~ 𝑺𝒆𝒒𝒖𝒆𝒍 𝒐𝒇 𝑳𝒆𝒕'𝒔 𝒕𝒂𝒍𝒌 𝒂𝒃𝒐𝒖𝒕 𝒄𝒓𝒊𝒎𝒆. ~ Επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Ένα έγκλημα που ίσως να είναι πιο περίπλοκο από τους φόνους που επιλύει, τουλάχιστον γι αυτόν. Θα κάνει πολλά για να καταφέρει να ξαναριζώσει στην καρδιά της. Τώρα πλέον μπορεί να κάνει τα πάντα για τον έρωτά του. Ο γοητευτικός και συνάμα περίεργος χαρακτήρας του θα χωθεί στις πιο δύσκολες υποθέσεις, θα μπει ξανά πίσω από τις κορδέλες της αστυνομίας, θα ζήσει τα πιο έντονα εγκλήματα αυτής της πόλης και θα χρειαστεί να επιλύσει το μεγαλύτερο έγκλημα, τον έρωτα. Συναντιούνται και η σκηνή του εγκλήματος αυτή την φορά είναι ο έρωτας. Άραγε ο φόνος ή η αγάπη είναι το μεγαλύτερο έγκλημα; -> Να συμπληρώσω εδώ ότι το δεύτερο βιβλίο μπορεί να διαβαστεί και χωρίς το πρώτο. Απλα για να έχετε το πλήρες πακέτο Πάρη Μυλωνά γνώμη μου είναι να δώσετε και μια ευκαιρία και στο πρώτο βιβλίο!❤ ⚜ Εξώφυλλο: RmpK17 ⚜ ⭐ 𝐌𝐨𝐬𝐭 𝐈𝐦𝐩𝐫𝐞𝐬𝐬𝐢𝐯𝐞 𝐑𝐚𝐧𝐤𝐢𝐧𝐠. ⭐ ⭐#1 detectives ⭐#1 αστυνομικό ⭐#1 crime ⭐#1 δολοφονία

Τι συμβαινει αληθεια μετα τον γαμο; Οταν τα φωτα σβηνουν, τα γελια των καλεσμενων χανονται και τα λουλουδια αρχιζουν σιγα σιγα να μαραινονται. Οταν η τελετη τελειωνει και μενουν δυο ανθρωποι μονοι μεσα στην πραγματικη ζωη. Τι απομενει τοτε; Ειναι ο γαμος μια αρχη η απλως μια υποσχεση που αρχιζει να δοκιμαζεται απο την πρωτη κι ολας μερα; Και μετα το τελος; Οταν κατι που καποτε εμοιαζε αιωνιο παυει να υπαρχει οπως το γνωριζαμε. Οταν οι λεξεις που λεχθηκαν με βεβαιοτητα αρχιζουν να ακουγονται ξενα στα ιδια αυτια που τις ειπαν. Τι απομενει μετα το για παντα; Ειναι το για παντα μια αιωνιοτητα η απλως ενα διαστημα που δεν ειχαμε ακομα μετρησει σωστα; Και οταν φτανει εκεινη η στιγμη που η καρδια αρχιζει να ψιθυριζει μια διαφορετικη λεξη; Αξ;ζει Τι σημαινει πραγματικα αυτη η λεξη; Αξιζει να μεινεις; Αξιζει να φυγεις; Αξιζει να παλεψεις για κατι που πονα; Η μηπως αξιζει να το αφησεις να τελειωσει; Και αν ολες αυτες οι ερωτησεις ειναι εκεινες που γεννιουν τις πιο σημαντικες στιγμες μιας ζωης... Μηπως ηρθε τελικα η ωρα να μαθουμε τις απαντησεις;

Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, εκείνος ήταν πάντα παρών μα εκτός ορίων: ο κολλητός του αδερφού της, ο παίκτης που προπονούσε ο πατέρας της, ο γιος του καλύτερου μπασκετμπολίστα που γνώρισε η Ελλάδα και το αγόρι που ανήκε στο σπίτι τους χωρίς ποτέ να της ανήκει πραγματικά. Για χρόνια, τη βλέπει μόνο ως τη μικρή αδερφή του φίλου του, κρατώντας σκόπιμα αποστάσεις, ακόμη κι όταν η σιωπηλή έλξη ανάμεσά τους γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Μια στιγμή αλήθειας, ένα βράδυ που δεν έπρεπε να συμβεί, τους δένει με έναν έρωτα που δεν προλαβαίνει καν να γεννηθεί, μόνο να τους στοιχειώσει. Ανάμεσα σε ανείπωτα συναισθήματα, επαγγελματικά όρια και σκιές του παρελθόντος, ο έρωτας που δεν γεννήθηκε ποτέ, καλείται να εξαγνιστεί. Γιατί κάποια παιχνίδια δεν κρίνονται στο σκορ, αλλά στο θάρρος να αντικρίσεις την αλήθεια και να διεκδικήσεις αυτό που πάντα σου ανήκε. Ακόμη και αν όλος ο κόσμος φωνάζει το αντίθετο.

