yıllardır tiksinerek baktığı ve nefret ettiği taehyung'un kendisine aşık olduğunu duyan jeongguk, kendi çıkarları için taehyung'u kullanmaya başlar, fakat geçmişleriyle alakalı öğrendiği gerçekler karşısında savunmasız kalır. text, taekook

Korkmuyordum, ne karanlıktan, ne gürleyen gök gürültüsünden, ne de bana zarar verebilecek bir insandan. Çünkü ben karanlıktım, ben gürleyen göktüm, ben zarar görmezdim, ben zarar verirdim. Ben bir katildim. Bu bir sıfat değildi, bu benim mesleğimdi. 🔥 Yayınlanma Tarihi: 12.04.2020 Bu kurguda geçen kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Uyarı: Eğer kurguyu spoi almadan okumak istiyorsanız, yorumları okumamanızı tavsiye ediyorum.

buralarda bir yerdeyim tw// anksiyete - h

Jungkook esir tutulduğu hayatından kaçabilmek için Taehyungla evlenmek zorunda kalır. Taehyungla evlenmenin bir kaçış yolu olacağını düşünen Jungkook hayatının en büyük yanılgısını yaşar. Taekook//

Taehyung: arkadaşlar Taehyung: ben bir bok yedim •texting

değdi mi sarman gereken yaraları daha da kanatmana? //text. #1kookv 28.08.22 #1taekook 31.08.22 #1vkook 31.08.22 #1jungkook 23.09.22 #1taehyung 27.09.22 #1hoseok 01.03.23 #1seokjin 11.03.23 #1kooktae 25.03.23

❝Düşmeden önce aşkına ihtiyacım var.❞ başlangıç tarihi: 18 Ağustos 2020 bitiş tarihi: 6 Eylül 2020

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

park chaeyoung kafasını asistanına takmış bir modeldi. !text-düzyazı