İklil, bir askeri sevmenin ne demek olduğunu zamanla öğrendi. Bu; birini sevmekle birlikte, onu her kaybetme ihtimaliyle yaşamayı da kabul etmekti. Kılıç'ın hayatı emirlerle şekilleniyordu. Ani gidişler, yarım vedalar, tarihleri belli olmayan dönüşler... İklil'in hayatı ise beklemekle. Beklerken güçlenmeyi, korkarken dimdik durmayı, özlerken sessiz kalmayı öğrendi. Çünkü bazı aşklar el ele yürüyerek değil, uzaktan aynı gökyüzüne bakarak yaşanır. Her görev aralarına giren mesafeyi biraz daha büyütürken; her dönüş, sevgiyi biraz daha derinleştirdi. Ama o soru hiç değişmedi: Ya bir gün dönmezse? Ve Kılıç, her operasyona giderken geride bıraktığı kadının gözlerini düşündü: Bir kalp, hem vatanı hem aşkı aynı anda taşıyabilir mi? Bu, savaşın ortasında değil; Savaşın gölgesinde büyüyen bir aşkın hikayesi. Bazı aşklar Çiçekten bir Taç gibidir... Zarif görünür. Ama taşıması sandığımızdan daha ağırdır. ~ Bu kitapta geçen kişi ve kurumların tümü hayal ürünüdür. Kitaptaki olayların hiçbiri gerçek değildir.

Bir kıvılcım çalındı ateşten. İyilik ilk kez ihanetin mührüne bulandı, Ateş ilk kez buzdan tutuştu. İki yazgının fısıltısını küller iliştirdi. Ve aşk alevlendiğinde Bazı ruhlar kül olmadan tamamlanamadı.

Savaş ve Yıldız çok yakın iki arkadaştır. Yedikleri içtikleri ayrı gitmeyecek kadar ileri seviyede dostlukları vardır. Liseden beri süregelen arkadaşlığa herkes imrenerek bakar. Onlar dost, arkadaş ve en önemlisi sırdaştır. Bu arkadaşlık Efe'nin doğum gününde içeceklerine haince atılan ilaçla derinden sarsılır. Kendilerinden geçen ikili kim olduklarını unutarak geceyi beraber geçirirler. Sabah uyandıklarında ikisi de hayatlarının şokunu yaşarlar. Ne olduğunu anlamayan ikili, o geceyi unutup zor da olsa arkadaşlıklarına devam etmeye karar verirler. O gün hiç yaşanmamış, hiç yakınlaşmamışlardı. Böyle kabul edeceklerdi. Fakat bu anlaşmayı bozan küçük bedenin ana rahmine düşmesi oldu! İki ay sonra Yıldız korkarak yaptırdığı teste hamile olduğunu öğrenir. Şimdi isteseler de o geceyi unutamazlardı! "Doğur!" Yıldız, adamın ağzından çıkanlarla hayretle kalakaldı olduğu yerde. Önce tam oturtamadı zihninde dediğini, bir an gaipten sesler duyduğunu sandı ama o gözlerdeki ifade duyduklarının sahici olduğunun göstergesiydi. "N-Ne?" Bu sefer daha netti sesi Savaş'ın. "Doğur ve bana ver bebeği. Seni asla zorlamam. Nasıl annesin sen diye de yargılamam. Bu bebek hayatımıza normal şartlarda girmedi sonuçta. İkimiz de oyuna geldik..." Savaş derin nefes çekti içine. Günlerce susturamadığı vicdanı ne olursa olsun evladından vazgeçmemesi gerektiğini söylüyordu ona. O bebeği istiyordu. "Yine de kararı sana bırakırım. Sen doğuracaksan karar senin. Ama biraz olsun söz hakkım varsa bu bebeği istiyorum. Babandan korkuyorsan evleniriz. Göstermelik bir evlilik yaparız. Çocuk doğduktan sonra sen yoluna ben yoluma. Ben bakarım ona!" Yıldız öylece adamın yüzüne. Bundan birkaç ay önce en yakın dostu olan adam şimdi karnındaki bebeğin babası olarak karşısında duruyordu ve bu gerçeği hazmetmek çok zordu. Hem de çok zor.

