Kerhaneler_
- Reads 547
- Votes 82
- Parts 11
Kırılan her kemiğin yerini çelikten bir irade aldı şimdi.
Eskiden canımı yakan o sessizlik, artık benim en sadık müttefikim.
Bana diz çökmeyi öğretenlere, ayağa kalkmanın bedelini ödetmeye geliyorum.
Avuçlarımda biriken kül, bir zamanlar içinde yandığım o evin kalıntılarıdır.
Kimse sormasın; vicdanım nerede, merhametim hangi durakta indi?
Ben o durakları ateşe vereli çok oldu.
Çünkü biliyorum; fırtınanın ortasında nezaket, sadece celladına gülümsemektir.
Ve ben artık kurban değil, celladın ta kendisiyim.
Gökyüzü yukarıda çok temiz duruyor, değil mi?
Fazla steril, fazla yalan...
Benim kanatlarımın karası o maviliğe ağır gelecek.
Yıldızları tek tek söndüreceğim ki, karanlıkta kimse yüzünü gizleyemesin.
Herkes kendi gerçeğiyle çıplak kalsın bu gece.
Çünkü bu bir iyileşme hikayesi değil;
Bu, bir yok oluşun zafer çığlığıdır.
Güneşi beklemeyin, ben karanlığın içindeki o tek parıltı olmaya yemin ettim.
Bir kuğu ölürken şarkı söyler derler...
Ben şarkı söylemeyeceğim.
Ben, bana ait olmayan bu gökyüzünü aşağı indireceğim.
"İnsan en çok benzemekten korktuğu kişiye dönüştüğünde özgürleşir."
Ruhundaki siyahı kucakla. Çünkü bu hikayede kimse masum değil.
𝕭𝖆ş𝖑𝖆𝖓𝖌ıç: 𝟐𝟎 𝕹𝖎𝖘𝖆𝖓 𝟐𝟎𝟐𝟔