Belki zalimce idi gencecik ruhuna bu kadar keder.. Ama o bu oyunda cesareti seçmişti. Biz korkaklardan değildi çünkü. İnanma yüzünün güldüğüne sırtının dik durduğuna çünkü başka şansı yoktu. O eğildiği anda insanların basamağı olarak devam edeceğini biliyordu hayatına. Derdinden susması asilliğindendi idare etmesi gereken sadece kaderi değil ebeveynleri ve çevresi vardı ve ağlayamaması vicdanından veya göz ırmaklarının kuramasından değildi. Çünkü o da biliyordu ki ağlarsa düşecekti kendine yenilecekti. Belki güzelliğe karşın uzun metiyeler kuramayacak kadar çelişkin ve suskundu ama içindeki çağlayan şelaleleri nasıl durdurabilirdi ki. Belki konuşsa üçüncü Dünya Savaşı çıkacak.. Sussa serçeler kederinden ölecek.. Çamlar yaprak dökecekti.. Ama o bu düzene öyle mükemmel ayak uydurmuştu ki ne kuşlar fark etti sustuğunu ne de konuştuğunu fark etti sevenleri..

kaybettiklerini fark ettiği zaman aşkı kaybetmişti insanoğlu

sözde Sevgi temelli ilişkiler aslinda bizim korkularımız...