργήσω έναν.", η Ιθάκη ήταν που έδινε το ωραίο ταξίδι λοιπόν. "Η πληγή επουλώνεται, το σημάδι μένει.", και ίσως τελικά ο προορισμός να μην είχε τόσο μεγάλη σημασία. ΠΟΝΟΣ: "Μας αξίζει ένας λυτρωτικός επίλογος.", η φωνή της έσπαγε. "Εμείς γράφουμε τον επίλογο μας.", της απάντησε ξέπνοα. Μα γιατί δεν αισθάνονταν λυτρωμένοι; Τελικά, η θάλασσα και ο ουρανός αγγίζονται;

Δάφνη είναι ένα κορίτσι πού έχει ζήσει τα 20 χρόνια της ζωή της με την σκέψη της να είναι στις συνέπειες που μπορεί να έχει κάθε της πράξης. Αυτό το καλοκαίρι έχοντας την πλήρη ανεξαρτησία σε ένα άγνωστο μέρος, είναι η ευκαιρία της να ζήσει χωρίς να σκέφτεται τις συνέπειες. Άραγε θα το μετανιώσει; θα υπάρχουν συνέπειες;; ----------------------------------------------------------------- Η Σαντορίνη θα είναι το μέρος που θα φιλοξενήσει τον καλοκαιρινό έρωτα της πρωταγωνιστρίας μας. Ελπίζω να αγαπήσετε το ζευγάρι μας.... Και να σας αρέσει η ιστορία 😁 [Η ιστορία είναι βγαλμένη από την φαντασία μου]