Bazen insan, hayatına dair öğrendiği bir gerçekle olduğu yerde kalamaz. Eleni için her şey, geçmişine dair öğrendiği bir gerçekle başlar; zamanlama yanlıştır, duygular karmakarışıktır ve kaçmak istediği bir anda kalmak zorunda kalır. Tam da bu sıkışmışlığın içinde, Atina'da yaşanan beklenmedik bir çarpışma Eleni'yi Oruç'la karşı karşıya getirir. Bu tanışma, ne bir başlangıç ne de bir tesellidir; daha çok, Eleni'nin susturmaya çalıştığı sorulara eşlik eden sessiz bir yakınlıktır. Eleni, kimliğine ve geçmişine dair cevaplar ararken, bu arayış onu bir yolculuğa sürükler. Söylenmeyenler, ertelenen itiraflar ve yarım kalan cümleler yol boyunca Eleni'ye eşlik ederken, Oruç da bilmeden bu hikâyenin bir parçası hâline gelir. Bazı gerçekler hemen söylenmez; bazı bağlar ise insan farkına varmadan kurulur. Bu hikâye, geçmişiyle yüzleşmeye cesaret eden bir kadının ve bu yüzleşmenin tam ortasında kalan bir adamın hikâyesidir.

evliliklerini bitirme konusunda sınıra ulaşmış eleni ve oruç'un hayatını kökünden değiştiren bir gerçek açığa çıkar.

20 yaşında doktor olan eleni herşeyden habersiz oruç furtuna ile tanışır

aklıma gelen orelin evrenlerini yazıcam çünkü neden olmasın ;)

Tek bölümlük Oruç Eleni sahneleri için yazılmıştır. Olaylar birbirinden bağımsızdır.

Oruç ve Eleni 3 haftalık evliler ve bunu herkesten saklıyorlar bir tıp konferansı için Paris'e giderler. Mini bir balayı onları bekliyor bu sırada bazı geçmişe dönüşlerle bu evlilik nasıl oldu, Eleni gerçekleri kimden ve nasıl öğrendi, Oruç ile nasıl evlendi gibi sorulara yanıt buluyoruz. Dizideki akış ben yazsaydım nasıl olurdunun bir alternatifi aslında, iyi okumalar.

*** "Hiçbir şey beni senin bu korkaklığın bu ilişkiye sahip çıkmayışın kadar üzemez. Seni seviyorum diye senden vazgeçemiyor değilim. Bugün olmaz yarın. Vazgeçerim. Bir başkasına aşık olurum!" dedim öfkeyle. Elini ağzıma kapattı, bir elini belime koyarak bedenimi kendine çekti. Savrulan bedenimin eğer tutmasaydı düşeceğine emindim. Ellerimi göğsüne koydum. Gözlerinin içine bakarken çatık kaşlarının altındaki yeşil gözleri, benim günlerdir denediğim ama yapamadığım şeyi yapıyordu. Öfkesini, bedenime ince ince işliyordu. "Madem öyle... Hazırlan." Elini çekmediği için anlamadığımı sadece bakışlarım ile iletmeye çalıştım. "Bir ay sonra nişan, şubat tatilinde düğün." Ben söylediklerinin etkisi ile şok olurken arkasını döndü, bizim evin bahçesine doğru bir iki adım attı. Ondan çıktığına emin bile olamadığım gür bir sesle bağırdı. "Aytekin!" Kalbim korku ile kasılırken yanına koştum. "Ne? Ne yapacaksın? Hey!" Beni dinlemedi, önüne geçip durdurmaya çalıştığım bedenini sola kaydırdı, bir daha bağırdı. "Aytekin!" Bizim evin ışıkları ile birlikte Cemile teyzelerin ışıkları da açıldı. "Ferhan..." Dediğimde bakışlarını ağabeyimin penceresinden bana çevirdi. "Ferhan yok..." dedi alayla. "Ferhan ağabey diyeceksin." Ellerini havada iki kez itiraz edercesine salladı. "Pardon! Korkak, gururlu, aptal ve sevmeyen Ferhan ağabey diyeceksin!" Bizim evin kapısı açıldığında son kez onu durdurmaya çalıştım. "Ferhan böyle değil. Bir anlık öfke ile değil!" dediğimde ellerimi tuttu, göğsünden indirdi. "Ne bağırıyorsun lan?" diyen ağabeyime aldırmadan bana bakarak konuştu. "Gözünde adamlığım kalmadı ya, bırak onun gözünde de kardeşliğimiz kalmasın. Ama sen..." Bakışlarını yanımıza gelmesine bir iki adım kalan ağabeyime çevirdi. "Bu saate sonra vazgeçme hakkına sahip değilsin." ***