"Bana neden böyle güzel hissettiriyorsun...?" dedi Canfeza, sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı. Arslan bir adım daha yaklaştı, aralarındaki mesafe artık nefes mesafesiydi. Gözleri, karanlık bir deniz gibi, Canfeza'nın içine işliyordu. "Çünkü sen bana böyle hissettiriyorsun," dedi, dudakları tehlikeli bir yakınlıkla onun dudaklarına yaklaşırken. Canfeza geri çekilmek istedi, ama adımlarını yerinden oynatamadı. Sanki toprağa kök salmıştı. Bir yanıyla kaçmak, diğer yanıyla sonsuza kadar burada kalmak istiyordu. "Arslan..." diye fısıldadı. İsmini böyle söylemek bile dudaklarını titretti. Arslan yüzünü biraz daha eğdi, nefesi Canfeza'nın yanağını yalayıp geçti. "Adımı böyle söyleme. Kendimi tutamam."