Ρίτα, Ρένια, Λέων και Απόλλων. Τέσσερις φίλοι, τέσσερις διαφορετικές προσωπικότητες που μας δείχνουν από την παιδική τους ηλικία τα πάθη, τα λάθη και τις επιθυμίες τους. Μεγαλώνουν και αποφασίζουν να ανοίξουν μια εταιρεία χαρμόσυνων τελετών. Η ανακοίνωση του γάμου της Ρένιας κάνει την παρέα άνω κάτω και σε μια στιγμή οι τέσσερις φίλοι είναι έτοιμοι να τινάξουν τα πάντα στον αέρα. Θα αντέξει η φιλία τους; Θα τα καταφέρουν να χαλιναγωγήσουν τα πάθη τους και να κρατήσουν την εταιρία τους ή η γάμο - μανία τους θα τους καταστρέψει τη ζωή;

SEX ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΤΕΜU

Ηλίας + Ισμήνη = Love for Ever .. or .. for Never?

Κάποιοι λένε ότι ο έρωτας είναι ποτάμι Που πνίγει το τρυφερό κλαδάκι Κάποιοι λένε ότι ο έρωτας είναι ξυράφι Που αφήνει την ψυχή σου να ματώσει Κάποιοι λένε ότι ο έρωτας είναι πείνα Και μια έντονη συνεχής ανάγκη Εγώ λέω ότι είναι ένα λουλούδι και εσύ μόνο ένας σπόρος Η καρδιά που φοβάται να σπάσει Δεν μαθαίνει ποτέ να χορεύει το όνειρο που φοβάται να ξυπνήσει Δεν θα αδράξει ποτέ την ευκαιρία Η ψυχή που φοβάται να πεθάνει Δεν μαθαίνει ποτέ να ζει όταν η νύχτα είναι τόσο μοναχική και ο δρόμος τόσο μακρύς και νομίζεις ότι ο έρωτας είναι μόνο για τους τυχερούς και τους δυνατούς, θυμήσου ότι το χειμώνα κάτω από το πικρό χιόνιζει ζει ο σπόρος που με την αγάπη του ήλιου γίνεται τριαντάφυλλο την άνοιξη <The rose> της Bette Midler

Αγάπη είναι να σου φέρνει την καλή κουβέρτα. Ή να σου κρατάει το χέρι όταν ανεβαίνεις στο πατάρι. Μικρές, καθημερινές ιστορίες ενός ζευγαριού που δεν έχει τίποτα τέλειο - εκτός από την αγάπη του.

«Έχει αρχή μα όχι τέλος και τελειώνει ότι αρχίζει.» ΘΑΛΑΣΣΑ: "Και δηλαδή τι τύπος άντρα είσαι;" Το σαρδόνιο χαμόγελο που στόλισε τα χείλη του ήταν ότι χρειάστηκε για να κάνει την καρδιά της να χτυπήσει σαν τρελή. "Εκείνος που θα γαμαει το μυαλό σου, ενω κάνει έρωτα στην ψυχή σου. ", και ο δυόσμος μπλέχτηκε με το κεράσι. ΟΥΡΑΝΟΣ: "Σε περίπτωση που το ξεχνάς, είμαι η μούσα του Θανάτου καλέ μου.", τα μάτια της τον κεραυνοβολούσαν, ο ουρανός σκοτείνιαζε, "Αν εσύ είσαι η μούσα του Θανάτου mellilla...τότε εγώ είμαι ο ίδιος ο Θάνατος.", η θάλασσα σήκωσε τρικυμία, δεν υπήρχε πλέον διαφυγή... ΠΤΩΣΗ: "Αν δεν βρω τρόπο, τότε θα δημιουργήσω έναν.", η Ιθάκη ήταν που έδινε το ωραίο ταξίδι λοιπόν. "Η πληγή επουλώνεται, το σημάδι μένει.", και ίσως τελικά ο προορισμός να μην είχε τόσο μεγάλη σημασία. ΠΟΝΟΣ: "Μας αξίζει ένας λυτρωτικός επίλογος.", η φωνή της έσπαγε. "Εμείς γράφουμε τον επίλογο μας.", της απάντησε ξέπνοα. Μα γιατί δεν αισθάνονταν λυτρωμένοι; Τελικά, η θάλασσα και ο ουρανός αγγίζονται;

