||TAMAMLANDI|| Geçmişin ağırlığıyla çökmüş sırtını bir zamanlar karşılıksız sevdiği çocuğa yasladı kız. Ve sadece anlattı. Hepsi bu kadar mıydı? Belki evet belki hayır.

#tamamlandı. | kısa hikâye | texting Hasta bir kızın tek umudu, telefonun diğer ucundaki sevgilisiydi. Peki bu yaşaması için yeterli mi? ○●○ Papatya: ama korktuğum bir şey var Papatya: ölürsem eğer... Papatya: ya ölünce sevemezsem seni? Papatya: kuruyan kalbim seni hissedemezse? Papatya: korkuyorum... Papatya: ölünce seni sevememekten korkuyorum -kızın hastalığı tamamen kurgusaldır-

İnsan korkularını saklayıp kimsenin görmesine izin vermeyince mi daha cesur olurdu yoksa onları saklamadan,onlarla yaşamayı öğrendiğine mi? Bunun cevabını bilmiyordum ama korkularımla yüzleşemediğimin de farkındaydım. Ben korkularından her zaman kaçan,onlardan olabileceğim en uzak noktaya saklanmak için uğraşan o kızdım. Ve benim en büyük korkum Mizra Devrim Sertkaya'ydı.