Lal. İnsanlar,konuşamayanlara böyle seslenirdi değil mi? Peki ya konuşmak istemeyenler. Onlara ne denirdi? - "Eskiden severdin yağmuru,şimdi ne değişti?" - !𝐛𝐲//𝐚𝐠𝐧𝐞𝐬𝐫𝐢𝐝𝐝𝐥𝐞¡ [𝐚 𝐭𝐨𝐦 𝐦𝐚𝐫𝐯𝐨𝐥𝐨 𝐫𝐢𝐝𝐝𝐥𝐞 𝐟𝐢𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧] |𝐛𝐱𝐠|

Hareketsiz,kendimi ait olmadığım bir ev,bir zaman ve kişi gibi hissediyordum.Aynı zamanda ihanetçi,ben tam bir ihanetçiydim en büyük ihanetçi hemde.Kim bana inanırdı ki bu saatten sonra? Tom? hiç zannetmiyorum. Hayatımda daha önce hiç kendimden bu kadar nefret etmedim,insanlardan nefret etmedim ya da insanlar benden bu kadar nefret etmemişti. En sevdiği yüzüklerini,giysilerini en önemlisi sevgilisini bıraktı gitti..

Onları asla bırakmam, onlar anne ve babalarının ne için öldüklerini bilerek büyüyecekler, kim olduklarını, onları ne kadar sevdiklerini bilerek büyüyecekler, onları ben büyüteceğim ve dediğiniz gibi büyüden uzak olmayacaklar.

KİTAP TAMAMLANMIŞTIR -Sen bir Weasley'sin ve bu, bu bizi imkansız kılıyor-

Delilah ve Draco birbirine düşman iki ailenin çocuklarıydı. Sirius Black yıllar önce ailesi tarafından rededdildi ve bu soylu arkadaşlık Sirius Black ve Lucius Malfoy için düşmanlığa dönüştü Peki ya çocukları aşık olursa... * CRINGE YERLER VE YAZIM HATALARI VARDIR *

Ametist Brave, soyadının hakkını verecek şekilde cesur, güçlü ve kimseye ihtiyacı olmayan bir kızdı. Sokaklar eviydi. Karanlık bile onun için aydınlıktı. Brave aynı zamanda güvenilmez, umursamaz ve bir o kadar da yalancıydı... Evet yalancıydı bir sırrı vardı ona güvenmemek gerekiyordu. Tanıştığı Sarı Çocuk, ki ona hep öyle hitap ederdi, bunu zamanla anlayacaktı. Sarı Çocuk Draco Malfoy, dürüst bir çocuktu. Yalan söylemezdi, zorbaydı, şımarıktı bir o kadar da zengin. Babasının kuklası olan ve her şeyini ailesine göre yapan, kendi tabiriyle seçim şansı olmayan çocuk. Belki de seçim şansı vardı ama seçim yapacak cesareti yoktu. İşte böyle birbirlerini tamamladılar. Brave ona cesareti, Malfoy da ona dürüstlüğü öğretecekti...

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Şaşkınlık içerisinde karşımda tüm ihtişamıyla duran adama baktım. "Anlamadım?" "Anlamayacak bir şey yok. Kısa süreliğine oğlumun bakıcısı olmanızı istiyorum." "Beyfendi ben ana sınıfı öğretmeniyim, bakıcı değil." "Bundan sonra bakıcıda olursun o zaman." "Ama.." " Bende öyle düşünmüştüm yarın detaylı konuşuruz Asra Hanım. İyi günler." -------------------------------------- Kaderin küçük oyunu Arel ve Asra'ya da vurmuştu. Bir mafya baş belası bir bakıcı ile uğraşabilir miydi? Gülümsemeleri yüzünden eksik olmayan güzel bir öğretmen yakışıklı, belalı bir mafyanın yanında çalışabilir miydi? Serinin ilk kitabıdır💛

Her insan bir yalancıdır. Her insan bir yabancı... Bize öğretileni yapar, bir yalanı yaşarız hayat boyu. Vakti geldiğinde ise yalan hayatlarımıza yabancılaşırız. İsteyerek ya da zorunda kalarak... Biz zorunda bırakıldık ve her şey o gün başladı. Hayatlarımıza yalan o gün bulaştı. Ya da biz öyle sanıyorduk. Biz kim miyiz? Bizler yabancıyız. Belki biraz da yalancı...

Babasının ölümüyle birlikte hayattan gelecek her şeyi boş vermiş genç kız, annesinin ve üvey babasının zoruyla tüm yazını çürütmek üzere, hiç tanımadığı bir şehre, tanımadığı bir eve, tanımadığı insanların arasına gönderilir. Buradaki hiçbir şeyin kendi karanlığına ışık tutamayacağından eminken tıpkı kendisi kadar aydınlıktan korkan bir adam tanır ve işte o zaman onun gecelerinin peşine düşer. Onların hikayesi bu siyahın mavisinde başlıyor. # Ne zifiri karanlık, siyah; ne apaydınlık, günü doğmuş bir beyaz. Gece şimdi sen gibi. Gece mavi. #1 FANTASTIK