Çekmece ağır bir sesle açıldı. İçeride sararmaya yüz tutmuş dosyalar, eski reçeteler ve köşesi hafifçe kıvrılmış, diğerlerinden ayrı duran bir zarf vardı. Üzerinde tek bir kelime yazıyordu. Daphne El yazısıydı. Babamın el yazısı. Bilinmezlik ile göğsüm sıkıştı. Zarfı elime aldığım anda kalp atışlarım hızlandı; sanki odanın havası azalmıştı. Açmak istemedim. Bir mektubun insanın hayatını bu kadar kolay ikiye bölebileceğini bilmek, korkutucuydu. Ama içimde bir yer, bunun yıllardır sessizce beni beklediğini fısıldıyordu. Zarfı açtım. Kâğıt titreyen parmaklarım arasında hışırdadı. Kağıtta yazanlar ise şunlardı. "Daphne... Sen bizim kızımız olarak doğmadın."

"Benden canımın içini aldılar, Mardini yaktım." titrek bir nefesle dudaklarıma doğru soludu. "Sonra döndüler 'canını alan yarin' dediler." gözlerini kapattı sakince. "Sen şimdi sanıyor musun ki sana mutlu bi evlilik yaşatacağım?" Artık ağlıyordu. "Bu evlilik kefenin, bu konak ise mezarın Mirzade kızı." Nefretini iliklerime kadar işliyordu. Ama farkında mıydı gözlerinden aktığını ilk defa gördüğüm yaşlarının kalbimi parçaladığının? "Dillere destan olan o sevgim varya Sare," Bir nefes daha. "Ayaklarıma kapanıp dilensen bile artık sana nasip değil." Bir gözyaşı daha. Yanabilirdi artık her yer, beni de içine alarak.

Annemin seslenmesiyle aşağıya indim Rengi atmıştı elindeki telefon kulağında kalmıştı öyle yanına gidip koluna dokununca rüyadan uyanmış gibi oldu.Bir anda bağırıp ağlamaya ağıt yakmaya başladı ağıt sevmezdim duydukça içim ürperir tüylerim diken diken olurdum Ağıt demek acı demek çaresizlik hissini bilinmezliği yaşamak demektir benim için. MARİN ŞİRAZ....MİR AMED BERWANİ

Boş olan bardağını bir kez daha doldurup, içmeden bekledi adam. Daha sonra ayağa kalkıp, cüzdanından içtiği rakının parasından fazlasını masanın üstüne atmıştı. Ceylin ona ne yaptığını anlamak istercesine bakıyordu. Bir adım atarak yanına gelip, başını onun hizasına getirerek fısıltıyla sarf etti kelimelerini. ."Andım olsun.....'Ceylin hanım'." Ceylini öyle bir söylemişti ki, ağızında bir diken varmışcasına. Sesindeki sitem tüm cihana yeterde artardı bile. Zaten onun Ceylin demesinden anlamalıydı. O ona asla Ceylin demezdi ki..... Ölse demezdi. Xêzal'im derdi. "Bu gece de şahidimdir.... sana görmediğin, görmek istemediğin her şeyi göstereceğim. O gün, benden gittiğine, beni dinlemediğine pişman olacaksın. " Ceylin bir nefes ötesindeki adama gözlerinden bir damla yaşı hediye etmişti o an. Susturmadığı düşüncelerini ondan dinlemek, canını yakıyordu. Nefesini yüzünden çekmedi sevdiğinin. "Ama merak etme...."dedi, büyüklüğü söylediği kelimelerde değil, hissettiklerinde olan adam. "Ben, o günde seni seviyor olacağım." Ardından ceketini alıp, sanki hiç orda olmamış gibi gitti. Geride, dokunulmamış rakı bardağına bakıp, ağlayan bir kadın bırakarak. Bölümler düzenleniyor. Mezopotamyanın bereketli, güzel toprakları.Hiçbir penceresi bir-birine bakmayan, yüksek avlulu taşdan evleri, daracık sokakları olan topraklarda, kanun tanımaz töreler.Töreye karşı gelen AŞK. Kalbinde bir mecburiyyet büyütmek zorunda kalan kızla, töreleri ve kalbi arasında kalan Barlas'ın tutkulu aşk hikayesi. AŞK-I ÁZAM. Büyük Ask. Ablasının evlenmek istemeyipte kaçtığı berdel oyununda kendisini bulan genç bir kız. Ceylin. Ya ölümü seyredecekti, yada kendi diri diri ölecekti.

