Geçmişten bir anı... Hep yaptıkları gibi ikisi hava kararınca evlerinin verandasına çıkmış yıldızları izliyorlardı. "Karanlıktan korkmuyor musun?" dedi ilk kez soruyormuş gibi. "Hayır, korkmuyorum." "Hiç mi?" "Hiç," "Ama ben korkuyorum..." "Neden korkuyorsun ki?" Yüzü her zamanki gibi Deren'e değil yukarıya, gökyüzüne dönüktü. "Çünkü filmlerde kötü şeyler hep karanlıkta ortaya çıkıyorlar. Canavarlar, hayaletler, katiller..." "Ama bunun adı karanlıktan korkmak değil ki, sen canavarlardan ve hayaletlerden korkuyorsun." "Ne fark eder ki?" "Canavar ve hayaletlerin ortaya çıkmayacaklarını bilsen korkacak mıydın yine de?" "Hayır," "Anladın mı? Bu kötülüklerden korkmak, karanlıktan değil."...