"SIRTINDA HANÇERİM VAR." "YÜREĞİME DEĞMİYOR, İKİ GÖZÜM!" İmkânsız bir aşk. Bir lanet. Ve affedilmeyecek bir ihanet. Firuze ve Ezra'nın bir araya gelmemesi için birçok sebep vardı. Üstelik araya giren yıllarla birlikte bu aşk, Doğu'da yaşanan imkânsız sevdaların başına yazılmıştı. Ta ki Firuze on gün erkenden Mardin'e dönene kadar. Firuze ihaneti için oradaydı ama kaderin bu sevda için başka bir planı vardı. Her ne kadar lanetli olsa da, Firuze on gün sonra döneceğine inansa da... Bu sevda baştan yazılacaktı. Kader, imkânsızı tanımazdı. Uyarı: Yetişkin okurlar içindir.

Ben ilk kez onun yangınında onunla yanarken bulmuştum kendimi. ''Alacalı...'' dedi büyülenmiş gibi. Alnı alnıma yaslandı. ''Alacalı Ahuşan... Bana yazılmış gibisin.'' Kaç kere döndü durdu parmakları tenimde sayamadım. ''Sabrın sonu selametse...'' Elleri benden ayrılıp bir iki adım karşıma geçse de sözleriyle beni kendine mühürledi sanki. ''Yemin ederim benim selametim bir sen, tek sen olacaksın.'' Bu hikaye bir kadının kocaman bir adamın kalbine düşüp büyümesinin hikâyesiydi.

Gözden irak olan gönülden de irak olur, derdi nenem. Onu görmeyeli beş sene oldu, koskoca beş sene. Dil hep ağrıyan dişi yoklardı, benim ise acım oydu, insan kendi acısını unutamazdı Ne aklımdan ırak tutabildim ne de gonlumden. Üstelik gönlümde daha da çoğaldı, taştı Kaldıramaz oldum, ona olan hasretim öyle büyüdü kı dağ oldu. Bense bunu taşıyamadım, altında ezildim Oturduğum ahşap divan sanki ateşti de beni yakıyordu. Ondan sakladıklarım yüreğime biçak saplıyordu. Ne ben onun bıraktığı Vedaydım, ne de o benim bıraktığım Macit'ti. Senelerce çektiğim ızdrap Macit'in bu sirri öğreneceği gün ki çekeceği acıdan belki de bir hiçti. Yaktım, yakarken yandım. Ben kederli mumlar gibi Eridim hep içime Ve sabahı bekledim.