Üzgünüm! (Yeniden Yayınlanmak Zorunda Kaldı!) Gerçek Aile hikayesidir! Erkek versiyonu! "Adamımızın lakabı Pretzel." Dediğinde Gamze başkan anlamayarak baktı. Gamze İstihbarat başkanı olan Harun Bey'e bakıyordu. Harun Bey devam etmesini istediğinde, Gamze konuşmaya devam etti. "Kendisini görenlerin hepsinin tek söylediği şey, çok zayıf olduğu. İnce ve uzun bir adam. Bilmediği tek şeyin kendi ölüm tarihi olduğunu söylüyorlar." Dediğinde Harun Bey kaşlarını çattı. Çok önemli bir görevi batırmışlardı. Askerleri ve mühendisleri kaçırmışlardı. Onların yerini şu dünyada bilecek iki kişi vardı. Biri kaçıranlar diğeri ise lakabından başka bir şey bilmedikleri adamdı. "CIA'ye çoktan peşine düşmüş ama ellerinden kaçırmışlar efendim." Derken Başkanın düşünceli haline baktı Gamze. Başkanın oğlu da bu görevde kaçırılmıştı. Bu yüzden belki de artık bu iş vatan işinden daha önemli bir meseleye dönmüştü. "Adamın şu hayata tek önemsediği şey, para." Dediğinde Harun Bey gözlerini kısmıştı. "Bu adamın, bizi satmadığını nereden bileceğiz?" diye sordu sonunda Harun Bey. Köşede oturan Müsteşar konuştuğunda, Harun Bey bu Pretzel denen adamdan şimdiden nefret etmeye başlamıştı. "Bilemeyeceğiz. Çünkü her an herkesi para için harcayabilecek bir adamı ellimize geçireceğiz." Dediğinde Harun Bey gözlerini açıp kapadı. "Yani, adamı CIA'ye elle geçirmeden biz geçirmeliyiz." Dediğinde Müsteşar onayladı. "Aynen öyle. Bu adamı avucumuzun içine alacağız."

Yarı Texting | +18 "Bu mu istediğin?" diyerek Bora sessizliği bozmuştu. "Üçümüzün aynı yatakta bir gece geçirmesi mi?"

Bir kız var, acısını kalbine gömüp, hayatını müziğe veren. Gece Alkay. Hayatın tüm zorluklarına göğüs germiş, kendi ayakları üzerinde duran bir kız. 19 yıl sonra hastanede karıştığını öğrenirse ne olur? Bu sefer ön yargılı olanlar sadece abiler değil. Peki, onlar nasıl aile olacak? ... "Ah, sıcak mı?" "İçimdeki yangın kadar değil."

Karşımdaki adamın bakışları ruhsuzdu. Taş kalpli ve duygusuzdu. Hareketleri sert ve umursamazdı. Tolgay Parçak Ruhumu öldüren ve zindanına hapis eden adamın ta kendisiydi. Kapak Tasarımı: silakosay

Birbirlerinden başka kimsesi olmayan üç genç kız büyüdükleri yurdu kapanmaktan kurtarmak için "Günahlar evi'nde" çalısmaya başladılar. "Gece yarısı olduğunda asla odandan çıkma." Ve uymaları gereken en önemli kural buydu. İçlerinden birinin kuralı çignemesiyle hayal bile edemeyecekleri bir hayata geçiş yaptılar. Günahlar evinde nelerle karşılaşıp, nasıl güvende kalacaklar? Ve asıl baş etmeleri gereken üç ölümsüz erkek karşısında kayıtsız kalabilecekler midir? Serinin birinci kitabı : Karanlığın Prensleri "Günahlar Evi" Serinin ikinci kitabı : Karanlığın Prensleri "Muamma" Serinin üçüncü kitabı : Karanlığın Prensleri "Şeytan'ın Melezi" Serinin dördüncü kitabı : Karanlığın Prensleri "Tanıdık Yabancı" Serinin beşinci kitabı : Karanlığın Prensleri "Gölgedeki Avcı" Yayınlamakta olduğum bu hikaye az da olsa yetişkin ve şiddet öğeleri barındırdığından +16 yaş kitlesi için daha uygundur.

'' Ateşe merak duyan 4 kelebeğin hikayesini bilir misin? '' TaeKook__VKook

Gerçek aile hikayesidir. Bu sefer ana karakter bir kız değil, erkek. Yirmi altı yaşında başarılı bir yöneticiydi o. Herkes kadar kendi kuralları ve sınırları olan bir adamdı. Ama, onun kalbi dünyada ki çocukların saflığıyla eşitti. O kim mi? Kenan. Evet, o sadece Kenan'dı. Ona yapılan şeylerden sonra ne bir Soyada ihtiyacı vardı. Ne de bir aileye. Günlerin sınırlı olduğu bir hikayeydi bu. Ve, Sayılı gün çabuk gelir, geçerdi.

Hissettiğim tek şeydi hissizlik. Bir cehennemin içinde olduğum kesindi. Çünkü O, kesinlikle bir iblisti. Ben, hayat denilen bu korku filminin kurbanı; O ise canavarıydı. Onun hayatı gizemli bir kara kutudan faksızdı. Ve benim, ne yazık ki onun şeytanlıklarla dolu hayat kutusunu açacak bir anahtarım yoktu.

" Etrafına bak anne! Kim daha yalnız, kim daha sevgiye aç?" Kadın gözleri dolu bir halde kızına baktı. Oda da bulunanların üzerinde gözlerini gezdirip tekrar kızına baktığında onun ağladığını gördü. Sarılmak için kollarını uzattı ama genç kız geriye çekildi. Kolları iki yanına düşünce nerede yanlış yaptığını düşündü. " Ben söyleyeyim anne. Ben açım ben ben. onlar değil. Onların babası vardı. Onların halaları, babaannesi ve dedesi vardı. Abileri ve kardeşleri vardı. Peki ya benim neyim vardı anne? Sadece sen.. Ama artık sende yoksun. Bu eve geldiğimizden beri beni fark etmeni bekledim fakat sen fark etmek bir yana, unuttun beni anne." Genç kızın hayal kırıklığı bakışları sadece annesindeydi. Bugüne kadar sustukları ağır gelmiş ve taşmak istiyordu adeta. Artık her şey bitsin istiyordu. " Sen nasıl dayandın anne? Hemde tek başına kimsesiz. Ben sen varken bile dayanamıyorum. Ben her gece acılarına şahit olurken belkide onlar gününü gün etti. Sen acı çektin. Ben sensiz bir gün bile geçiremezken, sen onlarsız yıllarını nasıl geçirdin? Onlar sana acımadılar ama sen unutmuş gibisin anne. Kendi öz kızın sana hakaretlerde bulunup aşağılıyor. Yetmiyor sevdiğin adam sana ağır ithamlarda bulunuyor ama sen sessiz kalıyorsun. Ben sana yapılanlar karşısında dayanamıyorum anne. " Genç kız elini kalbine doğru götürüp usul usul okşadı. Kalbi çok acıyor nefesi kesiliyordu. " Kalbim artık dayanmıyor anne. Çok ama çok acıyor. Seni düşününce dayanmam lazım diyorum ama yaşadıkların ağırlık yapıyor kalbime. Kendi yaşadıklarım umurumda değil, seninkiyle asla kıyaslanamaz. Senin kadar güçlü değilim, ben artık pes ediyorum anne." Genç kız sözlerini tamamladıktan sonra eli kalbinde yere yığıldı.