... "Soğuk, açlık, susuzluk, uykusuzluk, işkenceler.. Aklının alıp alamayacağı her şeyi göğüsleyebilirim. En karmaşık bombaları imha edebilir, en büyük savaşlardan tek bir sıyrık almadan çıkabilirim. Gözümü kırpmadan ölüme bile koşabilirim ama.." dedi ve susup derin bir nefes aldı. "Ama?" dedim hevesle gözlerine bakıp. Nefesini dudaklarıma verip alnını alnıma yasladı yeniden. Ve gözlerini kapattı. "Ama sensizlikle nasıl başa çıkılacağını bir türlü bulamıyorum." dedi ve sağ elimi tutup kalbinin üzerine koydu. Benimkinden farksız bir şekilde, sabırsızca çırpınıyordu güzel kalbi. "Sen olmadığında burada bir şeyler ters gidiyor. Nefes aldırmıyor. Herkesi tek bir emriyle dize getiren Fırtına, kalbine söz geçiremiyor. Çünkü.." dedi ve derin bir nefes daha aldı. Bu aldığı kaçıncı derin nefesti? Neden buna takılmıştım şu an? Hiç mi hiç sırası değildi.. "Çünkü içinde öyle bir kadın var ki.. Öyle masum, öyle güzel, öyle zeki ve.. Ve öyle benim.. Bazen çıldırtan, delirtip çileden çıkaran; boynunu sarıp sarmalayan atkısını, saçlarına değen beresini, yansımasını izleyen aynasını bile kıskandığım.. Öyle bir kadın ki; sevmemek mümkün değil. Öyle bir kadın ki; adını duyan herkese karanlık, bir bana aydınlık.." ... Not: Başlamadan önce Doğu'yu okumak mecburiyetinde değilsiniz. Gecenin En Doğusu'nu ondan bağımsız olarak da anlam kargaşası olmadan tamamlayabileceğiniz şekilde kurguladım. Ufak tefek noktaları da elimden geldiğince açıkladım. Sevgiler.

"Başka bir bedendeyim, niye anlamıyorsun?" dediğimde sesim titriyordu. Gözlerimde biriken yaşlar artık görüşümü bulanıklaştıracak kadar çoğalmıştı. Ona yaklaşmaya çalıştıkça içimde büyüyen korku beni geri çekiyor, parmaklarının arasına kendi ellerimi bırakmak isterken bile zihnim bana bunun imkânsız olduğunu haykırıyordu. Onunla sokakta yan yana yürüyemeyecektim... insanların içinde elini tutup gülümseyemeyecektim... başımı omzuna koyup "ben buradayım" diyemeyecektim. Bir adım attı bana doğru. O küçücük adım bile kalbimin ritmini bozmuştu. Aramızda kalan o ince mesafe tamamen kaybolurken sırtım istemsizce gerilmişti. Şimdi nefesi yüzüme değecek kadar yakındı. Mavi gözleri gözlerime kilitlenmişti; o bakışların içinde öfke vardı, korku vardı, çaresizlik vardı ama hepsinden daha yoğun olan şey sevgiydi. "Hangi bedende olursan ol, senden uzak duracak değilim, Deniz." Kelimeleri ağır ağır dudaklarından dökülürken gözlerini bir saniye bile gözlerimden ayırmıyordu. Sanki beni ikna etmek için değil de, içimdeki bütün korkularla kavga etmek için konuşuyordu. Parmakları hafifçe yüzüme yaklaşmış ama bana dokunmaya cesaret edememişti. "Durmalısın..." dedim. O kelimeyi söylemek canımı acıtıyordu. Dudaklarım titredi. Sesim o kadar kısılmıştı ki kendi söylediğimi kendim bile zor duyuyordum. Ama gerçek buydu. Ben başkasının bedenine hapsolmuştum.... ***

"Eğer zambakları görüyor, kokluyor ve hissediyorsam aşkta var."

Colina Krallığı'nda siyah saçlı doğmak bir lanetti. Ve ben o lanetin yaşayan tek kanıtıydım. Yıllardır saklandığım kulede nefes almaya bile korkarken, bir gece odama yaralı bir yabancı düştü. O andan itibaren de kaderim ikiye ayrıldı. Ya onu ihbar edip kendi hayatımı kurtaracaktım ya da onunkini kurtarıp kendi sonumu hazırlayacaktım. Ama ikimiz de birbirimize dokunduğumuz ilk anda tarihin gövdesini çatlatacak bir savaşın başladığını bilmeyecektik. Bu, lanetli bir prensesle, sırlara sığınan bir yabancının krallıkları yakan, kehanetleri bozan kan ve kader hikâyesiydi.

Annesinin telefonunda dolanırken gördüğü bir fotoğrafla, annesinin gün arkadaşının torununu beğenip ona mesaj atan Defne, beklenmedik birisiyle karşılaşır. Argo içerir.

