Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Askeri kurgu... Tek tutkusu, atı Rüzgarın yelelerinden dâhi tutunmadan tüm fırtınalara meydan okumaktı. Bütün hayatı; Kendi kuralları, okumak, ailesi ve bir kaç arkadaşıydı. İstanbul'da yaşasa da şehir dışındaki at çiftliği onun her fırsatta kaçmak için can attığı yerdi. Çiftlik evlerinin az ilerisinde ki bir başka çiftlik evi de yıllardır boştu ve Sadem Hep orayı merak etmişti. Hatta bu defa gittiğinde yine kimse yoksa gerekli araştırmaları yapıp veteriner kliniği açmayı düşünüyordu. Amaa... Aması da tamda bundan sonra başlıyordu işte. Hayalini kurduğu şey değil ama hayal dâhi etmediği şey hayatı olacaktı! Bazen sırf merakları ve hayalleri yüzünden insanların hayatı değişebiliyordu. " Ve Çınar! Barut kokan, vatanı için savaşan yüzbaşı Çınar" "Sen geldin, her şey değişti. Olmaması gereken ne varsa oldu..."