Mahallenin içli sesi, sessiz sakini Şirin... Hat sanatına gönül vermiş, kalbi ince nakışlarla dolu ama yıllardır "kilosu" yüzünden alay edilen, otuz beş yaşına geldiği için "kız kurusu" damgası vurulan bir kadın. Tek sığınağı, çocukluk arkadaşı Ferhat'ın evini ve mahalleyi her sabah camın gerisinden izlediği o küçük penceredir. Ferhat ise artık hayata küsmüş bir adam. Yedi yıllık evliliğini, karısının onu ve yeni doğan kızlarını terk edişiyle toprağa gömmüş; annesinin mahallesine geri dönmek zorunda kalmıştır. Restorasyon ustalığından kalan yorgun elleriyle yeniden bir düzen kurmaya çalışırken annesinin felç geçirmesiyle tamamen yıkılmıştır. Ama hayat bazen en kırık yerlerden filiz verir. Ferhat işteyken annesine ve küçük kızına bakan Şirin, fark etmeden Ferhat'ın çökmüş evinin direği olur. Bir mahalle sıcaklığı, bir kadın sabrı ve kimselere söyleyemediği yılların sessiz sevgisi... Hepsi aynı avluda yeniden can bulur. Peki bir gün Ferhat, camın gerisindeki o bakışı görürse? Şirin, yıllarca sakladığı kalbini saklamaya devam edebilir mi? Yoksa kader, mahallemizin sessiz kızını sonunda kendi hikâyesinin başrolüne mi yazacaktır? "Şirin'in Penceresi", yaraları merhametle iyileşen, aşkın en sessiz hâlinin bile kaderi değiştirebildiği sımsıcak bir mahalle hikâyesi.

Bir zamanlar Okyanus diyarının gözcüsü olan Gloria Grovve aynı zamanda bir asılsızdır. bir gece ansızın annesini kaybetmesi üzerine kardeşiyle birlikte cehennem krallığına getirilirler ortada çözülmesi gereken sırlar, sağlanması için geç kalınmış bir adalet vardır. Cehennem kralı David Williams Brovn, Glroiaya yardım edecek çözülmesi ve aşılması gereken sorunların birlikte üstesinden geleceklerdir.

Massachusetts'in orman yolunda gece vakti benzinliğe giren Alâ hayatı boyunca unutamayacağı bir cinayete tanık olur. Bir genç kızın çığlıklarına yetişen Alâ Serelina, Harvard Üniversitesinin profesörü ile katil avlamak zorunda kalırlar. Yaktıkları cesedin kalıntıları ise onları hiçbir zaman rahat bırakmayacak bir gelecek vadeder.

Her yangın küle dönüşmez. Bazen başka bir şeye dönüşür, başka birine başka bir ateşe. Yok olmaz yok etmek için var olur. Yüzbaşı Yıldırım Altay Köz, harelerinde alevler ve kor olan asker, küllerini özel bir operasyon da savurmuş, uğradığı ihanetin faturasını kirlenmiş dünyaya kesmek için ülkesine dönecek, oyunu yeniden yazacak düşmanı kendi ininde alt edecekti. Aşk başından def ettiği başka bir belayken Yüzbaşının kalkanını bir çift göz delecekti.

Rivayete göre kaderle bağlı iki insanın arasında görünmez kırmızı bir ip vardır. Bu ip bazen gerilir, bazen dolaşır, bazen yolları ayırır gibi görünür... ama asla kopmaz. Zaman, mesafeler, kayıplar ve yanlış hayatlar bile o bağı yok edemez. Bazen sarmaşık gibi kalbin etrafına dolanır; kaçtıkça daha derine iner, sustukça daha sıkı sarar. Ve ne kadar uzak düşerlerse düşsünler, kader bir gün o ipi yeniden çeker. Çünkü nasip, birbirine yazılmış ruhları er ya da geç yeniden buluşturur.

❝Göğe ulaşmak için önceyere bağlı kalmamayı öğrenmen gerek.Çünkü umut bakmasını bilenin gözünde.Başını kaldır,maviyi izle,yıldızları say,Gök'ü düşle.❞ 🪁 Çeyrek Vurgun Serisi'nin ikinci kitabıdır.

