"Eğer burası benim mabedime giden bir yolsa tapınağım sensin." diye fısıldadı, sesi koyu bir gecenin içinde yankılanan bir dua gibiydi. Onu soluksuz izledim. "Eğer burası benim inancımın sınırlarıysa sen de sorgusuz teslim oluşumun tek sebebisin." Gözleri gözlerime kenetlenmiş, elleri tenimde sabırsız bir sabırla bekliyordu. "Eğer bu bir inanışsa benim taptığım sensin." ❝Bana aşık olma, bana aşık öl. ❞

(+18) Namluyu adamın sırtına, kürek kemiklerinin arasına yasladım. "Ben olsam kıpırdamazdım." Adam kıpırdamadı ve açıkçası bu, beklediğim tepki değildi. Sırtındaki kasların namlunun değdiği yerde çok hafif gerildiğini hissettim ama bunun dışında hiçbir şey olmadı. Bu sakinlik içimdeki bütün alarm zillerini aynı anda çaldırdı. Normal biri değildi ve bunu daha yüzünü görmeden anlamıştım. Silahı biraz daha bastırdım. "Ellerini yavaşça kaldır." Birkaç saniye boyunca durdu ve sonra elleri, telaşsız bir itaatle iki yanından yükseldi. Gözlerim bir an kızın yüzüne kaydı. Karanlık hala yüzünü yutuyordu ama gözlerinin bende olduğunu hissedebiliyordum. "Git." dedim ama kıpırdamadı. Korkmuş olmalıydı. Onu çözebilmek için sesimi yükselttim ve tekrarladım. "Git dedim!" Kız bir saniye daha bekledi ve sonra hızla yanımdan geçti. Omzundaki ceket savruldu ve birkaç adım sonra koşmaya başladı. Adım sesleri tamamen kaybolduğunda konuştum. "Ben söylemeden kıpırdarsan ateş ederim." Sesim o kadar sakindi ki, bir an bunun gerçekten benden çıktığına inanmakta zorlandım. Adamın elleri hala havadayken yavaşça nefes aldı ve sonrasında... Sesini duydum. "Eğer ateş edersen, aradığın cevapları bulamazsın."