0544 *** ** ** : Şayet bir gün okursanız mesajlarımı, bilin ki... Bilin ki bir yolu olsaydı, karşınıza çıkıp gözlerinizin taaa içine bakıp size sadece iki kelime söylemek isterdim. 0544 *** ** ** : Kendine Gel! 0544 *** ** ** : Tövbe Kapısı kapanmadan Kendine Gel! (Görüldü.)

"Hüzn-ü Baran ne demek? Öyle kaydetmişsin beni." Elimdeki telefonu bırakıp ona döndüm. Telefonunu kaybettiği için onu çaldırmamı istemesi bayağı uzun zamandır merak ettiğim sorunun cevaplanmasını sağlamıştı: 'Beni ne diye kaydetti?' Şu an cevabımı almıştım ama anlamını bilmiyordum. Telefonu elimden alırken gözlerimin içine baktı. Gözünü bir an bile kırpmıyordu. Dudağının sol tarafı havaya kalkarken cevap verdi. "Yüreğe dokunan yağmur tanesi." Gözlerinde takılı kalırken kalp atışlarımın dışarıdan duyulduğuna yemin edebilirdim. Benim bir şey dememe fırsat vermeden devam etti. Zaten bir şey diyebilecek bir durumda da değildim. "Yüreğime dokunan ilk yağmur tanesisin sen. Ve ben o yağmurda sırılsıklam olmak istiyorum."

-"Seni seviyorum! Neden görmüyorsun beni, neden bir şans vermiyorsun?!" Zeynep anlamıyordu, her geçen gün biraz daha çizgilerini aşan bu adamdan bıkmıştı artık. Yusuf konuşurken sadece dinliyordu ama sabrı gitgide tükenmeye başlamıştı. Hem kaçırılmış, hemde çekmediği kalmamıştı bu adamdan ve amcasından. Şimdi ise karşısında ondan sevgi dileniyordu. " Neden Zeynep neden!" Sabrının son demlerindedi Zeynep, artık dayanamıyordu. Konuşması gerektiğini düşündü yoksa bu odadan çıkamayacaktı. Yusuf'un halâ kendisini izlediğini görünce önce derin bir nefes aldı ve başını ona çevirdi. Öfkeliydi, öfkesini sesine yansıtmamalıydı. "Yanılıyorsun kaç defa söyleyeceğim! Sen bana aşık değilsin, sadece bunu algılayamıyorsun. Madem sevginden bu kadar eminsin, söyle o zaman sokaktan geçen alelade bir kız olsam bakar mıydın yüzüme?" Yusuf'tan ses gelmeyince devam etti; "Madem cevap vermiyorsun söyleyeyim, bakmazdın. Çünkü sen aslında bana aşık değilsin. Benim konuşmama, giyinişime, hâl ve hareketlerime aşıksın, sen benim yaşam tarzıma aşıksın!" Biraz duraksadı Zeynep ve kapıya doğru yürürken son sözlerini söyledi arkasında bıraktığı enkazdan habersiz. Yusuf ise öylece bakıyordu ilk gördüğü andan beri sevdiği kıza. " Susma konuş, gerçekleri kabul et. Sen aslında bana değil İslam'a aşıksın!!!"

İnsan, bastırdığı duygunun esiri olur derler hep, öyle de zaten. Ama düzeltilmesi gereken hususları var. İnsan; yaşayamadığı, karşılık göremediği, kursağına bir yumru gibi oturan duygunun esiri olurdu ve ben, bu adama küçük bir çocuğun hayallerine olan bağlılığı gibi bağlanmıştım. Onun vesilesiyle öğrendiğim dinim ise tek kurtuluşum olmuştu. Her yönüyle iyi gelmişti bana, Allah demeyi unutan ruhuma aslını öğretmişti. (Silinip geri yüklenmiş, yaklaşık bir-bir küsür yılı aşkın yayımda olmuş bir hikayedir. 24. bölümden sonrası geri yüklendikten sonra yazılmıştır.) -Sine adında yazılmış ilk kurgudur Yeniden yüklendiği tarih: 31.07.20 Kapak tasarımı: @bikudusgecesi

İclal Ilgın, üniversiteden yeni mezun olmuştur ve Kayseri'ye sağlıkçı olarak atanır. Gittiği şehri tanımadığı için bir süreliğine ev arayışına çıkar. Sonunda bulduğunda ise beklemediği bir sürpriz ile karşı karşıya kalır. Özel bir numara sürekli kendisini arar fakat sesini etmez. Genç kız bundan oldukça muzdariptir. Zira birini kırdığını veya üzdüğünü düşünmektedir. Bu yüzden her seferinde aramaları cevaplar, belki arayan kişi derdini anlatır da bu musibet sona erer diye. Lakin arayan kişi konuşmamakta ısrarcıdır. Bu durumda genç kız ne yapacağını bilemez ve arayan kişinin bir gün konuşacağını umut eder. *** "Kimdi o!" "Efendim?" "Kimdi o sana sarılan herif! Onun o elini kırıp diğer eline vermez miyim!" "Sesini duymamız için ağabeyimin gelip bana sarılması gerekiyormuş demek ki." "Dıt dıt dıt..."

