"Yanlış anlamayın lütfen, bir anneye göre çok gençsiniz, bekar mısınız?" Kucağımda ki bebeğin bana ait olduğunu düşünmesine karşılık, utançla dudaklarımı birbirine bastırmıştım. "Aslında bakarsanız-" Yanlış anlaşılmayı açığa kavuşturacakken, belime sarılan kol bana mani olmuş ve aşinası olduğum o ses varlığını belli etmişti. Gözlerim, yanımda beliren Cihangir'e kaydığında o hiç bana bakmadan karşımızdaki adamın omzuna sert olabilecek şekilde iki kere vurmuş ve ölüm bahşeden tehditvari bir sesle konuşmuştu. "Yok koçum, bekar değil..." Lacivert gözleri bir savaş habercisi gibi bana döndüğünde, varlığımı ahraz kılmak için yemin etmişti. "Kendisi adını söylerken, yanına soyadımı eklemeyi unuttu." ~Tüm hakları gözü kara, kalbi yara olanlarda saklıdır.

Elleri belime dokunmaya başladığında istemsizce kasılmıştım. Parmakları dokunduğu yeri yakan cinstendi. İkimiz de iç çamaşırlarımızla kaldığımızda Efe'nin haraketleri daha fazla hızlandı. Elini sütyenimin kopçasına yaklaştırdığında nefesimi tutmadan duramamıştım. Omuzlarımdaki askılar yavaşça bedenimi serbest bıraktığında muzipçe gülümsedi. Dudaklarının sertçe tenime çarpmasıyla tenimde morarıklar ve kızarırlar oluşuyordu. Elleri artık dayanılmaz bir şekilde vücudumu talan ederken ismiyle inliyordum. Dudakları tekrar göğüslerime indiğinde göğüsümün ucunu kavrayıp yavaşça emdi. Ağzımdan çıkan inlemelerle duyduğum hırıltıların desibeli artıyordu. Elleri kalçama doğru indiğinde artık dayanamıyordum. Onu hissetmek istiyordum. "Yeter..." Sadece bana doğru bakıp sırıttı. Bu dayanılmaz hallerim onu daha fazla zevke getiriyordu. Bir anda hissettiğim dolulukla kontrol edemediğim çığlığım bütün odayı doldurdu. Gittikçe hızlanan darbeleriyle geleceğini anladım. "Her zaman kendine aşık etmeyi başarıyorsun güzelim." Muzipçe yorgun bedeninin üzerine çıktım. "Sıra bende." Yavaşça bedenini okşadığımda Akın Efe altımda daha çok kıvranıyordu. Bu bana daha çok zevk verirken altta sertleşen erkekliğiyle oynuyordum. Bakışları, ses tonu her insanı cezbedebilirdi. Onun benim olduğunu bedeninde bıraktığım izlerle kanıtlıyordum. Bedenini keşfetmek istiyordum. Her kısmı, ait olduğu her kısmının benim olmasını istiyordum. Kendini bana doğru bastırmasıyla artık dayanamadığını anladım. Yavaşça tekrar içime aldığımda Efe'ye doğru hızlı bir nefes verdim. Haraketlerim hızlandığında ikimizin de inlemeleri bağırışlarımızla karışıyordu. İkimiz de sona yaklaştığımızda ne kadar ses çıkardığımız ikimizin de umurunda değildi. "Sen hayatımda gördüğüm en mükemmel şeysin Sunay..."

"Dışarıdan ne kadar güçlü görünüyorsa küçücük kalbine de en az o kadar acı sığdıran bir kadın..." "İstanbul'un karanlık yüzü onun beyaz tenini ele geçirmeye çalışıyordu adeta..." °°°° Bu sıradan bir mafya hikayesi değildir! Bu bir kadının ne kadar güçlü olduğunu göstermek için yazılmış bir hikayedir. Ve karakterimizin mafya olduğuna aldırmayın lütfen. Çünkü o kalbinde gram kötülük barındırmayan mazlumun yanında durup zalimin kalbine korku salan bir kahraman! (Final oldu biraz yarım kaldığı için özel bölüm yazılıyor.) °°°° 27.11.2020 ~ #Madam ~ 1. 23.12.2020 ~ #Kadınmafya ~ 1. 28.03.2021 ~ #Koruyucu ~ 1. 28.03.2021 ~ #Korkma ~ 1. 28.03.2021 ~ #Kadınıngücü ~ 1. 28.03.2021 ~ #Zarafet ~ 1.

