Świat zamieszkują cztery rasy: ludzie, wampiry, wilkołaki i wiedźmy. Ludzie, z natury obawiający się tego, co nadprzyrodzone, nie potrafili zrozumieć istnienia istot posługujących się magią, co budziło w nich przerażenie. Ludzkość uznała wiedźmy za zagrożenie. Ich magia mogła zabić, bez trudu pozbawiając życia. Uważali, że wszystko, co złe, jest winą magii; według nich, wszelkie nieszczęścia miały swoje źródło w nadprzyrodzonych mocach. W rezultacie podjęli wielkie polowanie na czarownice. Wiele z nich zginęło, broniąc się, ale ich wysiłki okazały się bezskuteczne. W końcu najwyższa z czarownic, pragnąc ocalić swój gatunek, zabrała ze sobą te, które przeżyły - zaledwie dwieście wiedźm. Znalazły bezpieczne miejsce, gdzie ukryły się na kilkanaście lat. Dopiero po tym czasie zdecydowały się ujawnić. Tym razem były bardzo ostrożne, pragnąc, aby ich magia kojarzyła się z czymś dobrym. Ujawniły się jako znachorzy, medium, jasnowidze i pomocnicy dusz. Ich plan powiódł się - przestały być postrzegane jako mroczna siła, a stały się wsparciem, z którego korzystały wszystkie rasy. Jedną z tych wiedźm jest Elizabeth, dziewczyna uznawana za jedną z lepszych uzdrowicieli. Wieści o jej umiejętnościach rozeszły się szeroko, przyciągając kolejnych gości. Wśród nich znalazło się kilka wilkołaków, które prosiły ją o pomoc. Pojechała bez wahania, nie wiedząc, co napotka na nieznanych terenach, a raczej, kogo spotka. Zimnego i upartego wilkołaka, który dąży do perfekcji w swojej karierze, wilkołaka, który nie chce swojej mate Obecność wiedźmy na terenach watahy sprawi, że wilkołak zacznie pragnąć jej towarzystwa, zacznie czuć zazdrość kiedy Elizabeth będzie pracować z innymi. Zapragnie jej całej, tylko dla siebie lecz uświadomi to sobie, gdy będzie już za późno.

Thomas jest niewidomy. *** Zawiera: Przeklinanie, znęcanie, alkohol. fluff wszyscy są cynamonowymi bułeczkami UWAGA To jest tylko tłumaczenie. Wszelkie prawa należą do autorki oryginału. //zdaję sobie sprawę z licznych błędów zarówno w fabule (bardzo szybko rozwijająca się miłość, wręcz nienaturalnie) jak i w moim tłumaczeniu, na które z perspektywy czasu patrzę nieprzychylnym wzrokiem. Jednak tak jak pierwszej z tych rzeczy nie mogę poprawić, ponieważ nie chcę ingerować w zamysł autorki, tak z drugą postaram się coś zrobić - człowiek był młody i głupi to popełnił sporo błędów - ale niestety oryginału nigdzie już nie znajdziemy, dlatego jakiekolwiek poprawki wymagają dużej ilości pracy. Z tego powodu proszę o podchodzenie do opowiadania na luzie. Jest to słodki, dość lekki fluff, przy którym można cieszyć się wyidealizowaną wizją miłości :) Patrząc na tę pracę po dłuższym czasie myślałam nad usunięciem jej, jednak wiem, że bardzo dużo osób przywiązało się do tej historii i bardzo ją lubi. W skrócie, polecam czytać z lekkim przymrużeniem oka ^^// //i jeszcze jedno, nie przykładajmy, proszę, wagi do tego, że"studia" tutaj wyglądają bardziej jak liceum, ponieważ taki był zamysł autorki, a ja mieszać się w konstrukcję jej uniwersum nie będę~//

Vaiana, idealna studentka i wspaniała córka, pewnego dnia poznaje mężczyznę o imieniu Enzo, dla którego całkowicie przepada. Jest to jej pierwszy chłopak i układa się między nimi idealnie. Vaiana jednak szybko zauważa tajemniczą aurę otaczającą Enzo. Im więcej się o nim dowiaduje, tym bardziej nic nie rozumie. Pewnego dnia jednak bomba wybucha i spokojne życie dziewczyny zamienia się w piekło, na które sobie nie zasłużyła. WSZYSTKIE PRAWA ZASTRZEŻONE! MARTYNAESCAPE 2024 PRODUCTION

''Martwe serce kocha najmocniej'' ⚠ SCENY EROTYCZNE, PRZEKLEŃSTWA, PRZEMOC.