« Για σένα εγεννήθηκε στον κόσμο το κορμί μου .» Ολα ξεκίνησαν πριν δώδεκα χρόνια , όταν η δεκατετράχρονη Αρετουσα αντίκρισε τον νεαρό Ερωτόκριτο της . Δύο νέα παιδιά που ερωτεύτηκαν σε μια παραλία στα Ανώγεια , όμως υπήρχε ένα εμπόδιο που τους χώρισε . Ενας βιασμός . Ο βιασμός , της Αρετούσας . Η Αρετουσα μεγάλωσε και πλέον η Ερατω Αγγελοπουλου είναι δημοσιογράφος στην Αθήνα , κουβαλάει ένα βαρύ παρελθόν χωρίς να έχει μιλήσει σε κανέναν . Η δουλειά της , θα της αναθέσει να πάει σε ένα νησί να καλύψει τα ήθη και έθιμα των Χριστουγέννων, δυστυχώς για εκείνη θα είναι η Κρήτη πιο συγκεκριμένα τα Ανώγεια . Εκεί θα συναντήσει τον λυράρη Σηφη Αγγελακη που θα της φέρει πίσω το φως . Ένα φως που το έχει κλέψει ο βιαστής της , κάπου εκεί είναι καλά κρυμμένος ο λύκος . Εκείνα τα Χριστούγεννα στην Κρήτη θα είναι διαφορετικά μα θα αποτελέσουν την καταστροφή ή τη σωτηρία της ; Ενας έρωτας θα γεννηθεί . Άραγε θα καταφέρει να επιβιώσει από το παρελθόν ή ο λύκος θα την καταστρέψει ; « Φυλάκισε το και κράτησε το φως Ερατω .» θα της τραγουδήσει ο λυράρης .

Σ' ένα ελληνικό νησί, το κάθε καλοκαίρι μετατρέπεται σε άτυπη ναυτική αρένα, όταν η Μαρίνα και ο Νίκος (ξανά)συναντιούνται. Η «πριγκίπισσα» των ταχύπλοων, εκρηκτική, ανταγωνιστική, λάτρης της ταχύτητας και της αδρεναλίνης. Ο Νίκος, ιστιοπλόος, ήρεμος, τεχνικός, βαθιά δεμένος με τον άνεμο, την υπομονή και την παράδοση της θάλασσας. Η σύγκρουση τους (αυτό) το καλοκαίρι ξεκινά όταν αναγκάζονται να δένουν τα σκάφη τους δίπλα-δίπλα στο ίδιο λιμάνι. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε μέρα γίνεται μάχη. Ένα στοίχημα στο «Ναυάγιο», μια κόντρα απέναντι στην βραχονησίδα, μια βλάβη μεσοπέλαγα και μια αναγκαστική νύχτα κάτω από τα αστέρια αρχίζουν να σπάνε τις άμυνες τους. Και όσο ο καλοκαιρινός αγώνας του νησιού πλησιάζει, η αντιπαλότητα μετατρέπεται σε επικίνδυνη έλξη. Γιατί στη θάλασσα δεν κερδίζει πάντα ο πιο γρήγορος, ούτε εκείνος που αντέχει περισσότερο. Κερδίζει πραγματικά, εκείνος που έστω για μια στιγμή, μπορεί να αφήσει αυτό που νομίζει πως είναι και αλλάζει πορεία, χωρίς να φοβηθεί ότι θα χαθεί. Εσυ μπορείς να βγεις στο αντίθετο ρεύμα ;

«Εκείνη, έχει επιλεξει ενα επάγγελμα από τα δυσκολότερα, όχι μόνο από τη φύση του αλλά και από το γεγονός πως θα τη φέρει αντιμέτωπη με κάποιες άλλες πτυχές του εαυτού της που δεν θα ήθελε να θυμάται. Σε καμία περίπτωση όμως δε πίστευε πως μπορεί να γίνει δυσκολότερο όμως το ηξερε κι εκείνη πως ήταν η μοναδική της επιλογή, δε θα της ταίριαζε τίποτε άλλο περισσότερο. Εκείνος, σε όλα του τέλειος, άριστος θα έλεγε κανείς. Τα καλά ομως δε κρατούν για πάντα. Βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με μια μεγάλη ποινή, όμως δε φαίνεται να τον απασχολεί, άλλωστε ήταν επιλογή του. Δε τον νοιάζει γιατί επέλεξε τη φύλαξη μόνος του». Μια ιστορία για μια αστυνομική εγκληματολόγο και έναν βαρυποινίτη όπου θα έρθουν αντιμέτωποι στους κρύους θαλάμους του ανακριτικού δωματίου. Επέλεξαν να βρίσκονται εκεί και τώρα η ζωή επιλέγει γι' αυτούς.

Απρίλιος 1967 Ήταν Άνοιξη, ξημέρωνε μέρα Παρασκευή και ξάφνου όλα έγιναν ζοφερά. Ήταν Άνοιξη, η τελευταία. Ξημέρωσε Παρασκευή και έκτοτε μας τύλιξε σκοτάδι. Και απελπίστηκα, ώσπου διάβασα, ότι μετά το σκοτάδι, έρχεται πάντα το φως. Πράξη πρώτη: Θα ονειρευτώ τις μέρες του φωτός και ξάφνου θα είναι πάλι Άνοιξη. Φεβρουάριος 1973 Κι όταν σε είδα για πρώτη φορά, χαμογέλασα και σκέφτηκα ότι μέσα στο καταχείμωνο με βρήκε η Άνοιξη. Ξάφνου ευτυχία με πλημμύρισε και ευχήθηκα αυτό που ένιωθα ποτέ να μην τελειώσει. Πράξη δεύτερη: όλη η ελπίδα του κόσμου γεννήθηκε στα μάτια σου. Νοέμβρης 1973 Βράδυ Παρασκευής, ξημέρωνε Σάββατο, και εσύ βρισκόσουν απέναντι μου. Με κοίταζες με όλο το φως και το σκοτάδι που είχες μέσα σου, και ξάφνου σκέφτηκα ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα. Ώσπου το χέρι σου σηκώθηκε, τα συνθήματα έπαυσαν, το βλέμμα σου με απαρνήθηκε. Η τελευταία πράξη είχε ήδη γραφτεί: η ελπίδα πεθαίνει πάντα πρώτη, τη σκότωσες εσύ, μαζί με εμένα. Φαίδρα - Πέτρος All Rights Reserved 2025 ©