...

(Tamamlandı) hükümdarın oğlu Ülger ve köle Teo; Escinselliğin yasak olduğu bir tarihte bir birlerini bulmuşlardı. Hiçbiri o gün, O bakışın bedelinin ne olacağını bilmiyordu. Bilselerdi... Yine de durur muydu kalpleri?

Evrenin işleyişinde bir hata olur. Hayatı boyunca aşırı düzenli, kuralcı ve duygusuz yaşamış bir "İstatistikçi" . ölürken yapılan bir kaydırma hatası yüzünden Cennet ya da Cehennem yerine, "Araf İdari İşler" bölümüne atanır. Burada görevi, yüzyıllardır arafta sıkışıp kalmış, serseri ruhlu, kaotik ve şairane bir "Ruh Rehberi"nin asistanlığını yapmaktır.

Günümüz dünyasında yaşayan, hayatın anlamsızlığı içinde kaybolmuş, dahi ama ruhu yaralı bir piyanist olan Atlas, intihara meyilli bestelerini sadece gece yarısından sonra çalar. Bu melodiler o kadar hüzünlü ve güzeldir ki, yeryüzünün tabanından sızıp Yeraltı Dünyası'na (Tartarus'a) kadar ulaşır. Ölülerin bile huzur bulduğu bu sese kayıtsız kalamayan Hades, bu sesin kaynağını bulmak için yeryüzüne, gölgelerin arasına sızar.

vampir ile peri; Victor, Sion'u ilk gördüğünde onu öldürmek ister ama Sion'un teninden yayılan koku, Victor'un yüzyıllardır bastırdığı "kan susuzluğunu" dindiren tek şeydir. Sion, vampir sarayında hayatta kalmaya çalışırken, aslında soyu tükenmiş sanılan Kraliyet Perileri'nin sonuncusu olduğunu yavaş yavaş keşfedecektir.

catboyxinsan Yakın gelecekte, genetik mühendisliği ile üretilen melezler (hibritler), zengin elitlerin en pahalı aksesuarları ve statü sembolleri haline gelmiştir. Onların duyguları, iradeleri veya ruhları olduğuna inanılmaz; sadece itaat etmesi ve güzel görünmesi beklenen canlılardır. (Çok mini fic)

Bir kaza sonrası iki erkek aynı bedeni paylaşmaya başlar. Geceleri biri, gündüzleri diğeri yaşar. Peki ya aşık olurlarsa...

ölüm, herkes bir gün ölecek. Neden o lezzetli , korkuyla tütsülenmiş taze etlerini yemekten kaçıyorsun. Bana gerçek bir açıklama yap Enes. Ben bu lezzete hayır diyemiyorken sana karşı neden doymuş hissediyorum?

Barın yetimhanede büyümüştü yani Tarık ve ailesi onu evlerine alana kadar.

Eren, yirmi dört yaşında, tıp fakültesini yarıda bırakmış, hayata tutunmaya çalışan sıradan bir gençtir. Küçük bir şehirde, onu bebekken evlat edinen ama hiçbir zaman gerçekten sevmeyen teyzesinin yanında büyümüştür. Fiziksel olarak hiçbir zaman akranları kadar güçlü olamamış, sık sık hastalanmış, açıklanamayan ateşlenme dönemleri geçirmiştir. Doktorlar hep "bünyesi zayıf" demiş, geçiştirmiştir. Eren de buna inanmıştır. Ta ki bir gün teyzesi, eline üç bin lira sıkıştırıp "Artık yeter, kendi yoluna bak" diyerek onu İstanbul'a yollayana kadar.