Bir kaldırımın köşesinde buldum hayalimi. Gözlerimi kapattım, bıraktım avucuna kalbimi. Dedi ki, sonuna kadar tutacak mısın elimi? İçimden cevapladım, birlikte tırmanacağız tüm merdivenleri. Mumlar üfledim, dilekler diledim. Kayan her yıldızda adını sayıkladı dilim. Ve o bana doğru tek bir adım geldiğinde Ben hiç gitmesin diye bütün yolları denedim. 🏀 "Doruk?" dedim heyecanla. Bakışları yüzümde oyalanmaya devam ettikçe duramadım yerimde. Bir şey söyleyecekti. Bir şey söylemek için buradaydı. "Kaptın mı formayı?" "Feza," dedi ve seri adımlarla ona doğru ilerlediğim sırada o da birkaç adım yaklaştı bana. Sadece ismimi söylemişti ama heyecanını yansıtması için bu yeterliydi. Devam etmesini beklerken kalbim yerinden çıkacak gibiydi. "Kaptık formayı."

Adım okununca müdürün yanına geçtim. Elimi uzatarak beklemeye başladım. İğne parmağıma battığında karıncalanma dışında bir şey hissetmedim oysa herkes acı içinde bağırmıştı. Müdür iğneyi biraz daha batırdığında canım acımaya başlamıştı ama hâlâ ışık çıkmamıştı. "Daha derine batırmasını söyle." "Sürekli beni izlemeyeceksin demi baba." "Merak etme sadece acil durumlarda." Müdüre dönüp "Biraz daha batırın." dedim. Müdür biraz daha batırınca tüm vücudumda dayanamayacağım bir acı hissettim. Yere çöktüm ve etrafıma baktım. Kıpkırmızı bir ışık saçıyordum etrafa ama ellerimden hafif mavi bir ışık çıkıyordu. Benim dışımda kimse mavi ışığı fark edemezdi.

Gökçe tacize uğradığı gecenin sabahında sevgilisi tarafından ihanetle suçlanacağını tahmin etmemişti. Kendini açıklama hakkı verilmemiş, aç susuz soğukta tek kelime konuşmak için beklediği adam acımasızca onu terk etmişti. Dünyanın merkezine koyduğu adamın onu hemen gözden çıkarması, işten çıkarılması derken içine çekilen kadının tek avuntusu hamile oluşuydu. Bebeğinin varlığından haberinin olması gerektiğini düşündüğü için Cihan'ın olduğu ortama girdiğinde bebeğiyle sınanacağı aklında yoktu. Bir kadının zengin güçlü bir adam karşısındaki kimsesizliğini, çaresizliğini, iftiraya uğradığını kanıtlamak için çabasını okumak isterseniz buyurun... Yüreğime Kan Damlar kitabımdan çok istenen Cihan ve Gökçe'nin hikayesidir. Wattpad de bu isim ile yayımlanan ilk ve tek hikayedir. Çalınma durumunda yasal yollara başvurulacaktır.

Ne de olsa kader ağlarını ördüğü zaman mahşerde de olsa karşılarız.🗝️📷

Bakıcılığını yapacağım ikizlerin ve babalarının, hayatımı bu denli değiştirebileceğini asla düşünmemiştim. ARA VERİLDİ.

Ağlamaklı, duygusal bir kuguya hazır mısınız.

Ya Meriç ya da Taha. Ikisinden birine ikinci bir şans verecektim ama bu seçim beni zorluyordu. Ne aklımı ne de kalbimi duyamıyorum. Hangisini seçmeliyim. Beni en başından beri görmeyen adamı mı yoksa beni düşünmeyip çekip giden, beni terk eden adamı mı?

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

"İstersen Arya'yı ben alayım. Kucağındayken merdivenlerden inmen zor olur." dedi kollarını Arya'yı almak için uzatmıştı. "Ben taşırım." "Bu zamana kadar sen taşımışsın zaten. Bırak biraz da ben taşıyayım."