"Anong mali sa'kin?" Tanong ko habang pinipilit punasan ang luha ko, pero wala, ayaw tumigil. Tuloy-tuloy lang. "Bakit... bakit siya yung hindi ko kayang kalimutan? Bakit kahit gaano siya kasama sa paningin ng iba, siya pa rin ang mahal ko?" "Maybe he never really loved me the way I loved him," bulong ko, sabay takip ng mukha ko sa palad. "Pero bakit ganito? Bakit siya pa rin? Bakit kahit anino niya sinusundan ko pa rin?" Tahimik lang sila. Walang gustong magsalita, siguro kasi alam nilang kahit anong sabihin nila, hindi nito matatanggal yung bigat. Ang totoo, ayokong marinig ang "you deserve better." Kasi hindi ko siya kayang palitan. Hindi ko siya kayang bitawan. Ang masakit, kahit sinasaktan niya 'ko sa di niya pagbalik, ako pa rin yung humahabol. "I hate that I still love him," I whisper, breaking again.

Napatili ako ng isandal niya ako sa ding ding saka itinaas ang dalawa kong kamay na hawak niya. "Sino ang lalaking kasama mo kahapon, ha?" Tanong nito. I can hear his teeth grinding while his jaw clenched. "Sabihin mo!" Sigaw niya kaya napapikit ako. "Classmate ko! Classmate ko siya... Please, yung kamay ko.... Masakit." Naiiyak kong saad. May tumulong luha sa mga mata ko at ng makita niya yon ay naging malambot ang mukha niya. He let go of my hands and wipe my tears. "Shhh. Shh, baby. I'm sorry. I'm sorry." I just sob and hug him tight. Hinaplos niya ang likod ko saka ako hinalikan ang buhok ko. "Did I scare you?" Malamyos niyang tanong habang nasa ganun parin kaming posisyon. Iling lang ang sagot ko. "Good. You should never be scared of me. You know I love you so much. Hinding hindi kita kayang saktan." I know. I know that. You can never hurt me. Not when you are so obsessed with me.