Kelimenin suç sayıldığı bir dünyada, sessizlik hayatta kalmanın tek yoludur. Dünya, büyük çöküşten sonra kendini yeniden inşa etti. Ama bu kez özgürlükle değil, korkuyla... Düşünmek, okumak, hatta hatırlamak bile yasak. Devlet her sesi susturdu. Her duyguyu bastırdı. Her gerçeği gömdü. Arthur Diaz, 26 yaşında sıradan bir hayatta kalıcıydı-ta ki bir gün yasaklı bir kitap bulana kadar. Artık sadece bir kaçak değil; bir hedef, bir tehdit, bir uyanış simgesi haline geldi. Kelimeler yasak... ama bazıları öldürmez. Bazıları devrim başlatır.

Dikkat: +18 sahneler barındırır. • Mafya • Anlaşmalı Evlilik • "Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun, küçük köstebek." Yutkundum. O, Eymir Valen'di. Aynı otelde, yan yana odalarda kalmıştık ve ben ona yakalanmıştım. Beni bir köstebek olarak görmesinin sebebi buydu çünkü hakkında bilgi toplamaya çalıştığımı sanıyordu. Oysa benim amacımın Eymir'le hiçbir ilgisi yoktu. "Peki ya sen, benim hakkımda ne biliyorsun?" "Bir köstebek olduğunu." Kendi söylediği cümleyi düzeltti. "Güzel bir köstebek." Dudaklarım iki yana kıvrıldı. Belki harekete geçip varlığını ifşa etmem gerekirdi ama ben genelde kuralları çiğnerdim. "Burada olmamalıydın." Dedim, net bir şekilde. Abimler onu fark ederse cesedini çıkartırlardı. "Burada olmasaydım yarattığım şaheseri görme imkanını nasıl bulacaktım?" Bence benden bahsetmiyordu, elbiseden bahsediyordu. "Şaheserini bana göndermek yerine evinde muhafaza da edebilirdin." "Seni evimde muhafaza etme fikrini sevdim." 🕸 Mafya▪︎Düşman Aileler▪︎Anlaşmalı Evlilik Yayım tarihi: 22.07.2025 🕷 Romantizm #1 (10.01.2026)

Sarmaşık çiçeği, aşkın ve sarsılmaz bağlılığın sembolüdür. Kendini sardığı nesneye öylesine tutunur ki, kopmak bir yana, onunla bütünleşir; dayanıklılığıyla hayranlık uyandırır; zarif görünüşünün ardında, sarsılmaz bir güç taşırmış. Zarif ama dirençli, sessiz ama kararlı. Tıpkı o, iki çift sarmaşık yeşili gözler gibi... Nazenin'in yüreğine sessizlik içinde çöreklenen, en derin yerine sıkıca tutunan o bakışlar... Öylesine kuvvetli, öylesine samimi bir bağ vardı ki aralarında, sözcüklere ihtiyaç duymadan, kalpten kalbe kurulan o görünmez köprüde bulmuşlardı birbirlerini.

Çalıştığı teşkilata bilgi sızdırmak için ülkenin en büyük çetelerinden birinin ünlü ismiyle evli olan kadından kocası bir gün şüphelenmeye başlar. Bunun üzerine kaçan kadın gerçek duygularının farkına varacak. Kelebeğin yemi olan kadın oyuna gelecek miydi? Yoksa yem olan Kelebeğin kendisi miydi?

Tutsak olduğu ömrünün senelerini Sarya olarak geçirdi. Peki neydi Sarya isminin anlamı? Özgürlüktü... Ailem dediği insanlar ve küçük kız Sarya'nın çocukluğunu çalan bir cani yüzünden tutsak kalarak, özgürlüğün ne demek olduğunu bilmeden büyümüştü. Koca eller üzerinde hüküm sürüp küçük kızı paramparça ederken, dokundukları yerler cayır cayır yanıp küçük kızı kül etti. Artık o küçük kız yoktu, Sarya tamamen ölmüştü... İntikam için gece gündüz yemin eden o kız vardı, Deva'nın başlangıcı ölüm getirecekti... Peki ya hakkını veremediği o ismin asıl sahibi Özgür ile birleşirse kaderi, belki de bu bir işaretti... Çünkü ikiside acımasız bir canavardan farksızdı. Yandıkça daha fazla yakıp kül etmeye yeminli iki canavar yazıldı. Durmak yok, acımak yok, kandan zevk alan iki intikam meleği vardı. Biri şeytandı diğeri ise onun kurtarıcı meleği... Ღ DEVA SARYA ERŞEN ღ ÖZGÜR DEVRAN BEYOĞLU ༄ Hikayemiz başlasın Özgür & ruhunun Deva'sına mutlaka bir şans verin emin olun ki pişmanlık duymazsınız♡ • İnstagram, Tiktok, Twitter: niselfesya ❗Sessiz Ruhun Çığlığı adlı ilk ve tek kitaptır❗ ❗Töre - Aşiret kitabı değildir❗ ▪︎Tüm haklar saklıdır! ▪︎Kitabın (ç)alınması durumunda yasal işlem başlatılacaktır! ▪︎Herhangi bir yerinin kopyalanmaması ve kitabın 'niselfesya' kullanıcı adına ait kalması temennimdir! ▪︎Anlayışınız için şimdiden teşekkürler... ✯ 11.07.2022 ✯

"Sen bana şifa olmak istiyorsun," dedim, ellerimi yanaklarına koyarken kirpiklerimden süzülen bir damla yaş yanağıma düştü. "Acılarıma merhem olmak istiyorsun ama bende açılan yaralar asla kapanmayacak." Alnını alnıma yasladı. "En karanlık gecenin bile bir sabahı olur, Sonay. Her yara kabuk bağlar." Gözlerim kapandı. "Ben o karanlığı yaşarken doğan güneşi hiç görmedim ki." "Görmemen var olduğunu değiştirmez." Dudaklarım acı bir tebessümle kıvrıldı. "Geçmişi tekrar yaşamamam, bana yaşadıklarımı unutturamadığı gibi mi?"