Karakolun önünde ki heybetli bedeni heyecanımı ikiye katlıyordu adeta. Geniş omuzlarını sarmalayan deri ceketi ona ayrı hava katmakla kalmıyor, tüm bakışları üzerine toplamayı başarıyordu. Karşısında ki meslektaşına bir şey söyleyip eliyle omzuna bir kaç defa vurdu. Ben hâlâ olduğum yerde onu izliyordum. Başını ansızın yavaş bir şekilde etrafta gezdirdi ve gözleri, gözlerimle buluştu. Bedenimi bir ürperti ele geçirdi, nefesim kesildi sanki. Bakışlarını çekmeden bana doğru seri adımlarla ilerlemeye başladı. Bu sırada ayaklarım benden bağımsız ona doğru ilerliyordu çoktan. "Veda..." diye seslendi bana yaklaşmaya devam ederken. Adımlarını sonlandırıp tam dibimde durdu. İçimde ona karşı oluşan duygulara engel olamıyordum, daha doğrusu olmak istemiyordum. O an içimden geleni yapmak istedim. Sonunu düşünmeden, kendi isteğim doğrultusunda. Parmak uçlarımda yükselerek kollarımı boynuna sıkı sıkı sardım. Şaşırdığını gerilen bedeninden hissedebiliyordum fakat umursamayarak burnumu boynuna koyup derin bir nefes çektim. Hemen sonrasında belimi sıkı sıkıya kavrayan kollar yüzüm de bir gülümsemeye sebebiyet verdi. "Uzun zamandır..." diye fısıldadı saçlarıma öpücük kondururken. Ardından beni daha sıkı kavrayarak bedenine hapsetti ve devam etti. "Bu anı bekliyordum..." ... Başkomiser Cihat Karaşah ile Veda'nın hikayesi...

Korkuyla bakışlarını yine o öfkeli bakışlara sahip adama döndürdüğünde bir an yumruların sırayla boğazına dizildiğini hissetti. Ona öyle bir bakıyordu ki sebebini öğrenmek için can atıyordu bir yanı, diğer yanı ise ondan olabildiğince kaçması için çığlık atıyordu. Arabanın kapısını öyle sert attı ki, kapandığı an çıkarttığı sesten ötürü yerinden sıçradı Efsun. Üstüne üstüne yürümeye başladığı an tüm bedenine korkunun salındığını hissetmişti. Ne istiyordu ondan? Korkuyla önce birkaç adım geri atmış ve ardından adamın gerçekten ona doğru geldiğini idrak etmişti. Nefesi bir anda hızlanırken önce ne yapacağını şaşırmıştı. Telaşla başını bir sağa bir sola çevirmiş ve hemen sonrasındaysa elindeki kitaplarıyla çantasını bir köşeye fırlatmıştı. Kitaplar gürültüyle havada dalgalanıp kulağı tırmalayan sayfa seslerinin ardından yere düşerken Efsun var gücüyle o adamdan kaçmaya çalışıyordu. Bunu neden yaptığını bilmiyordu. Ama deli gibi korkuyordu ona zarar vermesinden, incitmesinden. Bu yüzden koşabileceği en hızlı şekilde koşuyordu damarlarında süzülen adrenalinde etkisiyle. Bacakları adeta yanarken var gücüyle koşmuş ve tam köşeyi dönmeye hazırlanırken tüm çabalarına rağmen yakalanmıştı. Daha köşeyi dönemeden onu belinden tutup havaya kaldıran adam saniyeler içerisinde o koca eliyle ağzını kapatmıştı. Çığlıkları dudaklarından dökülememiş ve içinde feryat etmişti. Fakat kimsenin artık ona yardım edemeyeceğini anlamıştı. Adamın güçlü kolları arasında çırpınsa da pek bir işe yaramamıştı. İçinden Allah'a yalvarmak kalmıştı yalnızca, ölmek için... Gözyaşları şiddetle gözlerinden akıp yanaklarını ıslatırken artık geri dönülemez bir yola girdiğini biliyordu. Onu kimse kurtarmayacaktı... ™©Tüm hakları tarafımca saklıdır. Hiçbir şekilde başka

