karan ve baran çocuğu olsun istiyodu... Taşıyıcı anne yoluyla tanışıp çok güzel bi aileye dönüşen baran,karan ve Mahperi 🖇️🧸

İki genç beden soğuk dağların arasında ki karakolun bahçesinde titremelerine rağmen pes edecek gibi görünmüyordu. Kız ağzından buharlar çıkararak karşısında, en az çevresini saran kayalar, dağlar kadar sert ve dik duran adama baktı, gözlerinin içine. Ağzından buharlar çıkararak sordu. ''Başka bir emriniz var mı komutanım?'' Adam tüm zarafetiyle, tüm güzelliğiyle karşısında duran kadına baktı. Kim derdi ki ona dağ başında hiç ummadığın bir kadına aşık olacaksın? Ama kader ona her zaman müsait bir yerleriyle gülmemiş miydi? Mesela sevdiğini düşündüğü kadının dağa kaçacağını söyleseler ona da siktir ulan demez miydi? Şimdi ne değişmişti? Dağda ki bir askere aşık olunca ne değişmişti? Tüm bunları boş verip kadınına döndü. Derin bir nefes alıp göğsünü doldurdu ve tüm heybetiyle emretti. ''Sev Asker''

"Bir taksi gönderir misiniz acaba?"

Bilinmeyen numara: Seni gördüm, beğendim.. Bilinmeyen numara: Dedim ki kendi kendime neden sevmeyeyim. Bilinmeyen numara: Ve sevdim gitti..

O soğuk , kalpsiz ve korkutucu bir adamdı. Ben ise kabukları olan bir insandım. Umarım o kabuklarımı kanatmak yerine kabuklarımı sarardı.

Patronumun bana takıntılı olduğunu nereden bilebilirdim ki?

Burslu bir çocuk, kolejin kötü çocuğuyla tanışırsa ortaya çıkacak hikaye diğerlerinden pek de farklı olmazdı. Yani, sanırım olmazdı.

İki düşman grubu bir araya getirebilecek tek şey aşktı; öyle de oldu.