Bu sefer balık çöle aşık olmadı. Balık içinde bulunduğu suyun farkına vardı. ondan bir kaçış olmadığını, yüzebileceği en uzak yere de yüzse son durağının bile o olacağını farketti. Zira insan kendinden kaçamazdı. O yüzden varmalıydı insan. Varmalı ve ona çipil çipil bakan bir çift yeşil göze ömür boyu bakmalıydı. "Güzel gülüyorsun," dedi yeşil gözleri parlayarak. Gülümsediğimde bakışlarımın içinde mıh gibi asılı duran acıları göremiyor muydu? "Aslında güzel gülmüyorum," dedim düz bir sesle. Kaşları çatıldı ve iki kaşının arasında bir boşluk oluştu. Mezarım. "Güzel gülmüyorum Dua, güzelliğine gülümsüyorum"

Umutlar maviydi; gökyüzü gibi uçsuz, bucaksız... Ve gökyüzü, elimizi uzattığımızda dokunabileceğimiz bir yer değildi. ... Cemiyetin en güzel kızıydı Ada. İnsanlar, onu hem kıskanır, hem de ona imrenirdi. Zengindi, cemiyetin en yakışıklısıyla sevgiliydi. Her gün, istediği gibi eğleniyordu. Mutluydu. Seviliyordu. Hayat ona güzeldi. ...ve bir gün bütün bunlardan vazgeçti. Onun hikayesi de bundan sonra başladı. Önce Dicle diye seslenildi ona. Sonra o, kendince Rumeysa oldu ama arada Ada'nın da sesini duyuyordu. ... Bir beden kaç farklı ismi taşıyabilirdi? Geçmişin gizemleri, adım adım çözülürken, hangi isim ona kalacaktı? Hangi isim, hangi hayat ona aitti? ... İslami Yaşantılar Serisi'nin ikinci öyküsü olup, serinin diğer kitaplarıyla hiçbir bağlantısı yoktur.

0537*******: Biliyor musun, gökyüzü herkese mavi değil. ٠ Kitap son bölümün hâtırına Wattpad'den kaldırılmamıştır. ٠ 05.02.2021 - 25.02.2021

Aslında ismimi seviyorum. Asr-ı Saadet'te yaşamış her biri çok değerli iki hanım sahabenin ismi. Ama gel gelelim çevremdeki kimse olaya bu açıdan bakmıyor. Artık ben onları ne kadar bezdirmişsem bana sürekli "La havle..." ile başlayan, benden kaçıp Allah'a sığındıklarını ayan beyan ortaya serdikleri bir zikirle sesleniyorlar. Çaktırmamaya çalışıyorum ama biraz üzülüyorum sanırım. İsmim ne mi? Havle ben, Havle Duman...

"Oysa sesindi huzurun tanımı." Duyduğu söz derinden etkilemişti ırmağı. İlk karşılaştıkları an canlandı yeşilin en güzel tonuna sahip gözlerinde. Kaldığı yetiştirme yurdundan izin alarak ailesini ziyarete gelmişti yine.Mezarlığa... Anne ve babasına duasını okudu.Ardından siyah demir çıkış kapısının önünden dalgınca geçerken genç adama çarptı fark etmeden.Karşısında ki adam durmadan ,dinlemeden bağırıyordu.Konuşmasına fırsat dahi vermemişti. Adamın ellerine baktığında avuç iclerinde ki sıkı sıkıya tuttuğu toprakları fark etti.O da bir yakının acısını yaşıyor diye düşündü ve genç adama bakmadan ayrıldı mezarlıktan.Ailesini kaybetmenin acısını taşımakta zorlanıyordu rüzgarın çaresiz yüreği. "Önce çarp sonra özür bile dilemeden arkanı dönüp git.Yüzsüz." İlk karşılaşmalarında yüreklerine nefret kabuğunda aşk tohumu yerleşen iki yaralı kalp.Onların hikayesine hoşgeldiniz. #spiritüel 97~31.08.2017 #spiritüel 71~03.09.2017 #spiritüel 68~04.09.2017 #spiritüel 65~09.09.2017 #spiritüel 59~10.09.2017 #spiritüel 54~11.09.2017 #spiritüel 47~12.09.2017 #spiritüel 46~22.09.2017 #spiritüel 36~04.10.2017 #spiritüel 28~08.01.2018 Spritüel 1🌸 ~01.07.2019 Spritüel 1🌼 ~07.07.2019 Spitüel 1🌸 ~05.10.2021 Spritüel 2🌼~07.10.2021 #Tum hakları saklıdır.Kopyalanma ,çalınma durumlarinda anında hukuki yollara başvurulacaktır.