Ailesini cinayetle kaybetmiş bir kadın. Onu kaçıran bir katil. Sırların karşısında gerilen iki ruh. Ve bir kelebek uçtu başımın üstünden. Kanatlarını çırparak mavi mor renkli bulutlara doğru ilerlemeye devam etti. Güçsüz kanatları bir kaç çırpınıştan sonra derin dalgalara kondu. Azrail yavaşça girdi kelebeğin kanına. Bir kaç çırpınış daha... Ve kelebeğin kalbi Azrailin'in pençeleri arasındaydı. Azrail Kelebeğe aşık oldu. Zavallı kelebek Zavallı Azrail Asla mutlu olamadılar. #Kelebek'te 6. Sırada 06.08.2018 #Cinayet'te 42. Sırada 10.08.2018 #GençKızEdebiyatı'nda 2. Sırada 13.08.2018 *Kapak şahsıma aittir.

Kostümleriyle gizlemeye çalışan bir kız... Gecenin karanlığına bürünmüş bir adam... Cansızlaştırılan bedenler... Karartılan iradeler...

Rusya'da yaşayan kuzenine yazmak isteyen Narin, numaraları karıştırarak başka bir adama denk gelir. Denk geldiği adam, dünyaca ünlü, karanlık işleriyle bilinen, Ivan Volkov'dur...

Bambaşka bir şehirde hiç beklemediği bir hayat Alevi bekliyordu. Annesi ve babasının boşanması ile Bursa'ya taşındılar. Şan şöhret hayatlarını İstanbul da bırakmışlardı. Artık farklı bir hayatları vardı. Taşındığı semtte hiç beklemedik olaylar gelişmeye başladı. Kendini karanlıkta sanıyordu ama tanıştığı kişi ondan daha karanlık ve soğuktu. Sanki ruhunu karanlığa vermiş gibi... Bal rengi gözlerinin içinde hiç görmediği karanlık fırtınaları görmüştü. Karanlığı hiç bu kadar yakın hissetmemiştim. Ben Alev Gürsoy şimdi benimle karanlık yolda, tehlikelerle yanımda olacak mısınız?

Ve Arden Ayman.. O gece sadece sokağıma değil, tüm yaşantıma atmıştı adımını.

"Alphan... Çok sıcak." Sesimin normal bir sıcaklıktan bahsetmediği bariz açıkken hızlıca arkasını döndü. Komodinin üzerinde bir şeylerle ilgilendiği sırada eliyle odasındaki balkonu gösterdi. "Balkona çıkabilirsin istersen." Sesimi çıkarmayıp ona doğru yaklaştığımda gerilen bedeni beni daha da çekiyordu sanki. Tam arkasına geldiğimde elimi kaldırıp sırtına koydum. "Balkona çıkmak istemiyorum." Bana doğru döndüğünde gözleri kısa bir an dudaklarıma düştü. "Ne yapmak istiyorsun? Klima bozuldu, açamam." Başımı iki yana salladım. "Klima da istemiyorum." Kenarda yumruk olmuş ellerinden birini tutup belime doğru koydum. Başı biraz bana doğru eğilirken parmak ucuma çıktım. Dudaklarımızın mesafesi azaldığında parmaklarını tenime bastırdı. Derin bir nefes aldım. "İçim yanıyor gibi hissediyorum Alphan. Bana sen yardımcı olmalısın." Yaren Pınar & Alphan Emir Bir Kere Gelir - Yedinci Ev Yazıma Başlandığı Tarih : 20 Temmuz 2023 İlk Bölüm Yayın Tarihi : 22 Haziran 2024

*Nefret, aşka dönüşebilen güçlü bir duygudur* Annesinin tayini dolayısıyla İstanbul'a taşınmak zorunda kalan Öykü, burada daha önce hiç karşılaşmadığı bir şeyle karşılaşır. Bir çeteyle. Bu durum ilk başta pek hoşuna gitmese de daha sonra onları terk edip giden babasından intikam almak için bu çetenin içinde olmak ister. Fakat bilmediği çok şey vardır. Bu çeteye girmek öyle zannettiği kadar kolay değildir. Çetenin lideri olan BARLAS KARAMAN'ın koyduğu bazı zorlu görevleri yerine getirmek zorundadır. Ve bu görevlerin hiçbiri de öyle herkesin yapabileceği kadar basit görevler değildir. Öykü'nün de öyle. Tüm hakları bana aittir©

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Dudakları yavaşça boynumdan aşağı doğru inmeye başladı. Aldığım zevk anlatılamazdı. Gözlerimi kıstım ve başımı geriye doğru atarak duvara yasladım. O ise göğüslerimin üstünü öpmekle meşguldü. İlk başta öpüyor daha sonra ufak ısırıklarını hırsla göğüslerime armağan ediyordu. Parmaklarım ile saçlarını okşamaya başladım. O ise kendinden geçmişti ve ne yapacağı hakkında en ufak bir fikrim yoktu. Göğüslerim de oyalanmayı bıraktı ve karnımı öperek dolgun dudakları aşağı doğru inmeye başladı. Her hareketi ile beni defalarca yakıp küle çeviriyordu. Ona karşı koymak imkansızdı. İşaret parmağını külotuma geçirdi. Daha sonra iri gözlerini bana doğru çevirdi ve boğuk bir şekilde konuştu. "İzin verir misin?" Halsiz bir şekilde gözlerimi kapattım. Ardından kısık bir sesle konuştum. "Yaşat beni, ruhumu öldürmen gerekiyorsa bile yaşat beni."