Bir oyunun içindelerdi ve beni de içlerine çekmişlerdi. Kaçtım yakalandım sonra tekrar kaçtım yine yakalandım. Zaman ilerliyordu ve ben çözüme ulaşamıyordum. Geçen zamanlar bana oyunu onların istediği gibi oynamam gerektiğini öğretti. Kurtulmak için oynadığım küçük oyunlar büyüdü ve ben zalimin yanında zalime dönüşmek zorunda kaldım. ------------------------------------------- "Şöyle yapalım sen şimdi bana küçük görevler ver ben sonra tek tek başarı basamaklarını çıkar zirveye ulaşırım" dedim. Bu sefer dikkatini çekmiş gibiydim. "Zirve mi? Senin için zirve ne? " dedi. "Senin koltuğun" dedim. Bir kahkaha patlattı 'Benim yerime geçebileceğini düşünüyorsun' dedi ve hala gülmeye devam ediyordu. "Düşünmüyorum direkt yapacağım. Görüyorum ki buraları yönetecek kadın gerekiyor"

Elinde olduğunu fark edemediğim çiçeği kulağıma takmıştı. Dikkat ettiğimde yine pembe gül olduğunu gördüm. Bu bana verdiği üçüncü pembe güldü. " Ben seni çok özleyeceğim Atarlım o yüzden sen de beni özle demiştim. Her günüm seni özleyerek geçti, sen hiç özlemedin mi?" Yine bakışlarımı kaçırdım. Ne demeliydim ki? "Gözüm aramış olabilir seni" dedim ama o kadar sessiz söylemiştim ki belki duymazdı. Güldü ama içten bir gülüştü. Utandığım için yine ona bakmıyor apartmanı inceliyorken "Geldim artık gözün bana değse" dedi. Yine ona bakmadığımda bu sefer kendisi bakışlarımın olduğu tarafa geçti "Sen bana bakma ben senin baktığın yönde olurum" alıntısını söylemişti.

Ruhsuz bir adamla evlendim. Ruhsuz, duygusuz, gaddar, kaba ve insanlıktan yoksun bir adam... Artık Karahan konağında o ruhsuz adamla bir ömür geçireceğim. Ben beyaz gelinlikle annemin evinden çıkarken herkesin gördüğü gelinlik değildi, üzerimdeki... Kefenimdi... O gelinlik üzerimden çıktı ama kimsenin görmediği kefenim hâlâ üzerimde. Kimse görmese de ben görüyorum. Ben her gün öldüğümü sanırken, aslında o adamı gördüğüm gün öldüm ama bilemedim. Ben kim miyim? Hande İnanoğlu. Kerem Karahan'la evli, hayatı cehennemden daha cehennem sıradan biri... Çok sevdiğim arkadaşım Zehra'mın katkılarıyla.. Sonsuz teşekkürler NOT: TÖRE HİKAYESİ DEĞİLDİR!