Victor Hugo, 1829 yılında yayımlanan Bir İdam Mahkûmunun Son Günü'nü yazdığında 26 yaşındaydı. Genç yazar, ölüme mahkûm edilen bir insanın son gününü büyük bir ustalıkla anlatarak kamu vicdanını etkilemeyi ve idam cezasına karşı bir protesto hareketi başlatmayı amaçlamış, başarılı da olmuştur. Bugün dünyanın birçok ülkesinde idam cezası yürürlükten kaldırılmışsa, böylesi bir cezanın hem trajik hem de insanlık dışı yanını daha XIX. yüzyılın ilk yarısında gözler önüne seren Hugo'nun bunda hiç de azımsanmayacak bir payı olsa gerek. Şiirleri, oyunları, Sefiller ve Notre-Dame'ın Kamburu gibi yapıtlarıyla Romantik dönem Fransız edebiyatının en saygın yazarlarından biri olan Victor Hugo'nun bu romanının bir başka önemli özelliği de, bir tür "zihinsel otopsi" niteliği taşımasıdır. Can Yayınları Çeviri: Erhan Büyükakıncı

Gözden irak olan gönülden de irak olur, derdi nenem. Onu görmeyeli beş sene oldu, koskoca beş sene. Dil hep ağrıyan dişi yoklardı, benim ise acım oydu, insan kendi acısını unutamazdı Ne aklımdan ırak tutabildim ne de gonlumden. Üstelik gönlümde daha da çoğaldı, taştı Kaldıramaz oldum, ona olan hasretim öyle büyüdü kı dağ oldu. Bense bunu taşıyamadım, altında ezildim Oturduğum ahşap divan sanki ateşti de beni yakıyordu. Ondan sakladıklarım yüreğime biçak saplıyordu. Ne ben onun bıraktığı Vedaydım, ne de o benim bıraktığım Macit'ti. Senelerce çektiğim ızdrap Macit'in bu sirri öğreneceği gün ki çekeceği acıdan belki de bir hiçti. Yaktım, yakarken yandım. Ben kederli mumlar gibi Eridim hep içime Ve sabahı bekledim.

-beni bırakma şiir yüreklim Kadın'ın gözlerinden bir damla yaş firar etti. Bir damla göz yaşı özgürlüğünü ispat etmişdi. Şehir sanki sessizlik adına yemin etmişti. Çıt dahi çıkmıyordu. Sokak lambalarının yaydığı ışık genç adam'ın yüzüne düşüyordu. Belki hayatı kararacaktı ama yüzü aydınlıklar içerisindeydi. Nasıl bir tezatlık? Karanlık gecede tek renk akan kanın kırmızısıydı. Piraye demez miydi sevdiğine 'Nereye gidiyorsun? ' diye, demez miydi? 'Beni sensizliğe mahkum bırakıp nasıl gidiyorsun? ' diye sormaz mıydı? Sokak ortasında bir Akif kalmış idi birde ardında bıraktığı onsuzluk...

Gözlerinde gördüğüm ifade esaretim.

şiir sokağı'nın mahzun sakinlerine ithafen. ☂️☂️☂️ bazı ithaflar olacak