Aşk suçtu. Senin olmayan birisi için beslediğin duygular bir cellat gibi dikilirdi karşına. Sonra kollarına iki asker girerdi, o askerler başını bir kütüğün üstüne bastırırken boynuna inecek baltayı büyük bir sabırla beklerdi insan beklerdi ki, cellat alacak onun kellesini. Ama o balta inmeden önce, dururdu zaman. Sabır kanatırdı insanın her bir zerresini, bir işkenceden farksız akardı saniyeler, bir sudan sessiz, bir dalgadan daha hırçın. Aşk cellattı, ve o balta aşkın ellerinden inerdi insanın boynuna. Sevda cehennemdi, seni sevemeyen birinin aşkı ateşdi. Kendi kalbini yakan, kendi kanını akıtan bir kılıçtı. İnsan nasıl saplardı kendi sırtına bıçağı? İnsan ancak aşık olsa ihanet ederdi kendisine. Aşk ihanetdi, aşk en büyük oyun ve insanın kendine yaptığı ihanetdi. O Yavuz Payidar'dı, kendine en büyük ihaneti yapmış sırtına bir bıçak saplamış, boynunu bir cellatın önüne uzatmıştı. O Payidar'dı, sevdalanmıştı. Ve sevda, onun ihanetiydi. (Kitapta smut içerik yoktur. Yetişkin içerikli olması küfürlü sahneler ve küçük yakınlaşmalar içerdiği içindir.)

Ilgaz, henüz on yaşındayken bir arabanın arka camından babasının gidişini izlemiş ve o günden sonra kendi dünyasını sarsılmaz duvarlarla örmüş bir genç kızdır. Voleybol onun nefes kaynağıdır. Hayatını "tek kişilik bir kale" gibi yönetmeye alışkındır. Ancak lise son sınıfta karşısına çıkan bir proje, tüm planlarını altüst eder. Okulun futbol takımıyla ortak yapılacak 19 Mayıs gösterisi için, okulun en kapalı kutusu ve mesafesiyle tanınan Demir ile eşleşir. Demir, tıpkı Ilgaz gibi kendi karanlığına hapsolmuş, geçmişin ağır yüklerini omuzlarında taşıyan biridir. İkilinin arasındaki zorunlu ortaklık, başta büyük çatışmalara ve sarsıcı tartışmalara neden olsa da; zamanla birbirlerinin "duvarlarının" ardındaki gerçekleri görmeye başlarlar. Ilgaz, yıllardır bildiği gerçeklerin aslında göründüğü gibi olmadığını fark etmeye başladığında, Demir hem sığınacağı bir liman hem de yüzleşmesi gereken en büyük aynası olacaktır. "Siyahın içine beyaz karışır ama ne kadar görünür?"

Başparmağı avucumdaki ince yaraların üzerinde dolaştı. Tırnaklarımla kendime açtığım izlerin üzerinden geçti. Soluğum kesildi. Yaralar yanmadı, ama içimde bir şeyler alev aldı. "Bırak." dedim, sesimden nefret akıyordu. Bırakmadı.

Gerçek ailem ve askeri kurguyu birlikte yazdım, umarım beğenirsiz. İyi okumalarr.

Bazı savaşlar bitti sanılır... Ama geride kalanlar için savaş asla bitmez. Kaybedilen timler, yarım kalan görevler ve taşınması ağır veballer... Asena Temir ve Alaca Timi için bu yol, sadece bir görev değil; suskun yeminlerin, verilen sözlerin ve geri dönmek zorunda kalanların hikâyesi. Bu bir kahramanlık masalı değil. Bu, bedel ödeyenlerin hikâyesi.

Leyla, yattığı hastane odasında ölümü bekleyen bir kadındı. Yalnızlığında boğulmasına ramak kala eline aldığı telefondan bir numara salladı. Ve salladığı numara, hapishanede yaşayan bir mahkuma aitti. 📮 Leyla: Konuşacak kimsem yok. Bir çiçeğim bile yok. A: Çiçeklerle derdin ne senin? Çok çiçek istiyorsan git kendine saksıda çiçek al. Her neyse, benim de konuşacak kimsem yok ama senin gibi zırlamıyorum. Leyla: Çiçeğinde mi yok? A: Çiçeğim de yok manyak karı. Leyla: Karı değil, kadın. Ayrıca kadın olduğumu nereden anladın? A: Hangi erkek konuşacak bir çiçeğim bile yok diye zırlar ki? Leyla: Haklısın, o zaman sen de erkek olmalısın. Neyse, bak senin de konuşacak kimsen yokmuş! Neden birbirimizin mesaj arkadaşı olmuyoruz?

Asker& Aile kurgusu Abim bana baktı. Benden destek bekledi. Ama ben hiçbir şey yapamıyordum. Gözlerimizi kaçırdık birbirimizden. Toprağa baktım. Rüzgârın taşıdığı dualara, hıçkırıklara, sessiz feryatlara kulak kesildim. İçimde bir çığlık var, dünyayı yerle bir edebilecek bir çığlık. Ama ben onu atamıyorum. Daha sonra yan yana duran üç mezar taşına baktım. Serap Alakan. Süleyman Alakan. Tufan Alakan. Anne, baba, amca.. Annem ile babamı kaybettiğimde sesimi de kaybettim. Amcamı kaybettiğimde ise ait olduğum ailemi kaybedeceğimi bilmiyordum. Ben, Gece. Sessizdim. Ama içim, ölüm kadar gürültülü. Not: argo kelimeler, cinselik içeren durumlar mevcuttur.

