Daha çok küçükken ayrılmak zorunda kalmışlardı. Düştüklerinde kaldıracak bir el yoktu, onların hayatında. Düşünce ayağa kalkmayı öğrenmişlerdi; deneyerek, acı çekerek ve pes etmeyerek. Mert, Kuzey ve Zeynep küçük yaşlarda ailelerini kaybederek, kimsesizliğin ne demek olduğunu bile bilmeden, yaşayarak öğrenmek zorunda kalmış üç kardeşti. *** Her zaman aile eksikliği ile yaşamıştım. Anne ve babam olmasada abilerimin olduğunu öğreniyordum. Bu iyi bir şeydi. Mutlu olmalıydım. Ama mutlu olmaktan ziyade tedirgin hissediyordum. Kendime mutluluğu yakıştıramıyordum belli ki. Neden normal bir insanın yapması gerektiği gibi boyunlarına atlayıp, abim oldukları için ne kadar şanslı olduğumu söyleyemiyordum ki sanki. Çünkü ben duygularını içinde yaşamaya alışmış, dışa vurmaya gerek duymamış, kalabalıklar içinde yalnız olan ve her hareketinden çekinen bir insandım. Böyle olmak istemiyordum. Ama demekle olmuyordu ki. Keşke her şey göründüğü kadar kolay olsaydı.

|Yeni aile, abiler kurgusu| "Yıllarca sahip olmak istediğim şeyler her çocuğun istediği şeyler değildi. Her çocuğun sahip olduğu şeyler, benim isteğimdi.." "Hayatın bana getirdiği herşeyi kabul etmek zorunda değildim. Kabul ettirmekte ısrarcı olan hayattı. Sanırım bu sebeptendi bana acıları armağan edişi. Direnenleri sevmiyordu belki de hayat. Ama, direnmek zorunda bırakılanlar da hayatı sevmiyordu. Garip bir ilişkiydi ama bir yerden sonra ipler bizim elimize geçiyordu, hayatımızın bize getirdiklerini kabullenmiyorduk, kabulleneceğimiz kıvama sokup hayatımıza kabul ettiriyorduk." "Yıllar sonra ipler benim elimdeydi, seçeneklerin hep olumlularını seçecektim ama şu anki ben için değil, 12 yaşındaki o çocuk için." Ayza, sadece Ayza. *Bol cringe içerir, buna rağmen okuyan linç tayfa okumayın. Ben uyardım. *Solitude, Tek başına olmak anlamına gelen İngilizce bir kelimedir. *Tüm hakları saklıdır ve bana aittir izinsiz alınması veya kopyalanması durumda gereken yapılacaktır. *Kitapta görüşürüz minnoşlar <3 300122 210523

güçlü kadınlar herdaim. kitap önerileri