"Benim topraklarımda ölmek için özel bir nedene gerek yok." Mihra Elnurova, Türkiye'nin güneyinde yer alan, ufak bir Türkmen ülkesi olan Karahan'da yaşamaktadır. Sıcacık bir ailede büyüyen Mihra, hayatın sert ve acımasız yüzüyle henüz tanışmamıştır. Ta ki ülkesinde baş gösteren iç savaşa kadar. Ülkenin çeşitli bölgelerinden ayaklanma, silahlanma haberleri gelirken hiçbir sorun olmadığına inanarak yaşayan genç kız, bir sabah bulundukları kasabaya ülkesini ve kendi topraklarını korumak için Türkiye'den askerlerin gönderildiğini öğrenir. Bu askerlerin arasında hayatının aşkının da olacağından bihaberdir. Yağmurlu bir günde şarkı söyleyip kendi kendine eğlenirken çitlerin arkasından kendini izleyen Türk askeri Yusuf Agâh Demiral'ı görünce Mihra'nın kalbi o zamana dek hiç atmadığı kadar kuvvetli atmaya başlar.

Ansızın yaşanan bir felaket büyük bir aileyi darmaduman edip dört bir yana savurmuş, bağları en kopmaz denilen yerde kopartmıştı. Yıllar sonra ise yanan intikam ateşi kopan bağları yeniden bir araya getirecekti. İntikamın kor ateşinde yanan nice ruh aşkın küllerinde ya ölecek ya yeniden doğacaktı! ... GÜLLERİN AĞITI, ADEN HİKAYESİNİN DEVAMI NİTELİĞİNDEDİR. BAĞIMSIZ OKUNABİLİR ANCAK FAZLA KARAKTER İÇERDİĞİ İÇİN ÖNCESİNDE ADEN'İ OKUMANIZI TAVSİYE EDERİM.

*Aile/aşk kurgusu *Yetişkin içerik barındırır --- "Bir ay boyunca burada olduğumu bile fark etmeyeceksin. Tek derdim o mektupta yazanı gerçekleştirip, altında kalabileceğim tüm vicdan yükünden kurtulmak." Boş bakışlar atabilen tek kişinin o olmadığını kanıtlamak istercesine gözlerimde hiçbir his belirtisi olmamasına dikkat ettim. "O mektupta bir ay boyunca evimde bir hayalet gibi yaşaman gerektiği mi yazıyordu?" Sırıttım. Gözlerimde yaratmaya çalıştığım hissizliğim sırıtışımda da yer bulduğundan emindim. "Hayır," dedim sakince. "Babamı bulmam, onunla en az bir ay vakit geçirmem ve kendisini tanıma fırsatı bulmam gerektiği yazıyordu." Bir şey söyleyecek gibi olduğunda elimi kaldırarak beklettim. "Ama bir babaya ihtiyacım yok, biz bu bir ay boyunca birbirinden kaçan iki ev arkadaşı olalım." Yalan söyleyebilme konusunda başarılı biri sayılır mıydım, bilmiyordum. Fakat beni o kadar tanımıyordu ki cümlelerimde neyin yalan neyin doğru olduğunu bulabilecek gücü yoktu. Karşımda babam vardı. Adını altı ay önce öğrendiğim, adımı biraz önce öğrenen babam... ••• "Güzel olan sensin." "Güzel miyim?" "Sana güzel olduğunu söyleme nedenim çok basit aslında." derken başını küçük bir hareketle hafifçe eğdi. "Sessiz kalınamayacak kadar güzelsin, Afrodit." --- '040823

İskeletim iskeletinde; Yaşam bizi ayırana dek. ⚰️ Ressamın kalbi cayır cayırsa dumanla kaplanırdı tablolar, yazarın zihnindeki çerçeveler paramparçaysa solukları sökerdi satırlar. Kelimelerin canı olurdu, belki ruhu veya var oluşu. İnsanın göğsü sıkışırdı da parmak uçlarım kaşınıyor derdi. Çocuklar karanlıktan korkardı da ışığı seviyorum derdi. Ve ölüler yeniden doğmaktan korkardı da yaşama küserdi. Bir haftanın yedi canı olurdu, kadınlar kalplerinde yedi çerçeveyle doğardı. Kız çocuğu anılarını biriktirmeyi severdi ama boyu çivilere yetmezdi, küçücük boyuyla bir tabureyi çekiştirip astı bir bir çerçeveleri ve içine fotoğraflarını eklerken gülümsedi. Onları sevdi, parmak uçlarıyla okşadı, yeterince inanırsa sonsuzluğa karışacakmış ve sonsuzluğa onunla karışacakmış gibi bir güvenle fotoğraftaki mavi gözlere baktı. Yıllar geçti, boyu uzamıştı. Öyleyse bu sefer neden o tabureye çıkmıştı?