"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!" ••• 29/10/2023 #ask 1 29/10/2023 #genckurgu 2 23/02/2024 #macera 1

Bir insan, kuyudayken nasıl okyanusa atılır, hiç düşündün mü? Kalp dediğin, en olunmadık kişiye tutulur; bazen seni en çok zorlayacak kişiye. Bir kadın için hayat, her zaman kolay değil; bazı anlarda öyle ağırlaşır ki nefes almak bile bir yük olur. İsteyen inanır, isteyen inanmaz. Hayat bazıları için pamuktan bir battaniye, bazıları için alevden bir örtü. Yağmur yağarken yanmazsın belki, ama yanına çoktan çoktan ateş düşmüştür. Artık o yangını ne dünya söndürebilir, ne başkası. Ve işte burası Mardin... Taş sokaklar, dar geçitler, tarihin ağır nefesi. Daha önce hiç görmemiş biri olarak, ben bu sokaklara esir oldum. bir ölüm bin bedelmis işte bu sözü yaşayınca anladım. O an, sözlerin sadece kelimeler olmadığını anladım; yaşayınca her biri gerçek, her biri yakıcı... İçimde hem korku hem öfke vardı; çünkü burada geçmiş, bugün ve gelecek birbirine karışıyordu. Ve ben, o geçmişin gölgesinde, kendi kaderimin zincirlerini hissettim. Küfür,Argo vb durumlar vardır.

Bir sabah uyandığında evli olduğunu öğrensen... Üstelik hiç görmediğin biriyle. Manolya için her şey sıradandı. Ta ki karşısına Aziz Beyrut çıkana kadar. Aziz Beyrut. İsmi fısıltıyla anılan, sözü kanun sayılan bir adam. Ve onun elindeki aile cüzdanında yazan tek bir gerçek: Evlenmişlerdi. Ne aşk vardı. Ne rıza. Ne de açıklama. Sadece tek bir cümle: "Boşanamayız." Ama asıl soru şu: Bu evlilik bir hata mıydı... Yoksa planlanmış bir hamle mi? Güçlü bir adam. Boyun eğmeyen bir kadın. Ve ikisinin de henüz görmediği bir oyun. Çünkü bazen bir imza, bir kurşundan daha tehlikelidir. Ve bazen ölmek değil, birlikte yaşamayı seçmek en büyük savaştır.

13 yaşında babası tarafından borç yüzünden satılmış olan ve evlendikden sonra kocası onu terk ederek İstanbula gider 7 yıl sonra döneceğini ve hiçbir zaman sevmiyceğini söyler. o gün Hazan yemin eder ve büyümeye başlar.

"Ulan bari Polat de." dedi. Sesi yalvarır gibi çıkmış gözleri beklentiyle doluydu. "Mirza demiyorsan deme ama en azından Polat de." "Sen yengeye Elif diyor musun?" dedim alayla bir dizinin repliğine gönderme yaparak. "Sen Polat de. Gerekirse dünyadaki tüm kadınlara Elif diye seslenirim." dedi. Yayınlama tarihi: 01.05.2023

Mardin'in en nadide mücevheri: Viyan Cevherizade. Herkesin uzaktan bakıp iç geçirdiği, ama kimsenin dokunmaya cüret edemediği yasak elma. 💎 Dışarıdan bakıldığında o, Cevherizade Konağı'nın etrafı koruma duvarlarıyla örülü, kibirli ve ulaşılamaz kızıydı. Kimsenin yüzüne bakmaz, kimseyle göz göze gelmezdi. İnsanlar bunu asaletinden ya da kibrinden sanırdı. Oysa gerçek, Viyan'ın ruhuna ve bedenine vurulmuş görünmez bir mühürdü. Bir erkeğin tenine değmesi, Viyan için karanlığa düşmek demekti. Bedeni, yabancı bir dokunuşa isyan edip bilincini kapatırken; Viyan çareyi kimseye ümit vermemekte, gözlerini yerden kaldırmamakta bulmuştu. O, cam bir fanusun içindeki "Seyirlik Bebek"ti. Dokunmak yasaktı, sadece izlenebilirdi. Ta ki Agir Dervişoğlu, o fanusun camına elini yaslayana kadar... Mardin'in hükümranı Agir, herkesin "buzdan prenses" dediği Viyan'ın gözlerindeki o saklı korkuyu gördüğünde, imkansız bir yangının fitilini ateşledi. Dokunmadan sevmek mümkün müydü? Yoksa Agir, yanacağını bile bile o cama dokunup "Seyirlik Bebeği" uykusundan uyandıracak mıydı?

~BÖLÜMLER DÜZENLENİYOR~ İntikam uğruna kötü kalpli bir adam tarafından ailesinden koparılıp kaçırılan iki çocuk... Biri 6, diğeri 8 yaşında: Ayliz ve Barlas. 2 yıl boyunca bir dağ evinde tutsak edildiler. Kaçmaya çalıştıklarında ya da sessiz kalmadıklarında şiddet gördüler. Onlara, ailelerinin onları istemediği... Bilerek bu adama verdikleri söylendi. Ve bir gün... kaçmaya çalıştılar. Ama o gün her şey değişti. Barlas yakalandı.Ayliz kaçtı. Ayliz o gün Barlas'ın öldüğünü sandı. Ama gerçek çok farklıydı... Barlas ölmemişti. Sadece acıdan bayılmıştı. Ama Ayliz... Onu kaybettiğine inandı. Ve onu istemediğini düşündüğü ailesinin kendisini bulmaması için kaçtı. 🌙 "Barlascım, gökyüzü ne kadar da büyük değil mi?" diye sordu Ayliz. "Evet ay ışığım, çok büyük." dedi Barlas. "Peki sence bir sonu var mıdır, yoksa sonsuz mu?" "Sonsuzdur güzelim." "O zaman birini çok sevdiğimizde... ona seni gökyüzü kadar seviyorum diyebiliriz." Barlas gülümsedi. "Seni gökyüzü kadar seviyorum ay ışığım." 🌙 Yıllar sonra evine dönen Ayliz... Bunca acıdan sonra nasıl toparlanacak?Barlas'ın aslında yaşayıp onu bırakmış olduğunu düşünmesiyle nasıl baş edecek? Ve en önemlisi... Tüm gerçekler ortaya çıktığında ne olacak? Kitabın yayınlanmaya başlandığı tarih Nisan ayı 2025 ✨

|TAMAMLANDI| Yarası kendinden güzel adam ve onun güzel Ay'ı. 02.09.2019