BU KİTAP BİR SERİNİN İLK KİTABIDIR. VELMORA SERİSİ 4 KİTAPTAN OLUŞACAKTIR. 4 elementten insanların yaşadığı bir dünyada 18 yaşına gelen her genç Velmora Akademi'sine gitmek zorundadır. Luna ise bu akademiye gidip yeni baslangiclar yaparken hem kendi geçmişini hem büyük sırları hemde bir Katili peşinden getiriyordur. Bu kitapta kimse masum değil herkes bir sırrın ve yalanın parçası olma katılın ise kuklaları olma yolundadırlar. Luna kendi geçmişi ile mi baş etmeli yoksa manyak bir katille mi?

Günəşin otağına vurması ilə, səhər açılar və o sadə bir tələbəlik həyatına qayıdar.. Amma gecələr...böyük bir cinayət şəbəkəsi ilə işləyən Fərid. Bəs o niyə cinayətə qarışıb? Səbəbu nə idi? 20 yaşındaki gənc oğlan olan Fəridin hekayəsi..

Bazı in­san­lar ka­ran­lık­tan kor­kar. Ba­zı­la­rı ise ka­ran­lı­ğın ta ken­di­si olur. Zümra...Geç­mi­şi kanla ya­zıl­mış, ruhu par­ça­lan­mış bir kadın.Çocuk yaşta kay­bet­tik­le­ri, onu insan ol­mak­tan uzak­laş­tır­dı; ge­ri­ye sa­de­ce öfke, acı ve in­ti­kam kaldı. O artık bir avcı. He­de­fi ise sı­ra­dan in­san­lar değil...Dün­ya­nın en kirli, en ka­ran­lık yüzü. Kadın ti­ca­re­ti, kirli iliş­ki­ler, güç sa­vaş­la­rı ve iha­net­ler­le örülü bir dü­zen­de; Zümra kendi ada­le­ti­ni kur­ma­ya ka­rar­lı.Ama her adım­da kar­şı­sı­na çıkan ger­çek, onu tek bir so­ru­ya sü­rük­lü­yor: "Te­miz­le­di­ğim şey ger­çek­ten pis­lik mi... yoksa ben de o ka­ran­lı­ğın bir par­ça­sı mıyım?" Geç­mi­şin sır­la­rı bir bir or­ta­ya çı­kar­ken, düş­man ile kan bağı ara­sın­da­ki çizgi si­li­ni­yor.Aşk, nef­ret, tutku ve iha­net iç içe ge­çi­yor. Ve savaş baş­lı­yor... Bu hi­kâ­ye­de masum yok. Ka­za­nan yok. Sa­de­ce ha­yal­le­ri ölen­ler var.

İlk Yayın Tarihi: 9 Şubat 2026 ​"Bir arkeolog olarak toprağın altında geçmişi ararken, bir gün o geçmişin tam ortasına düşeceğimi hiç hayal etmemiştim." ​Seray için hayat; kazı alanları, tozlu kitaplar ve tarihin sessiz tanıkları olan antik parçalardan ibaretti. Ancak İstanbul'un kalbinde açılan o gizemli çukur, onu sadece toprağın altına değil, tam beş yüz yıl öncesine, 1451 yılının kışına sürükledi. ​Avucunda yanan, sırrını çözemediği o mühürle; ne olduğunu anlamadığı bir çağın, entrikalarla dolu bir sarayın ve henüz 'Fatih' olmamış ama gözlerinden ateşler saçan bir sultanın kucağına düştü. ​Şimdi Seray için hayatta kalmak, o paslı dikişlerle dolu yarasından daha zordu. Bir yanda kendi zamanına dönme arzusu, diğer yanda II. Mehmed'in sarsılmaz korumacılığı ve omuzlarına binen cihanın yükü... ​Tarih kitaplarında okuduğu o büyük fethin eşiğinde, Seray sadece bir tanık mı olacaktı yoksa o meşhur tarih sayfalarını kendi elleriyle mi yeniden yazacaktı? ​"Ben buraya ait değildim ama onun gözlerine baktığımda, ilk kez kendimi evimdeymişim gibi hissediyordum." ​Zamanın durduğu, mühürlerin konuştuğu ve kalplerin savaştığı bir hikaye başlıyor.

Bir mühür her şeyi bitirmeye yeter miydi? On sekiz yılın hatırasını, çocukluk yeminlerini ve iki krallığın geleceğini bir kağıt parçası silebilir miydi?" Britanya Prensesi Lavinia Valerius için dünya, on sekizinci doğum gününde durdu. Hayallerinde beyaz bir gelinlik ve İspanya Prensi Asil Vargos ile birleşecek bir taht vardı. Ancak o sabah saray kapısına dayanan, bir aşk mektubu değil, soğuk bir infaz emriydi: İttifak bozulmuştu... Asil, arkasında ne bir veda ne de bir açıklama bırakarak sessizliğe gömüldü. Britanya'nın kalbi o gün mühürlendi; Lavinia'nın masumiyeti ise bir ulağın getirdiği o karanlık haberle can verdi. İki yıl süren o karanlık sessizliğin ardından, şimdi karşı karşıyalar. Ama bir saray odasında değil, kan kokan bir savaş meydanında... Aşkın ihanetle, sadakatin ölümle sınandığı bu savaşta; Lavinia ya tacını feda edecek, ya da karanlığın tahtına bizzat oturacaktır...