[opis w tworzeniu]

„Louis, co byś zrobił jeśli, ktoś by ci wyznał, że jesteś dla niego jedynym czynnikiem ratującym go przed utonięciem?" - powiedział Harry drżącym głosem- „Co jeśli jesteś powodem, dla którego zaczerpnięcie świeżego powietrza, stało się dla tej osoby niezwykle proste, ale tylko wtedy gdy jest ono przepełnione twoim zapachem..." Harry jako swoją ścieżkę życiową wybrał samotność. Odstawał od innych. Był dziwakiem. Nie wierzył, że kiedykolwiek zostanie zaakceptowany, dlatego stał się niepokonaną omegą, o której opowiadano w wielu stadach. Nie bał się spać samemu w lesie, nie bał się krwi, nie bał się też zabijać alf. Jedynym jego zmartwieniem było utonięcie, utonięcie we własnym umyśle.

Dzielili razem przeszłość, a marzenia sprawiły że ich drogi dość prędko się rozeszły po wejściu we wspólną relację. Po latach ponownie się spotykają, ale kompletnie odmienieni, ze swoimi bagażami pełnymi doświadczeń... Czy było możliwe, aby dwa odmienne światy połączyły się ponownie po latach? A może było już dla nich za późno?

Abbie, księżniczka Abraxos, zostaje wydalona ze swojego królestwa przez własnego ojca. Trafia do królestwa Notorius, czyli królestwa, które od lat walczy z Abraxos. Przerażona i zdradzona przez własną rodzinę dziewczyna spotka tajemniczego Nympha o imieniu Naveen. Chłopak znajduje zranioną dziewczynę w lesie i postanawia jej pomóc. Szybko jednak okazuje się, kim tak naprawdę jest Naveen. WSZELKIE PRAWA ZASTRZEŻONE! MARTYNAESCAPE 2024 PRODUCTION

Ona widzi przyszłość. On jest śmiercią. A śmierć zawsze jest przyszłością. #gdywidziszER

Chłopak kulił się w swojej celi, nie miał imienia, przynajmniej już nie. Kiedyś jego ojciec wołał go nim, jednak minęły lata od kiedy ostatni raz je usłyszał i w końcu zatraciło się ono w jego pamięci. Teraz jego ojca nie było, a nawet jeśli by się spotkali ten nie mógłby go poznać. Tak niewiele pozostało po jego ukochanym synu, którego utracił. Drobne, jednak umięśnione ciało wychudło, ukazując kości, rumiana cera stała się blada, pokryły ją plątaniny blizn, strupów i ran, które nie chciały się zagoić. Z ciepłych, płonących radością i ciekawością świata oczu pozostało tylko jedno, a jego blask dawno znikł, zastąpił go strach i ból, rozpaczliwe wołanie o pomoc, litość, a nawet o śmierć. Wiecznie niesforne ciemne kosmyki krótkich włosów, urosły, sięgając dołu pleców, stały się brudne, tłuste, zlepione krwią. On cały był brudny. Porządne ubrania zamieniły się w szmaty, ledwie okrywające jego ciało. Głos, który śpiewając zamieniał krzyki w cisze, którego zdawały się słuchać nawet szumiące drzewa umilkł. Kiedyś jeszcze krzyczał w rozpaczy z bólu, jednak teraz nie miał nawet krzyku. Palce niegdyś delikatnie ciągające struny, potrafiące utkać melodie, które oczarowywały wiatr, drżały okaleczone. Z dawnego bohatera stał się niewolnikiem... A nawet czymś gorszym, podlejszym... Kiedyś jeszcze wierzył, że się uwolni, że powróci do ojca. Ale zabrano mu wiarę, zabrano nadzieję, dumę, honor, intymność, tak samo jak zabrano to co kochał najbardziej: wolność. A jednak coś się zmieniło i do jego celi znów zaczęły wpadać promienie słońca, przypominając mu o istnieniu świata na zewnątrz... Czy możliwe, że jeszcze kiedyś uda mu się do niego wrócić? Że jeszcze raz ogrzeje twarz, patrząc w błękitne niebo... może nawet się uśmiechnie?