Hayatını sokaklarda geçiren bir kız, metroda kalmaya karar verirse. Gözlerini kapatıp, açtığında kendini metro da değil de büyük bir askeri üssün odasında bulursa ne olur? Tanımadığı insanlanlar ona özel olduğunu söylerken kast ettikleri şey başkayken, onun en özel olması. Sokaklarda itilip kakılan, şiddete maruz kalan kızın bütün dünyanın, hatta bütün evrenin anahtarı olması. İçinde birçok tanrıçanün özelliğini taşıması "Beni ezen insanlar benim en ufak bir kararımla kül olabilirler. Bu mühür bana hayatın hediyesiydi, benden aldıklarının kefaretiydi."

10 yıl önce küçük bir çocuk öldürüldü. Cesedi bulunamadı. Bir prenses gemiye bindiği ilk gün kaçırıldı. Saraydan biri var. Çok hırslı, çok zalim. Bir prens... Dışı yakışıklı, içi kaos. Krallar ve kraliçeler. Hepsinin kendi hesabı var. Ve yalan... Sadece bir tanesi her şeyi mahfetmeye yetti. Yıllar önce birinin ektiği zehirli tohum tüm ruhları sardı. Hayat zor, deniz engin. Bu bir oyun. Düşen bir daha kalkamaz.

Gökçe, ailesini paramparça eden kazanın ardından yalnızca bir şey öğrendi: Bu dünyada hayatta kalmak için insan olmayı bırakman gerekir. Kendi adını, geçmişini ve hayatını geride bıraktı. Tria'nın karanlığında doğan yeni kimliğiyle artık o, Dolunay. Kaybolan kardeşini bulmak için her şeyini feda etmeye hazır. Ama Tria, kaybolanları geri vermez. Sadece daha derinlere çeker. Ateş ise kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış bir adam. Sevdiği insanın ölümüyle birlikte geriye yalnızca öfke kaldı. Tria'nın çürümüş sokaklarında intikam peşinde sürüklenirken, yolu Dolunay'la kesişir. İki kırık ruh, tek bir amaç uğruna yan yana gelir. Ama bu şehirde hiçbir ittifak masum değildir. Çünkü Tria'nın gölgelerinde biri vardır. Görülmeyen. Durdurulamayan. İpleri elinde tutan, her adımlarını izleyen... Onları yavaş yavaş kendi oyununa çeken kişi: Hayalet. --- "Çıkarken Artem sana silah çektiğinde onu öldürmek istedim. Kurşunlara boğup yüzündeki gülümsemeyi onlarla silmek istedim, ama yapamadım." Donakalmış bir şekilde öylece ona bakıyordum. İkimizin de birbirine olan siniri uçup, gitmişti sanki. Onu susturmak istemiyordum, bu yüzden ben sessizliğe gömüldüm. Eliyle önüme düşen saç tutamını kulağımın arkasına doğru atarken gözlerindeki ifade beni ateşe verdi. "Ondan sonra seni, mezarlığa gitmeden önce gördüğümde içimdeki ses, senin beni mahvedeceğini söyledi." Öyle de oldu, seni mahvedecektim, kendin iyiliğin için benden uzak dur çünkü ben senden uzak duramıyorum. "Ve ben sende mahvoldum Dolunay." --- Kapak tasarımı için Lady_sessiz 'e teşekkür ederim. ❤ UYARI: Bu hikaye kendine zarar verme, ölüm, cinsellik, kan ve şiddet içerir. Etkilenecek insanlar lütfen okumasın şimdiden teşekkürler.

|+18| Gövdesine çarparak dibini boyladığım ağaç oldukça büyüktü.Beni ağaca fırlatan şey ise benim iki,hatta üç-dört katım kadardı.Ve çarpmanın etkisiyle oluşan acı resmen gücümü emerek dönüşmeme sebep olmuştu. Savunmasızdım.Çırılçıplaktım. Omuriliğim kırılmışçasına bir acı hükum sürüyordu vücudumda ve ben bu acıyı, iki büklüm yattığım ağaç dibinde,ağzımdan çıkan iniltiler ve acıyı def etmek için şekilden şekile giren vücudumla oldukça belli ediyordum. Yine de iki elimi toprağa bastırıp kalkmaya çalıştım.Fakat sırtımdaki keskin acıyla inleyerek tekrar yeri boylamıştım.Koyu kahverengi tüylü, iri,koyu kahverengi tüylü ve lacivert gözlü kurt, hareketim ile kafasını hafifçe öne iterek dişlerini göstermişti. Sonra birşey oldu. Kahverengi tüylü beta kurt aniden irkilerek geriye doğru adımladı, yanındaki kurtlarla birlikte. Geriye doğru çekildiler ve sakince oturdular. Acıdan kıvranıyordum ama kendimi koruma iç güdüsüyle her hareketi takip ediyordum. Yaklaşık on kadar kurt geri çekilip oturdu ve ortalarından bir yol bıraktılar. Ağaçların arkasından benim zıttıma kömür karası tüylü ve burundan dumanlar yükselen,bir gözü kırmızı bir gözü sarı bir kurt asilce bana doğru ilerledi. Tanrım! Şaka mıydı bu? Başucumda durdu ve bir süre beni izleyerek kokladı. Alfa olduğunu haykıran gözleri ve duruşu ile beni kokladıktan sonra gözlerimin içine baktı. Sırıttığına yemin edebilirdim. Acıya bu kadar katlanabilip,bilincimin açık kalabilmesi bile mucizeydi. Ve benim duyduğum son şey Alfa'nın zihnime aktardığı sözcüklerdi. "Sürüye hoşgeldin, küçük Alfa'm." ~ |Signet:Mühür| !!Yaş farkı,cinsel içerik,şiddet,bdsm ve argo içermektedir!!

[TAMAMLANDI.] UZAYLI'DA 1: 28 Şubat 2022 "Atın onu." Hayatımız başkalarının avuçlarında bir oyuncak gibi... Zamanı gelince pilini tak, gülerek karşısına geç ve ona sahip olduğun en değerli şeymiş gibi davran. Pili bittiğinde ise yeni oyuncağına "Merhaba" de. Onun da pili bitmişti. Gözleri eskisi gibi mavi değildi. Manyetik dalgaların yarattığı ışık süzmeleri artık gözükmüyordu. Resmen gözünün feri gitmişti... "Unutma Trelia, bir canavar yarattın ve..." kadının parmağıyla işaret ettiği kırmızı kola baktı. "...bundan böyle kolay kurtulamayacaksın..." Üstün güçleri olan bir ırk üretmek isteyen yabancı gezegenin sahipleri, öleceğini düşündükleri bir Denek'i uzay boşluğuna bırakırlar ancak düşündükleri gibi denek ölmez. Dünya'ya inen Denek ise bu sefer insanların eline geçer ve Canavar olarak nitelendirilir. Neden hikayeyi bir de kötünün ağzından dinlemiyoruz? LadyReBeL

Bir prenses düşünün. Olduğu şey yüzünden dışlanmış , kendi ailesi tarafından bile zarar görmüş. Yapayalnız. Ve o bir arayış içinde. O bir ev arıyor, ait olduğu yeri arıyor. Bir de bir kolyesi var , mühürlü. O mührü kırmalı.. ama bu kırılması gereken sadece kolyenin mührü mü? Yoksa bu kadar olay içinde prenses kalbini de mi mühürlemiş? Kalbini sevgiye kapatan bu prensesin mührünü kim kıracak? İşte bu Lukowskaia Krallığından Prenses Irina Jekaterina'nın hikayesi.