Hayatı hep bir kumar oyununa benzetirdim. Kim kazanırsa, güneş ona doğuyordu sanki. Kazanana güneş, kaybedene zifiri karanlıktı sanki. Ve karanlıkta kalan hep ben oluyordum küçüklüğümden beri. Hayata karşı her zaman yenilmiş hissediyordum kendimi. Hep karanlıkta kalan, asla gün ışığı göremeyen bir çocuktum ben. Dizleri asla kanamayan, eli dahi kanamayan ama ruhu ölen bir çocuktum. Ruhum yoktu benim. Rengarenk bir hayatın içinde ki o kör noktaydım ben. Ufacıktım. Küçücüktüm. Kendi kendime büyümüş. Kendi kendime güçlü olmuştum.

Belki bir az sessizdim fakat saf değildim... Sevdiğimden vazgeçicek kadar saf değildim mesela. Her vazgeçişin altında acı bir mecburiyyet vardır. Ben sadece bu mecburiyyetin kurbanıydım... Tanışalım mı? Ben Deniz Arslan. Malatyadaki küçük evimde dokkuz kardeşim ve dedemle birlikte yaşıyorum. Belki anne ve babamız yok ama ben tüm bu yaşadıklarıma rağmen kardeşlerimle mutluyum... Benim çılgın ailemle sizde tanışmak ister misiniz? O zaman buyrun gelin. Arslan kardeşlerin aşk,acı,aksiyon ve mizah dolu hayatlarına hoş geldiniz...

Kendi bulundukları ada da kendilerince sakin bir hayat süren Lucy ve Louis kardeşler, bir gün adayı işgale gelen korsanlar yüzünden arkadaşları ile birlikte ailelerinden ayrılmak zorunda kalırlar. Bundan sonra arkadaş grubumuz ailelerini bulmaya çalışacaktır ama artık eski yerinde olmayan bir adayı bulmak hiçte kolay olmayacaktır. ---------- Yere çömelip Jenny'ye sarıldım. Sıcak yaşlar ikimizinde kan dolu yüzünü temizliyordu. Onun ölecek olması hiç aklımın ucundan dahi geçmemişti. Sanki onun değil de benim kalbim kılıçla delinmişti. Yüreğim kanıyordu. Bugün en mutlu günümüz olacaktı, ölüm günümüz değil! Hal ve hareketleri ile bugün öleceksiniz diyen adam yüzündeki küstah ifadesiyle bize doğru yaklaşıyordu. Yavaş hareketi ile bizi öldüreceğinden emindi. Bacaklarım titreye titreye Jenny'den ayrılıp uzun kılıcı elime alıp ayaklandım. Kılıç ona doğru güçsüzlükle savurdum, onun sert darbesiyle kılıç hızla ellerimden savruldu. Diğer darbesi boynumaydı. Aklım bana olacaklarda değildi ama Jenny'yi arkamda bırakıyordum. Umarım onun sonu sarıldığı o ceset gibi olmazdı.

"Geçmez," dedi balık. "Pişmanlık, içini içten içe kemiren, seni senden alan bir zehirdir. Ve insan... Aynı hataya defalarca düşen, unutmaktan başka marifeti olmayan bir varlıktır. Bu duygu, Neva... Öyle bir şey ki seni, nefesin saydığın insanlardan bile koparır. Karanlığa gömüleceksin, küçük. Yaptığın şey seni yakacak; hem de herkesin gözleri önünde. Ama kimse dönüp bakmayacak. Bir anlık öfkeyle yandığında, kimse kül olduğunu görmeyecek. Senin için ağlayan olmayacak. Çünkü insanlar, hatanı affetmekle değil, seni o hatayla damgalamakla ilgilenir. Yaralarını sarmak yerine seni parmakla gösterirler. Sırtını dönecekler. Ve sürüye uyan binlerce yüze tanık olacaksın. Yalnız kalacaksın. Ama asıl ceza bu değil. Asıl ceza, o yalnızlığı bilerek seçmen olacak. Çünkü sahte iyiliklere, boş vaatlere ve iğreti tebessümlere karnın tok olacak. Düşenin elini tutmayanların arasında dik durmayı öğreneceksin. Acımayla bakan gözler, yüzünde donuk tebessümler... Hepsi yalan. Bu dünyanın insanı bile sahte."