(2025- 2026 ΥΠΟ ΔΙΟΡΘΩΣΗ) "Σε ελκύει το χάος; Ή το ελκύεις;", χάνονταν στο ατόφιο μαύρο των ματιών του. Το χάος σε μαγνητίζει, αλλά δεν είναι απλώς μια παθητική έλξη. Είναι μια φωτιά που καίει από μέσα, μια αδηφάγα ανάγκη να κατανοήσεις ό,τι είναι ακατανόητο, μόνο για να το μισήσεις όταν αναγνωρίσεις την αδυναμία σου να το τιθασεύσεις. «Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα, κάηκε όμως σε ένα βράδυ» Ο Κριστιαν και η Βικτώρια είναι καταδικασμένοι να ζουν σε έναν αέναο χορό, που πάντα καταλήγει σε καταστροφή και αναγέννηση. Δεν μπορούν να ηγηθούν μαζί, μα και δεν αντέχουν την απουσία του άλλου. Έτσι είναι εξάλλου η φύση φτιαγμένη. Το φεγγάρι λάμπει μονάχα στο σκοτάδι, ο διάολος ζει στην κόλαση. "Άργησες...σχεδόν πάγωσε η Κόλαση.", ο Διάολος λύγισε, έπεσε στα γόνατα δίπλα στον Κέρβερο που ούρλιαζε, οι δαίμονες αφηνιασμένοι έσκιζαν τον αέρα με τις κραυγές τους. Η μοίρα τους είναι απλή: θα επιλέγουν πάντοτε να πετούν ο ένας δίπλα στον ήλιο, ο άλλος κοντά στην θάλασσα. Ώσπου ένας να πέσει πρώτος. Και τότε ; Τότε...το χάος. "Να θυμάσαι, πιο πολύ και από τη ζωή την ίδια." 2022-2024

Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, εκείνος ήταν πάντα παρών μα εκτός ορίων: ο κολλητός του αδερφού της, ο παίκτης που προπονούσε ο πατέρας της, ο γιος του καλύτερου μπασκετμπολίστα που γνώρισε η Ελλάδα και το αγόρι που ανήκε στο σπίτι τους χωρίς ποτέ να της ανήκει πραγματικά. Για χρόνια, τη βλέπει μόνο ως τη μικρή αδερφή του φίλου του, κρατώντας σκόπιμα αποστάσεις, ακόμη κι όταν η σιωπηλή έλξη ανάμεσά τους γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Μια στιγμή αλήθειας, ένα βράδυ που δεν έπρεπε να συμβεί, τους δένει με έναν έρωτα που δεν προλαβαίνει καν να γεννηθεί, μόνο να τους στοιχειώσει. Ανάμεσα σε ανείπωτα συναισθήματα, επαγγελματικά όρια και σκιές του παρελθόντος, ο έρωτας που δεν γεννήθηκε ποτέ, καλείται να εξαγνιστεί. Γιατί κάποια παιχνίδια δεν κρίνονται στο σκορ, αλλά στο θάρρος να αντικρίσεις την αλήθεια και να διεκδικήσεις αυτό που πάντα σου ανήκε. Ακόμη και αν όλος ο κόσμος φωνάζει το αντίθετο.

Τι γίνεται όταν η γονείς σου, σου ετοιμάζουν έναν γάμο, πίσω από την πλάτη σου? Τι γίνεται όταν φτάνεις στα σκαλιά της εκκλησιάς και δεν έχεις δει ούτε μια φορά τον μέλλοντα σύζυγο σου? Μα για στάσου ποιος είπε ότι θα φτάσω μέχρι τα σκαλιά της εκκλησίας.

Προδόθηκε. Πληγώθηκε. Ποδοπατήθηκε. Κι όμως επιβίωσε. Με ανοιχτές πληγές που αιμορραγούσαν, με φοβίες που την έπνιγαν και μια καρδιά που πονούσε, δεν παραιτήθηκε. Αντίθετα, κατάφερε να ανοίξει τα φτερά της και σαν πεταλούδα που ξεπρόβαλε από το κουκούλι της, από πριγκίπισσα μεταμορφώθηκε σε Βασίλισσα.