Bazen bir ölüm, yalnızca bir son değil, içimizde başlayan başka bir hikâyenin ilk cümlesidir. Meyra, babasının ardından kalan sessizlikte yürürken, geçmişin gölgeleriyle, söylenmemiş sözlerle ve içinden çıkamadığı sorularla baş başa kalır. Her şey karla örtülmüş gibi görünse de, altında yanan bir ateş vardır. Bir yabancı belirir ardından: Cumhuriyet Savcısı Bora Gediz. Gözleri, kelimelerden çok daha fazla şey anlatır. Ve belki de en derin yaralar, hiç konuşulmadan açılır. Bu bir yas değil yalnızca; bu bir yüzleşme. Bir kadının iç dünyasında büyüyen fırtınaların, suskunlukla yazılmış bir senfonisi. Kırık Kalpler Senfonisi, sevmenin, kaybetmenin ve hatırlamanın ne kadar acıtıcı olabileceğini anlatan, zarif ama keskin bir anlatıyla örülmüş bir roman. Sessizliğin içindeki yankıya kulak vermek isteyen herkese...

"Hayatta kalma arzusu iki ucuda keskin bir kılıçtır." Büyük bir trajedi meydana gelmiş ve ona adıyla seslenmenin bile tanrıya büyük bir hakaret olacağını düşünen insanların karşısına bir kraliçe olarak çıkmıştı. Ve o günden sonra halkın istediği tek şey onun öldüğünü görme arzusu olmuştu. Aynı kaderi arkasında kimsesiz bırakacağı bu kız çocuğuna da yaşatmak istemiyordu. Zaten bu savaştan sonra geriye kalan herhangi birinin onu bulduğu an yaşatmayacağına da emindi. Dünyadaki tek onyx ruhu ve var olan gücü de kendisiyle birlikte yaşadığı bu topraklarda yok olup gidecekti. Tıpkı yıllarca halkının da istediği gibi. Keskin rüzgar kadının saçlarını geriye doğru savurduğunda kendilerini bekleyen sona ulaşmak üzereyken gözlerini sıkı sıkı yumdu ve kucağındaki kızı göğsüne doğru çekerek etrafındaki uğultunun izin verdiği ölçüde kulağına fısıldadı. "Seni seviyorum Valerie, gökyüzü şahidim olsun ki baban da bende durmuş kaplerimize rağmen seni sevmeye sonsuza dek devam edeceğiz. Her zaman güçlü ol... ve ne olursa olsun hayatta kal."