" İnsan genellikle kimseyi sevmeyerek yola koyuluyor, Daha sonra herkesi seviyor, Sonra onlardan birkaçını, daha sonra birini, En sonunda hiçbirini. " - Albert Camus. + Karakterlerime sarfedilen en ufak bir kötü sözü dahi kabul etmiyorum. @jisakura ithafen.

Kurbağaya bir prens olduğunu hatırlatmak için tek gerekenin onu öpmek olduğunu düşünüyordum. Onu öptüm de. Ve dediğim gibi, o bir prens oldu.

Jung Hoseok'un Kim Taehyung ile aynı odada geçirdiği 30 gün. •mini fanfiction•

2010 Onu metroda gördüm. Aptal bir şapka takıyor. 2011 Bugün de evlerinin önündeki küçük çocuğa, onun resminin olduğu tabloyu verdim. Gidip evlerinin önüne koydu. Sanırım yarın, tablonun yerine koyduğu post-it'i alabileceğim. 2012 Bir süredir ortada yok. Duyduğuma göre, bir ajansta stajyer olmuş. Hala resimlerini çiziyorum. Bazen post-it'leri bakıyor. 2013 Ünlü olduğundan beri yabancı çocuğun kişiliği hakkında daha çok fikrim oldu. Hala, her hafta çizimlerimi kapının önüne bırakıyorum. 2014 4 yıl boyunca, görünmez taraf bendim ama onu görebilecek kadar şanslıydım. Seoul'e taşındığımızda, artık benimde görünen taraf olacağımdan haberim yoktu. Küçük oyunumuz yavaşca bitiyordu, bu iyi bir şey miydi? Emin değildim. to ;; @wendyinhijab

"Bir saat, iki dakika."

  Herzaman ki sıradan okul günlerimden birine uyandığımı sanıyordum. Yanılmışım... Telaşsız hareketlerle gözlerimi araladığımda herzamanki, tam olarak şeker pembesi rengindeki duvarlara ve odaya kısa bi bakış atıp kesin olarak evimde olduğuma emin oldum. Evet öyle diyorum çünkü dün gece olanları gerçektende sindirmekte güçlük çekiyordum. Nasıl olurda hiç tanımadığım bi çocuk -lanet olsunki çok yakışıklı bir çocuk-bana gelipte 'Ben senin kardeşinim. Üvey. O yüzden şimdi eşyalarını toplayıp bizim eve geliyorsun. Hemen.' diyebiliyordu ve hemen ardından da karşıma geçip o şirin gülümsemesini takınabiliyordu. Saniyeler içinde gülüşünün şirin olduğunu da nerden çıkardım onu bile bilmiyordum.Ah!!