Peşinde biri var. Polise gidemiyorsun.Kaçamıyorsun.Saklanamıyorsun. Çünkü peşindeki adam seni öldürmek istemiyor. Öldürmek isteseydi çoktan yapardı. Bazen geceleri pencerenin önünde bir gölge görüyorsun.Bazen eve döndüğünde yerini değiştirmediğin bir eşya buluyorsun.Bazen de adını, kimsenin bilmemesi gereken bir yerden duyuyorsun. Ve her seferinde aynı şeyi düşünüyorsun. Bir insan, avını koruyarak da avlayabilir mi? Çünkü bu hikâyede korkman gereken şey seni takip eden katil değil. Korkman gereken şey... Onun seni bulduğunda neden rahatladığın.

"Benden nefret ediyorsun. Ama bana ait gibi gözüküyorsun." Keskin, kısık bakışlarının altında gerildiğimi hissettim. Bakışları alev alev yanan bir kömür kadar sıcak ve bir o kadar karanlıktı. Emir Cihandar'a ait olmak. Bir eşya gibi değil, bir esir gibi değil, bir intikam gibi değil. Bir duygu gibi, bir dokunuş gibi, bir ruh gibi. Tehlikeyle parıldayan kara gözlerine bakarken, "Sana ait değilim," diye bastırdım. Bakışları vücudumu ağır ağır inceledi. "Gözüküyorsun dedim, öyle olduğunu iddia etmedim." "Edemezsin zaten." Sanki bakışlarıyla soyuyormuşcasına ateş saçan irisleri bedenimden gözlerime çıktığında güç oradaydı. "Eğer iddia edersem zaten..." Sırtını doğrultup geniş, yapılı vücudunu öne doğru eğdi. "Aksine hiçkimsenin gücü yetmezdi." Alttan gözlerimin içerisine bir yangını başlatır gibi baktı. "Mira Alemşah, eğer benim olsaydın. Değil tüm dünya, sen bile kendini benden alamazdın." #eslaf ••• Wattpad'de ESLAF adında ilk yazılmış hikayedir.

Yağmuru kim döküyor Ünzile kaç koyun ediyor dayaktan uslanalı hiçbir şey sormuyor.. ❝Yağmuru kim döküyor? gökyüzü değil, hasta kadınların kurumayan müjganları döküyor yağmuru. Ölümler geçiyordu önümüzden, dirimler yaşanıyordu başkalarının dünyasında. Bize ise sadece her darbede biraz daha donan o ruhlar, her haksızlıkta boğazımızı yırtarcasına büyüyen o çığlıklar kalıyordu. Ben o çığlığın ta kendisiydim.❞ Yaş yirmi dört! Yolun yarısı eder.

Züleyha, abisini hapishaneye görmeye gittiği zamanlarda sadece göz göze geldiği bir adamın hayatını değiştireceğini bilmiyordu. O göz göze geldiği adamın kendisine takıntılı olacağını da bilmiyordu... Mübrem: çok gerekli olan şey anlamına gelir. *Zaman kurgusudur.

Ciddi anlamda ciddi ve ciddi anlamda +18 olan bir kitap arkadaşlar, rahatsız olacaklar lütfen pas geçsin. Görülmek bazen çıplak kalmaktan daha tehlikelidir. Serin, geçmişin küllerinden sessizce yeniden doğarken, arzularıyla yüzleşmek zorunda kalacaktı. Onu izleyen bir bakış, unuttuğu bir duyguyu uyandırmayı başardı: var olma isteğini. Ve tutkuyla utanç arasındaki ince çizgide yürürken, bedeninin değil, ruhunun soyunduğunu fark etti. "Bazı ısırıkların izi daha derinde kalır." Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, bir kadının kendi gölgesine dokunuşunun hikâyesi. ●Bu kitap için yazdığım şarkıları youtube kanalımda yayınladım; laiasal 🎵 "My Skin Remembers" [Tenim Hatırlıyor] ~ Laisasal 🎵 "What My Hands Have Done" [Ellerimin Yaptığı Şeyler] ~ Laiasal #wattys2026 için; ©Telif hakları bende saklıdır.

