"Altın Kan" Gece, kanla mühürlenmiş bir lanetin sessiz tanığıydı. Rachel, geçmişinden kaçarken kendini ölümsüzlerin hüküm sürdüğü bir dünyanın tam ortasında bulur. Mark... soğuk bakışlarının ardında asırlarca süren bir pişmanlık, derinlerde ise insanlığından kalan son kıvılcım gizlidir. Bir yanda intikamın ateşi, diğer yanda kalplerini yakıp geçen yasak bir aşk. Altın kanın sırrı açığa çıktıkça, gerçek ile karanlık arasındaki çizgi bulanıklaşır. Ve bazen en tehlikeli düşman, kalbinin ta kendisidir. Gecenin hüküm sürdüğü bu dünyada, kim kurtulabilir kendi kaderinden?

"Başka bir bedendeyim, niye anlamıyorsun?" dediğimde sesim titriyordu. Gözlerimde biriken yaşlar artık görüşümü bulanıklaştıracak kadar çoğalmıştı. Ona yaklaşmaya çalıştıkça içimde büyüyen korku beni geri çekiyor, parmaklarının arasına kendi ellerimi bırakmak isterken bile zihnim bana bunun imkânsız olduğunu haykırıyordu. Onunla sokakta yan yana yürüyemeyecektim... insanların içinde elini tutup gülümseyemeyecektim... başımı omzuna koyup "ben buradayım" diyemeyecektim. Bir adım attı bana doğru. O küçücük adım bile kalbimin ritmini bozmuştu. Aramızda kalan o ince mesafe tamamen kaybolurken sırtım istemsizce gerilmişti. Şimdi nefesi yüzüme değecek kadar yakındı. Mavi gözleri gözlerime kilitlenmişti; o bakışların içinde öfke vardı, korku vardı, çaresizlik vardı ama hepsinden daha yoğun olan şey sevgiydi. "Hangi bedende olursan ol, senden uzak duracak değilim, Deniz." Kelimeleri ağır ağır dudaklarından dökülürken gözlerini bir saniye bile gözlerimden ayırmıyordu. Sanki beni ikna etmek için değil de, içimdeki bütün korkularla kavga etmek için konuşuyordu. Parmakları hafifçe yüzüme yaklaşmış ama bana dokunmaya cesaret edememişti. "Durmalısın..." dedim. O kelimeyi söylemek canımı acıtıyordu. Dudaklarım titredi. Sesim o kadar kısılmıştı ki kendi söylediğimi kendim bile zor duyuyordum. Ama gerçek buydu. Ben başkasının bedenine hapsolmuştum.... ***

"Eğer zambakları görüyor, kokluyor ve hissediyorsam aşkta var."