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

𝑨𝒔̧𝒌, 𝒃𝒊𝒓 𝒅𝒖̈𝒔̧𝒎𝒂𝒏𝒅𝒂𝒏 𝒅𝒂𝒉𝒂 𝒕𝒆𝒉𝒍𝒊𝒌𝒆𝒍𝒊 𝒐𝒍𝒂𝒃𝒊𝒍𝒊𝒓; 𝒉𝒆𝒍𝒆 𝒌𝒊 𝒃𝒊𝒓 𝒂𝒔𝒌𝒆𝒓𝒊𝒏 𝒚𝒖̈𝒓𝒆𝒈̆𝒊𝒏𝒆 𝒔ı𝒛𝒂𝒓𝒔𝒂. Demir, o güne kadar yüzlerce operasyona girmiş, sayısız pusudan sağ çıkmıştı. Biliyordum. Ama dosyadaki o isim, sevdiğim adamın kurşun geçirmez yeleğinin altındaki tek zayıf noktayı bulmuştu işte. Tam o an, İstanbul'un tüm ışıkları benim için söndü. Hayallerim bavulumda biçare kalmışken çıkarıp itinayla bir daha bir daha ütüleyeni yoktu artık. Hayatın sillesini hep garipler mi yerdi? Loş bir odada gözlerimden yaşlar boşalırken nasırlı elleriyle parmaklarımı sıkıca kavradı Demir. "Ben nefes aldığım sürece," dedi bakışları içime içime işlerken. Sesi ona yakışmayacak kadar yumuşak ama bir o kadar da kararlıyken yüzünde hiçbir ifade yoktu. "Yüzüne gölgenin bile düşmesine izin vermeyeceğim. Vermem!" Gülümsedim. Ancak buruk bir gülümsemeydi bu. Bizim için mutluluk bir hayal ürünüydü şimdilerde. Sahi ben bir daha ne zaman mutlulukla gülecektim? Gülebilecek miydım? Evet, aldığım yanlış bilet beni hayatımın aşkına götürmüş olabilirdi ama dönüp baktığımda biletin üzerinde kurşun izleri görüyordum, delik deşik etmişti biletimi. Kullanılamayacak derecede delik.... Hakkari'nin karlı tepelerinde başlayan bu tesadüf, İstanbul'un kuytu köşelerinde ölümcül bir oyuna dönüşmüştü artık. Zaman, hoyrat bir yel gibi ilerliyor bizi altında bırakıyordu. Ya aşkımızın zaferiyle sonlanacaktı bu oyun ya da kurşun damgalı zarfın içindeki o son kurşun.... Bu hikayenin kuralları yok, kazananı da! .... KADERİN BİLETİNİ ALDIM. 📌ÇALINMASI HALİNDE YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR!!📌 .... #wattpad #wattpadturkey #asker

Kendi halinde kuytu kenarda bir mahalle ve o mahallenin bir tanecik asi kızı; Petek Karan. Yıllardır karakola gelen tüm Komiserleri görevi bıraktıracak kadar zorlayıp onlara nefes aldırmayan bir kadın. Her yaramazlığı, ukalalığı sanki dünya onun etrafında dönüyormuşcasına har vurup harman savuran bir Kızıl Fırtına. Peki ya onun ezberlediği yolları yıkacak bir komiser karşına çıksa? o zaman da tabuları yıkılmadan durabilecek miydi?

Kitabımda geçen her şey sadece hayal ürünüdür, gerçek kişi ya da olaylarla hiçbir ilgisi yoktur. -Yalnız Kıyılar:terkedilmiş kıyıların soğuk rüzgarlarıyla sararmış, zamanın izlerini taşıyan kasvetli bir dünyadan geçer.

O kurtların göğsünde ateş vardır. Dağları aşıp ovaya iner, geceleri gündüze çevirirler. İşte böylece, yolunu o ateşten bulan bir ekip. Beyinleri vatanın toprağıyla yıkanmış, alaycı bir ekip... (İsyankarlar Komandosu) -Amacınız nedir, asker? -İsyan, komutanım. -Aferin, asker...

BU BİR ASKER KURGUSUDUR. "Sen nasıl özel kuvvetsin ya? Mayına bastım diyorum. Kasaturayla falan imha etsene yüzbaşı!" Bir yandan da hönkürerek ağlıyordum. "Kal böyle de aklın başına gelsin. Belki akıllanırsın ağlayan bela." Ağlarken küfrettim."Senin gelmişini geçmişini..." Beni durdurup sırıttı. "Sana yardım edecek yegâne kişi benken küfür mü edeceksin?" Telaşla bağırdım. "KÜFÜR YOK! VALLAHİ BİLLAHİ TİLLAHİ YOK!" "Tamam sus artık kızım ya! Yardım edeceğim." Bu sefer de sevinçten ağladım. "Şimdi ne yapacağız komutan. Sen benim yerime bassana şuna ben yoruldum." Yere bakmadan parmağımla işaret etmiştim mayını. Hayretler içerisinde bana baktı. "Yok yok ben gidiyorum. Dünya için bu iyiliği yapmam gerekiyor." "Ölüme mi terkedeceksin beni?" "Tek seferde anlamana sevindim." Arkasını dönüp gidecekken durup hala zırlayan bana baktı. "Neyse sana ufak bir kıyak yapayım. Sakın ayağını oynatma. Yoksa uf olursun. Hadi rastgele." Yürümeye başlamasıyla ağlayarak tek bir cümle çıktı dudaklarımdan. "ANNEMİ İSTİYORUM BEN!" *. *. *. Yüzbaşı Cihangir Demiralp. Pilot Teğmen Devrim Işık Uluöz.

Bazı aşklar ölmez.Sadece kimlik değiştirir.☙ Menekşe ve Yiğit... Bir okul koridorunda başlayan masum bir aşk, yıllar içinde zamana, mesafelere ve imkânsızlıklara meydan okur. Yiğit'in hayalleri onu vatan görevine sürüklerken,Menekşe tıp yolunda ilerler. Ama bir gün gelen haber, her şeyi bitirir: Yiğit ölmüştür. Yıllar sonra, kalbinde hâlâ kapanmayan yaralarla yaşayan Menekşe, hiç beklemediği bir yerde onunla yeniden karşılaşır. Ama artık o, eski Yiğit değildir... İyi okumalar dilerim☙