Hangisi daha kötü? En yakın arkadaşlarının ölümünü görmek mi? İçinizden birinin katil olduğunu bilmek mi? SEÇİM SİZİN...

"Dokun bana sadece dokun ....Dokunuşlarına ihtiyacım var . Tenin tenime ,kokun kokuma ....yüreğin yüreğime karışsın istiyorum .Sence de artık perde arkasına gizlenmeden tüm çıplaklığımızla birbirimizi hissetme zamanı gelmedi mi ? Şimdi biz susalım zaten konuşmak için şahlanacak içimizdeki tutku.Bırak esiri olalım " ***** Arkadaşının neler çevirdiğini öğrenmek için peşinden gizlice takip eden kumsal ,kendini bir anda kumarhanede bulur .. Ürkekçe etrafında gezinip geldiği binanın girişini bulmaya çalışırken düştüğü yerin masum bir yer olmadığını sezer lakin arkadaşı içeridedir. Daha sonra karşısına çıkan yabancı adama "Merhaba , giriş ne tarafta acaba ?" Diye çekinerek sorması ile olaylar o anda başlar. Ve konuştuğu bu adamın büyük bir örgüt lideri olduğundan bir habersizdir. Üstelik düştüğü bu kumarhanede yabancı adama aittir. Tek dileği arkadaşını düştüğü bu tehlikeden kurtarmak olacaktır lakin yabancı adamın dikkatini çektiğinden planladığı hiç bir şey istediği gibi gitmez .Ne kadar onu ürküten çevreden uzak durmaya çalışsa da elinde olmadan sürekli yolları kesişmek zorunda kalır ve nasıl olduğunu anlamadığı şekilde de kendini yabancı adamın planlarına toslarken bulur..

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

"Ben, kalbinde yaşayabileceğim birini hayatımda isterdim," dedim ve yemyeşil gözlerinin içine baktım. "Peki sen, sen nasıl birini isterdin hayatında?" Yeşillerini denize çevirdi, iç çekti. Sabırla bekledim dudaklarından dökülecek olan cümleleri. Uzun uzun baktı denize. Sabrımı sınamak istercesine uzun baktı hem de ve sonunda yeniden bana dönebildi. "Hiç kimseyi," dedi kendinden emin bir şekilde, afalladım. "Neden?" Sordum, kadehinde kalan şarabını bir kerede içti. Boşalan kadehe odakladı bakışlarını. Uzun uzun düşündü. Gözünün ucuyla bana baktığında yüz ifadesi düzdü ama gözlerini yine saklayamamıştı. Gözlerinden anlaşılıyordu kederli olduğu. "Çünkü ben kimseyi kalbimde yaşatamam," dedi, bu cümlenin ağırlığı altında ezilirken acıyla yutkundu ve ekledi. "Benim kalbimde bana bile yaşam yokken, hiç kimseye olamaz."

~TAMAMLANDI~ "ADAM SİYAHTI, KADIN İSE ONUN, SİYAH'INA BULAŞAN GRİ..." ... Ben Siyah olsam, sizde benim Siyahıma bulaşan gri olmak istemez misiniz? Cevabınız "evet" ise, sizi içeriye davet ediyorum. Kapak tasarımı ; @Draculessa🤍 Başlama tarihi: 02.08.2020 Siyaha Bulaşan Gri Adındaki tek kitaptır. Çalınması veya kopyalanması durumunda yasal işlem başlatılacaktır!