Ölüme doğru giden bu lanetli yolda Poyraz neler yapabilirdi ki ? ©Tüm hakları saklıdır.Hiçbir şekilde başka amaçlar için kullanılamaz, çoğaltılamaz ya da ticari amaç güdülerek iznim dışında basılamaz ve başka ortamlarda paylaşılamaz.

Lisedeki ilk yılımdan sonra her zamanki Bodrum tatilinin düşüncesi, benim için fazlasıyla sıradandı. Ama sıradan olmayan bir şey vardı ki o da yan evdeki çocuktu. (Tüm hakları yastığımın altında saklıdır)

Umut etmek; hepimizin yaptığı bu değil miydi? Önümüzdeki engelleri aşmak için destek aldığımız, düştüğümüzde tekrar kalkmamızı ve yürümeye devam etmemizi sağlayan o kutsal histi umut. Karanlıkta yolumuzu aydınlatan bir araç, pes etmek üzereyken yavaşça kulağımıza bir daha denememizi fısıldayan inanç dolu bir ses. Bir de aşk var tabii... Şayet biri bana gelip şu hayatta yaşanması gereken en önemli şey ne diye sorsaydı, ona iki kelime söylerdim: Âşık ol. Aşk, belki en zor ve en acı duyguydu fakat âşık insana acı bile çekici gelirdi; acı ondan geldikten sonra. Yüzünü de güldürse, kalbini de parçalasa severdin. Onu sevmeyi severdin. Sana verdiği heyecanı, mutluluğu, hatta hüznü severdin... Ve bir gün umut ile aşkın yolları kesişti. Umutlarına tutunarak yaşayan bir kızın kalbiyle birlikte umutları da paramparça oldu. Aşk yeri geldi onun umutlarını öldürdü, yeri geldi onu yeniden umutlarıyla beraber hayata döndürdü.

"Adın ne?" diye sordu "Alex" dedim. "Hayır tam adın ne?" diye sordu ve dudağının bir kısmı alaycı bir şekilde kalktı. Elindeki kitaba baktım ve donakaldım. Hayatım boyunca aradığım kişiyle, bir fanboyla yalnız kalmıştım.

''Şimdi sen seç Güneş'' Babama boş gözlerle baktım. ''Neyi baba?'' ''Hayatımızın her yerinde olan bir şey seç istiyorum'' Aklıma tek bir şey geliyordu. ''Kamera, buldum baba kamera istiyorum''

Bizim aşkımız sarılmayla başlamıştı, sarılmayla devam edecekti ve sonumuz, ikimiz sarılıyorken bitecekti. Bizimki aşk hikayesi değil, bizimki bir sarılmadan doğan, koca bir beraberliğin hikayesiydi. Ve birde... kaybedenlerin hikayesi.. * Her cümlede nefesiniz kesilmezdi. Hafif bir tebessüm veya kıkırtı, gerçek hayatınıza kısa bir mola ve dertten tasadan uzak bir soluk içindi bu kitap. Ergenliğin gazabına uğrayan bir kız ve geçmişinin gazabına uğrayan bir oğlan. Ve, Kalbinize ulaşmaya çalışan diğer karakterler. ◇Fan-Fiction değildir.

Dün Seni Gördüm Yine Yolda.. Yine Başkasını Sen Sandığımda

"Sorun ellerimdeyse, problem değil. Onlardan kolayca kurtulabilirim. Eğer sorun gözlerimdeyse, onları sonsuza kadar kapayabilirim. Ama ya sorun beynimdeyse? Bunu nasıl engellerim? ...Peki ya normal olan bensem ve hepiniz eksikseniz?"

Hangisi daha kötü? En yakın arkadaşlarının ölümünü görmek mi? İçinizden birinin katil olduğunu bilmek mi? SEÇİM SİZİN...

Hani Aşk yanmaktır derler ya Öyle değil , aşk suya rağmen yanmaktır . Ama bu gelip geçici bir durum ilk önce aşık olursun ve sonra aşk biter . Fakat her sonun bir başlangıcı olduğunu biliyoruz ve aşk tükendiğinde sevgi yeniden doğar ve tükenmemek üzere hep içinizde olur . Ben Derin 'e aşık olmadım hiç . Aşk benim için basitti , en çokta anlamsız, Ben onu ilk gördüğümden beri sevdim , çok sevdim , kendimden bile çok sevdim . Onu kimsenin yerine koyamadım , tek gecelik ilişkiler sadece bunu aklımdan çıkarmak için başvurduğum bir yoldu . Ama unutamıyordunuz işte en kötüsü geride bırakıp devam edemiyordunuz . Etrafımda ki herkes aslında hiçkimse , beni tanıdıklarını zannedenler zavallı . Çünkü beni ben bile tanımıyorken , kendimden emin değilken , onlar beni nasıl tanıdıklarını söyleyebiliyorlar ? Aptallar ! -RÜZGAR AKSOY - ***** Güzel ve tutkulu bir aşk hikayesi bazen karma karışık bazense basit ve anlamlı, Sadece bedenler değil ruhlarda bir , Derin Ve Rüzgar ... Hikayeme hoşgeldiniz Güzel ruhlu insanlar .!