Babasının hırslı bir savcı olması nedeniyle sürekli tehlike altında olan Gül ve annesi, annesinin babasından boşanmasıyla tehlikeden uzakta İzmir'de yaşamaya başlar. Bir gün annesi, babası ve Gül bir parkta otururken saldırıya uğrarlar ve babası onları korumaya çalışırken o saldırıda ölür. Babasının ölümüyle Gül iyice içine kapanır ve yalnızlaşır. Gül'ün, babası gibi bir savcı olmak ve Ankara'ya taşınmak istemesiyle annesi ile arası açılır. Kötü bir babaya ama iyi bir anneye sahip olan Arman, henüz lise çağındayken annesi için babasını öldürmesiyle arkadaşı Kartal ile ıslahevine düşerler. Annesinin de aynı gece ölmesiyle Arman bir başına kalır, amaçsız bir halde, oradan oraya, suçtan suça savrulur. Islaheviyle hapishaneyi ayıran tellerin ardından tanıştığı Yeraltı'nın lideri Fatih, Arman ve Kartal'ı yanına alır. Fatih'in ölümüyle Yeraltı'nın yeni lideri genç yaşında Arman olur. Arman'ın tek amacı Yeraltı'ndaki yasadışı işleri yürütmek olur. Yine işlediği bir suçtan dolayı emniyete alınan Arman, oturduğu emniyetin koridorunda olacaklardan habersiz nezarete atılmayı bekliyordur. O dakikalarda tam karşısına yorgun ve dalgın bir şekilde oturan Gül ise annesiyle beraber emniyet müdürünün taziye dileklerini dinliyordur. Daha ilk saniyede Arman'ın dikkatini çeken Gül, Arman'ın kalbine işlemiş ve onu kendine esir etmiştir. Mesafelere ve yıllardır karşılıksız duyduğu sevdaya rağmen Arman, o günden beridir Gül'den vazgeçmez. Yeraltı'nın lideri olmanın verdiği güç ve tehlikeyle Gül'ün yanına yaklaşamaz. Gül'ü ondan habersiz izler ve gün geçtikçe onu kalbinde büyütür. Ama bir gün düşmanlarından birinin Gül'ü öğrenmesiyle beraber Arman'ın tek zaafı herkes tarafından öğrenilir ve Arman'a karşı kullanılmaya çalışılır. Bu riski göze almayan Arman, Gül'ü yanına alır.

Yağmurlu ve sisli bir zamanı hatırlıyordu. Ruhunun ebedî çöküşlere meğer o an da tutulacağını bilemezdi. Hiç beklemediği birinden aşk itirâfı aldığı gün kendini saklamıştı. Bu aşk, sıradan bir insanın derin duyduğu aşkı değildi. Bu aşk, tehlikeli bir aşktı. Acımasızlığın hüküm sürdüğü kasabada insanları manipüle ederek kanına giren Ammar Yasir, bir tek o kadına yenik düşüyordu. Reddedilmenin verdiği etkiyle kendini kaybederken kadın ise pişman olduğunu anladığında çoktan manipüle edilmişti. "Sana, aşığım."

Maddi sorunlar yaşayan Narin hem tıp okuyup hem de iyi bir kazanç sağlayacağı bir işle aynı anda başa çıkamaz. Arkadaşının yönlendirmesiyle Yeraltı'na bağlı Kafes'e gider. Ona yapılan teklifi kabul eder ve yasal olmadığı halde geceleri orada iyi bir paraya sağlık personeli olarak çalışmaya başlar. Yine bir gece yasadışı boks maçlarının yapıldığı Kafes'te çalışırken yarı Rus yarı Türk olan Aaron Volkov ile karşılaşır. Ringden inen Aaron'un yaralarıyla ilgilenmek zorunda olan Narin, o gece başına nasıl bir bela aldığını çok geç fark edecektir.

"Cehennemime hoş geldin, cennete ait olan." Ülkede oldukça tanınan ünlü yazar Adenya Ahravel, Kordelya adlı seri kitabında kendi elleriyle yazdığı şeytan kötü karakteri kontrolünden çıkıp geceleri sürekli rüyalarına girerek onu tehdit edip öldürmeye çalışıyordur. Bu psikolojik şiddete dayanamayan Adenya, en sonunda bu şeytanı öldürürse kabuslarının son bulacağını düşünmeye başlar. Ve bir gece yine aynı kabus ile uykusundan sıçrayarak uyanmasıyla bu düşüncesini gerçekleştirip şeytanı öldürür. Bundan sonra artık rahat edeceğini umarak yatağına uyumaya döner. Fakat geri uyandığında kendisini odasında değil, kendi yazdığı kitabın içinde, öldürdüğü şeytanın yatağında bulur. Ve artık her şey değişmeye, kitabını dışarıdan başka biri yönetmeye başlar.