We hechten ons te snel aan mensen, en als iemand ons dan laat vallen gaat het al snel de mist in. Mensen hebben elkaar nodig. Zonder enig goed menselijk contact verliezen we ons zelf. Je komt in een donkere tunnel, en er lijkt geen einde aan te komen. We kiezen een manier om die pijn te kunnen verdragen. Eten, juist niet eten, snijden. Het zijn allemaal manieren, uitgevonden door de mens, om toch door te kunnen gaan. En zij die opgeven worden als zwak gezien. Ze zijn egoïstisch. Lucas Visser is een van hen. Een gebroken, depressieve en af en toe zelfs suïcidale jongen. Maar op een zekere dag kruisden zijn ogen die van een meisje. Ze begroetten elkaar met een simpele glimlach, toen nog onwetend van wat ze voor elkaar zouden gaan betekenen. Nooit had hij gedacht dat leven ooit nog wat waard kon zijn. Maar daar ging het fout. Hij dacht het. *verhaal bevat triggerende onderwerpen zoals zelfmoord, depressie, geweld en seksueel getinte scenes* x Prijzen x -Winnaar Blauwe Maan Award 2021 romantiek/tienerfictie __ Hoogste rangen: #1 in zelfmoord (mei, 2021) #3 in roman (oktober, 2019) #4 in depressie (oktober, 2019) #4 in alleen (oktober, 2019)

Bo is een meisje van 15 jaar. Een meisje dat zichzelf te dik vind. Een meisje dat langzaam en ongemerkt maaltijden begint over te slaan en stap voor stap dichter bij Ana komt. Ana degene die slechts een denkbeelding in het hoofd is maar toch levens gevaarlijk is, haar een sumoworstelaar toont wanneer ze voor de spiegel staat, haar laat overgeven na het eten en laat afzonderen van anderen. Bo wordt steeds slanker en magerder. Op het moment dat iedereen zich ermee bemoeit barst bij haar de bom. Samen met haar Ana buddy Louise vlucht ze naar België. Helaas heeft ze niet door dat ze op het randje zit van in slaap vallen en nooit meer wakker worden. ~ dit verhaal is geschreven om inzicht te geven op het leven van een pro-ana en niet om mensen er toe te zetten hetzelfde te doen. ~ Rechten van de auteur zijn behouden. COPIRIGHT is dus tenstrengste VERBODEN!

'Florence' roept Remus. Ik huppel de trap af met mijn rugzakje en ga voor hem staan met een grote glimlach. 'Klaar' vraagt hij. 'Waarom moet ik altijd een weekend weg' vraag ik zielig aan hem. 'Omdat ik moet werken, Starlight' zegt hij terwijl hij voor me bukt. 'Maar ik wilt niet weg Remus' zeg ik. 'Je vindt de Weasley's geweldig Flor. En over een weekendje ben je terug bij mij' zegt hij. 'Vertel je dan iets over mam en papa' vraag ik. 'Florence' zucht Remus voor de zoveelste keer als ik die vraag stel. 'Ik begrijp het' zucht ik en ik loop pak zijn hand en krijg dan een misselijk gevoel en moet bijna kotsen als ik met beide voeten op de grond sta. 'Ik hou van je Florence' zegt hij. 'Ik ook van jou' zucht ik en dan verdwijnt hij weer. Dit is een verhaal over Florence Petunia Potter, kleine zus van Harry Potter, al weten ze beiden dat niet. Florence weet niks over haar ouders aangezien Remus het haar nier verteld heeft, niet kan vertellen. Florence leefde tot haar negen bij Remus en als het volle maan was ging ze naar de Weasley's tot Dumbledore besloot dat het te gevaarlijk was en Florence naar een pleeggezin ging waar ze niet gelukkig was, want alles wat ze wou was terug leven bij Remus. En dan gaat ze naar school, waardoor alles nog vreemder wordt.