Düğününe iki hafta kala, nişanlısının onu en yakın arkadaşı ile aldattığını gören Mirel; ihanetin videosunu önce magazinlere, sonra Selin'in abisi Safir'e gönderir. Ve o tek hamle, iki köklü aileyi yıllar sürecek bir savaşa sürükler. Safir Koral... Soğuk, sert ve tehlikeli. Ailesinin karanlık mirasını yıllarca sırtında taşımış; her sırrın bir bedeli olduğunu iyi bilen biri. Fakat Mirel'in başlattığı bu skandal Koral ailesinin yıllardır sakladığı tüm kirli anlaşmaları, yasak ilişkileri ve kırılgan ittifakları ortaya dökmek üzeredir. Mirel ve Safir birbirlerinin felaketi olması gerekirken, aralarındaki çekim gitgide büyür. Ancak bu savaşta taraf seçmek mümkün değildir. Çünkü iki aile de geçmişi kanla yazmıştır ve en büyük sır hâlâ ortaya çıkmamıştır. Bu hikayede masum yok. Sadece hayatta kalabilenler var.

...

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.

-ASKERİ KURGU- "Sevgiden yana zaten renksiz olan gözlerimle, hayatın geri kalanını da gri ve puslu görmeye razıydım. Kördüm; bunu kabul ediyordum. Ama artık sevgi için dilenen biri değildim." Dar bir zindanın içine hapsedilmiştim. Duvarlar üzerime eğiliyor, demirlikler pas tutmuş, kelepçelerim bileklerime değil, ruhumu delip geçecek kadar sıkı bağlanmıştı. Gözlerimin gördüğü toprak da, soluduğum hava da burnumda kalıyordu. Sanki ciğerlerim nefesi tanımayı unutmuş, her soluk alışım yarım, her verişim eksikti. Dizlerimin üzerine çöken o görünmez ağırlık, yumruklarımı toprağa gömdürüyor, gözyaşlarım benden habersiz hep aynı yere akıyordu. Toprak artık beni tanıyordu. Yetmedi bu hayatın zalimliğini de omuzlarımda taşıdım. Gülmeyi bilmeden büyüdüm, güldürmeyi öğrenemeden sustum. Ağladım ama kimseyi ağlatmadım. Acının en yakıcı ateşini tattım, küllerimi avuçlarımda sakladım. Ben Efsun. Hayatın ateşinden en ağır darbeyi alan, yine de yanmaktan vazgeçmeyen Efsun. --- "Sanmıyorum," dedim kısık bir sesle. "Sanmak ziyan eder," dedi. Çenemi tutup başımı kaldırdı. "Ziyan etme güzelim."

Sevda, yeri geldiği zaman vazgeçmekti. Yeri geldiği zaman arkana bile bakmadan kaçmaktı. Bazen sessiz bir meydan okuma, bazen de kalbin en derin köşesinde saklanan bir cesaretti. İnsan, sevdiğini bildiği halde ellerini tutamayacak kadar korkak olabilir, ya da tam tersi, gözünü kırpmadan her şeyi göze alacak kadar deli. İşte sevda, o ince çizgide yürümekti; hem acıyı hem de mutluluğu aynı anda hissetmekti.. #Kıyıyavurankalpler #hicran #aşkveayrılık