Ceylin Şahiner, yıllardır başka birinin hayatı uğruna kendi kimliğini kaybetmiş genç bir kadındır. Hazal Neva Kurter ise ölümün kıyısında geçen ömrünün yüküyle yorulmuş, kırılmış ve tüm bu duygularını öfkeye dönüştürmüştür. Bir cenaze nedeniyle Amerika'dan Türkiye'ye döndüklerinde, geçmişten gelen bir trajedi, onları yıllar sonra aynı kıyıya sürükler ve hiçbir şey eskisi gibi kalmaz. Tunç Karan Gökdemir, kendi vicdanıyla verdiği savaşın faturasını, sekiz yaşındayken yaşadıkları olayın bir diğer şahidine, Hazal'a kesmek ister. Ancak onun yerindeki kişi aslında Ceylin'dir. Ve Ceylin haberdar dahi olmadığı bir geçmişin yükünü taşırken, Tunç'un öfkesinin tam ortasında kalır. Hakketmediği bir nefretle, sahibi olmadığı bir vicdan azabıyla sınandığında bir yandan da kendine ait bir hayatı keşfetmeye başlayacaktır. Tunç, nefret etmesi gerektiğini düşündüğü birine çekilirken; Ceylin başkasına ait olan bir kimliği sahiplenir. İnsan bazen bir yalanın içinde bulur kendi gerçeğini ancak bir yalan üzerine kurulan aşk, gerçeğe dönüşebilir mi? "Kimim, nereye aitim, neden doğdum, ne zaman öleceğim bilmiyorum ama mesele nefes almaksa; ilk defa nefes aldığımın bu kadar farkındayım." ✨

​"Bana Zelal Yılmaz olarak geldin, ama buradan Welat Şahmaran'ın esiri olarak çıkacaksın." ​İki isim, tek bir hüküm: Kan Bedeli. > Welat, öfkesini bir zırh gibi kuşanmış, kalbinin kapılarını dünyaya kapatmıştı. Zelal ise o kapıları yıkmaya değil, o karanlığın içinde kendine yer açmaya mecburdu. Bu bir evlilik değildi; nefretle atılan imzaların, kana bulanan beyaz gelinliklerin hikâyesiydi. ​Onlar birbirlerini yok etmeye söz verdiler. Ama dudakları birbirine mühürlendiğinde, ne intikam kaldı ne de düşmanlık. Sadece ikisini de yakıp kül edecek o yasak ve vahşi tutku... ​"Ölmek için çok genç, Welat Şahmaran'ı sevmek için çok masumdu. Zelal, celladına aşık olduğunda; Welat, kurbanının gözyaşlarında boğulacak mı?"

Esra'nın tüm hayatı, 15 yaşında annesini kaybettikten sonra başlamıştı. Yıllar boyunca okulunu dahi bırakıp tamamen, annesinden sonra hayata küsen kumarbaz, içkici babasının borçlarını ödemeye adamıştı kendisini. Amacı, yıllarca onu yeniden hayata döndürmek, ve eski babasını ortaya çıkarmak olmuş ve bunun için savaşıp durmuştu. Derken babası bir gün eve, eli kanlı bir kâtil olarak gelmişti. Öldürdüğü kişi ise, hiç tekin olmayan bir adamın erkek kardeşiydi... Bu kitap +18 yaş üzeri okuyucular için uygundur, içerisinde yer alan unsurlar şiddet öğeleri içermektedir! Kitabın tüm telif hakları yazara aittir 📌

CANHIRAŞ •DİLDAR• DEVAMI...❤️‍🔥 " Unutmak mı daha zor, yoksa hatırlamak mı?"

Ebeda Kader... Kader değişmez. İnsan ne kadar kaçarsa kaçsın, kader çoktan urganını boynuna geçirmiştir. Kadın kaderine karşı geldi. Adam kaderine sevdalandı. Kadın, öksüz bir yuvaya umut oldu. Adam ise kendi karanlığında bir ışık aradı. Kadın, Cennet-Cehennem Vadisi misali; içinde hem huzur hem fırtına saklı. Bir bakışı cennet kadar umut, bir susuşu cehennem kadar yakıcı. Adam, Zap Vadisi misali; sert, saklı ve derin... Sesi dağlardan dönen bir yankı gibi ağır, sükûtu dağ gölgesi gibi uzun, bakışı kayaları yaran su gibi kararlı. Bu, kaçtığı kaderin yolunu yine kaderine çıkaranların hikâyesi... ~~ 01.07.2025 🦂