"Kalbini savaş meydanında bırakmış bir asker, o intikamı elbet bir gün alır." Kurter Alacakan... Lakabı Alakurt olan; adı askerî raporlarda kahraman, düşmanların hafızasına ise cehennem olarak kazınan genç ve acımasız bir komutandı. Ama kalbini savaş meydanında bıraktığı o gecenin şafağında, karşısına hayatının en büyük imkansızı olan General'in kızı çıktığında, oyunun bütün kuralları bozulacaktı. Laren Karalev... Asil bir ailenin gölgesinde büyümüş, geçmişi sırlarla dolu genç bir cerrah adayıydı. Ancak neşter tutan ellerini, silah tutan bir adamın yarasına bastırdığında, hayatındaki tüm doğrular kana bulandı. Karanlıkta parlayan bir kolye. Savaş meydanında bırakılmış bir künye. Ve kanla yazılmış bir kader. Alaca ve Alacakan. Biri öldürmek için yaşar, diğeri yaşatmak için savaşır. Fakat ikisi birlikte intikam için bir yola çıktığında, hiçbir şey aynı kalmayacaktır. "Neredeyim?" "Alacakan'dasın." ALACAKAN.

Yayınlama tarihi: [ 08/12/2025] O ses, o yüz... gözümün önündən gitmiyordu. Kafamda yankılanıyordu. 31 yıl geçmişti; bu ne demekti? Aklım, mantığım durmuştu. İlk kez ne yapacağımı bilmiyordum. Bazı sırlar kalbe değil, geçmişe saplanır... Kıdemli Yüzbaşı Asena, Gölge Timi'nin komutanı ve en keskin nişancısı... Görevine adanmış bir asker. "48.B" kod adıyla anılan kimliği çözülmesi imkânsız sanılıyordu. En büyük sınavının düşmanla değil, kalbiyle olacağından habersizdi. Yeni operasyon onu düşman kampının ortasına atarken, 11 yıl önce yaşanan unutulmaz bir ihanet yeniden hortluyor. Birbirlerine duydukları şüphe kadar yakıcı bir bağla tekrar karşı karşıya gelen bu iki insan, şimdi aynı hedefe kilitlenmek zorundadır. İntikam mı ağır basacak, yoksa kalpte küllenmeyen hisler mi? Aksiyon, duygu ve gerilim dolu bu hikayede, bir bakış sadece hayatları değil, kaderi de değiştirebilir. Vatan için canından geçenler vardır; isimleri bilinmez. Vatan için sevdasını kalplerine gömenler vardır; adları anılmaz. Kaybolanlar vardır, bu vatan kaybolmasın diye. Ailelerini bırakanlar vardır, başkaları ailesiz kalmasın diye. Daha niceleri vardır; hayatlarını feda ederler, bu vatan heba olmasın diye... ~Asena~

Gerçek bir hayat hikayesinden uyarlanmıştır... "Bazı yaralar dikiş tutmaz, bazı düğünler alkışla değil silahla başlar." Liliyar, Urfa'nın fırtınasına sadece bir cerrah olarak değil, kızı Lara'nın geleceğini korumaya ve ailesini bulmaya yemin etmiş yaralı bir anne olarak gelmişti. Ancak bu topraklar merhameti değil, intikamı besliyordu. Bir gece yarısı, elindeki silahla Halil İbrahim Alacayı vurduğunda, sadece bir adamın göğsünü değil, iki ailenin arasındaki o dipsiz kuyuyu da deşer. Liliyar, kuralları çiğnedi, bir kurşunu yasak bir odada çıkardı ve imkansızı başardı. Ama kurtardığı o hayat, ona özgürlük değil; boynuna dolanan altın bilezikler, kırmızı kurdeleler ve geri dönüşü olmayan bir evlilik hükmü getirecektir. Bir cerrahın en büyük sınavı, düşmanını yaşatmak mıdır yoksa onunla bir ömür aynı yastığa baş koymak mı? Düşmanla sevdalık yaşanır mıydı? Halil İbrahim Alaca ise bir yanda kardeşinin onuru, diğer yanda hayatını borçlu olduğu bu inatçı kadının bakışları arasında sıkışmıştır. Bir silahın sustuğu yerde başlayan bu evlilik, Urfa'nın gördüğü en büyük savaşa mı yoksa küllerinden doğan bir aşka mı gebe? "Beni yaşattığın için pişman olacaksın doktor," demişti Halil İbrahim. Liliyar ise sadece gülümsemişti: "Seni yaşattım ki, kendi yaktığın ateşte nasıl kül olduğunu izleyebileyim." Bu, bir teslimiyetin değil; bir cerrahın neşteriyle kalbine attığı o en derin kesiğin hikayesi.