isviçre anılarım.

"Öldür kendini. Yüzünü görmek istemiyorum." "Ne...?" ~sskk ~angst ~suicide attempt

Atsushi : Eğer bir gün ölürsem, lütfen... lütfen izin ver seni de yanım da götüreyim Ryuunosuke. Ryuunosuke : Hayır Atsushi, ne kadar çabalarsan çabala gelmeyeceğim seninle. O yere adımımı atmayacağım. Atsushi : Üzgünüm Ryuunosuke... üzgünüm. { atsushi x akutagawa }

Atsushi ; Özür dilerim Akutagawa. koruyamadım seni. Akutagawa ; kendimi ateşe atan bendim zaten. { atsushi x akutagawa }

[ |Shin soukoku| ]

Postacının getirdiği kirli bir kağıt parçası Atsushi Nakajima'nın hayatı olmuştu.

oh, i love it and i hate it at the same time. you and i drink the posion from the same vine...

𝒂𝒌𝒖𝒕𝒂𝒈𝒂𝒘𝒂 𝒙 𝒂𝒕𝒔𝒖𝒔𝒉𝒊 "Senide unutmak istemiyorum Atsushi"

Ana ship: [shin soukoku] Yan ship:[suegiku] Daha da yan ship: [soukoku] "Ailen gerçekten çok stres verici Atsushi..." "Maalesef öyleler. Ama seninle birlikteyken bu daha az sinir bozucu oluyor." "Öyle mi? Belki de sen de benim yaptığım gibi onları öldürmelisin. İşe yarıyor, gerçekten." deyip gülmeye başladı Ryūnosuke. Ancak beyaz saçlı onun kadar gülmedi. Her ne kadar dersler konusunda baskıcı olsalar da onları seviyordu ve asla zarar gelmesini istemezdi. "Öldürmek bir çözüm değil Ryūnosuke. Onun yerine düşüncelerini değiştirmeyi tercih ederim ." "Hayat bir şeyleri değiştirmeni bekleyecek mi sanıyorsun? Ailenin gölgesi altında yaşlanıp gideceksin." "Gölgede yaşlanmak güneşte kavrulup ölmekten iyidir." "Bu senin düşüncen Atsushi. Bana göre insan kendi gölgesini kendi oluşturmalı. Mesela birkaç cesetten güzel bir veranda olabilir. Ahahahha" dedi ve bir kahkaha daha patlattı Ryūnosuke.