Duru kızımızın yeni bir okula başlaması ile başlayan bir hikayedir elimden geldiğince klişelerden uzak durmaya çalışıcam ön yargılı başlamayın rica ediyorum iyi okumlar..😊

Macera dolu bir yaza var mısınız? DERİN: Bizim hikayemiz hiçbir zaman başlamadı. O sadece bizim için bir araftı. Asıl hikayemiz şimdi başlıyor. Ve sonunu belirliyecek kişilerde biziz.

Dilsiz bir kızın kalbi tüm kötülükleri kendisine çekiyordu. Hiçbir kalp bu kadar değerli olmamıştır. Yeşil, Ötanazi Okulu'na sürgün edildiğinde o yıllarda henüz bir çocuktu. Öz babasının onu nasıl bir yere mahkûm ettiğini bile bilmiyordu. Ötanazi Okulu, Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlı olan Alaska'da açılmış karanlık bir okuldu. Bildiğiniz tüm o okulları unutun çünkü Ötanazi Okulunda öğretmenler ders vermiyordu. Her biri kendi dalında uzman bilimcilerdi ve oradaki amaçları bir okul dolusu öğrencinin üzerinde deneyler yapmaktı. Öğrenciler ise sıradan öğrenciler değildi çünkü her biri idam cezası almış mahkûmlardı. Okul onları satın alarak kendi deneylerinde kullanan karanlık bir girdaptan farklı değildi. Bir kez içine girince çıkmak mümkün değildi. Yeşil tüm o tehlikeli mahkûmların içinde göğsünde değerli bir kalple yaşamak zorundaydı. Herkes onun kalbini isterken kurtların içine atılmış bir kuzudan farklı değildi. Kalbini isteyenlerden biri de öz babasıydı. Babasının onun kalbi için okula tehlikeli bir suikastçı göndermesiyle, belki de tüm ezberler bozulmaya başlamıştı. Avcı'da her zaman bu kadar acımasız değildi. Özellikle ateşten kızıl saçları olan ve bir katile gülümseyen hasta bir kadını tanıyana kadar. Şimdi karar verme sırası ondaydı. Avını öldürmeli mi, yoksa korumalı mı? Sayfalar üzerinde konuştuğu bu dilsiz kadınla tam olarak ne yapmalıydı? "Kadın kandan korkuyordu, adam ise kan kokuyordu. Şimdi sen söyle; böyle bir durumda kadın özleyebilir mi ölüm kokan bir adamı?" dedim. "Kadın aptaldı adam ise kadına kör. Şimdi sen cevap ver; her şeye, herkese ve özellikle küçük bir kadına kör olan bir adam bekleyebilir mi kadın tarafından özlenmeyi?" diyerek bana cevap verdi.

Akşın Kara'nın hayatı hep yarım kalmıştı. Çocukluğu elinden alınmış, hayalleri karanlığın içinde kaybolmuştu. Bir yanda geçmişin kapanmayan yaraları, diğer yanda kalbine sessizce dokunan bir aşk... Artık Akşın için mesele sadece hayatta kalmak değildi; sevmeyi, sevilmeyi öğrenmekti. Belkide bildiği her şey koca bir yalandan ibaretti... *** "Sana bu evden ancak ne olursa gidebileceğini söylemiştim hatırlıyor musun?" Kefenle gelinlik arasında bir seçim yapmamı istiyordu. Bu seçimi daha önce yapmıştım. Ama o, zamanın henüz gelmediğini söyleyerek beni azrail'in elinden almıştı. Şimdi zamanı gelmiş miydi? Ölmekten vazgeçtikten sonra, bana ölmem gerektiğini mi söylüyordu? Not: 13-15 yaş aralığında yazdığım bir kurgudur lütfen yorumlarınızı ona göre yapın. Kurguyu çok değiştirmemeye çalışarak düzenliyorum umarım beğenirsiniz.

" çok garip değil mi ? " " garip olan ne ? " dedim Rüzgar abime dönerek. " birden hayatımıza girmen" demesiyle Bulut abimin kaşlarımı çatarak ona döndüm " senden önce 3 kişiydik bir kız kardeşimiz olduğundan bile habersizdik " diye devam ettirdi Toprak abim. " her şey sizin için ne kadar garipse benim için de öyle eskiden yalnızdım , sonra babamla tanıştım" dedim ardından hafifçe güldüm " başlarda pek iyi anlaşmadık ama sonra gerçekten iyi bir baba kız olduk. Sonra birden siz geldiniz sizlede başta pek iyi anlaşmadık ama " dedim yine gülerek onlarda gülümseyerek beni dinliyordu " şimdi bu haldeyiz " dedim Biraz birbirimizle bakıştık ardından hepimiz güldük