''Rüyamın sonunda sen gidiyordun.'' Dedim beklemeden. ''Ben senden bir adım öteye gidemem.'' ''Ya beni sevmekten vazgeçersen?'' ''Ölmek için fazla gencim elzem. Fazla genç.'' "Ben aklıma gelenlerin başıma gelmesiyle lanetlenmiştim. Hissettiğim şeylerin altında ezilmekle. Ve bir kez daha emin oldum. İsteklerim dünyaya çok ağır geliyordu. Hayal kurmak, kursağıma takılan nefesimden başka hiçbir şey etmiyordu."

İLK KİTABIN BÖLÜMLERİ DÜZENLENECEĞİ İÇİN KALDIRILMIŞTIR. Acının ve dengesizliğin etkisiyle sırtüstü sertçe yere düştüm. Acıyla inledim. "Ah!" Sırtım ve kalçam çok acımıştı. Başım kaldırıma çarptığında dünyam sarsıldı, görüşüm bulanıklaştı. Şapkam başımdan koptu, saçlarım bir örtü gibi yere yayıldı. Yağmur damlaları yüzüme çarparken baş ucumda dikilen devasa silüetin karaltısı gökyüzünü kapattı. Bana üstten bir bakış attığını hissettim ama acıdan yerde kıvranıyordum. Bileğim çok acıyordu, başımın içinde bir uğultu vardı. ​Adam, ayaklarımın ucunda bana bakarak ceketinin kol düğmesini sakince ilikledi. Eğilmedi, elini uzatmadı. Sadece o buz gibi, ruhsuz sesiyle sokağın sessizliğini parçaladı: ​"Bugünü günlüğüne yaz küçük katil." Söylediği sözler bedenimin baştan aşağı titremesine sebep oldu. O yağmurun altında yerde sırtüstü iki büklüm yatarken kulağıma gelen sesler tenimden yayılıp kalbimin içine girdi. Kolunu kaldırarak kol saatine göz ucuyla baktı ve ardından gözlerini tekrardan bana çevirdi: "Bugün 24 Ocak 2026, saat 21.43." ​Bana doğru bir adım daha attı. Başımın ucuna doğru geldi ve durdu. Hafifçe eğilerek gözlerimin içine baktı. Gölgesi üzerime bir kefen gibi serildi. ​"Bugün celladınla karşılaştın." ... Nefsi müdaafanın sonucu ölüm oldu. Bir çocuk öldü. Günah keçisi ilan edilen kadın, ölen çocuktan daha masumdu. Ama kader ondan yana değildi. Sonuçları ağır oldu; geride kalan şey, saçlarının yerde bıraktığı enkazın izleri oldu. Celladının ölüm kokan gözleri merhametsizdi; kadın intikam ateşinin cayır cayır yandığı celladının kollarına sığındı, kül oldu. Adam yerdeki enkazına baktı, intikamın verdiği hazla izledi yerdeki kadını. Artık onun istediği portreye yerleşmişti, ona bağımlıydı. Yeni kimliğini o yaratmıştı.

Adımı kendim seçtim, Mavi. Herkes karanlığı siyah sanır ama karanlık Mavi'dir. Bazı insanlar yaşar. Bazıları... Öldürür. Ben öldürenim. Mavinin Resitali evrenini okumaya hazır mısın?

Yıllarca ilmek ilmek işlemiş kendini bana. Balkona çıktığında söylediği türkülerin içime işlemesinin nedeni bana söylemesiymiş bilseydim bekletir miydim yıllarca onu kapımda... ''Derin yıllarımın sabrını imtihanım etme.'' dedi bana. Dönmüştü yüzüm avuçlarının içindeydi aşkını tam olarak şuan da itiraf ediyordu, aklım durmuş, kelimeleri toparlamayacak halde yüzüne bakıyordum. Zira şu an sesim bile çıkmazdı konuşmaya çalışsam da ben bu kadar mı kördüm, ben bu kadar mı yok saymıştım içimdeki hisleri... ''Yıllardır bu anı bekledim, bak bana 30 yaşındayım sen bu yüreğe düştüğünde 7 yaşındaydım. Derin ben yedi yaşında ne isem yetmişimde de o olacağım belli. Gel tut elimi yaşayalım sevgimizi göğsümüzü gere gere şükür sebebimken, imtihanım olmana izin vermem! Bana gelmeden benden gitmene izin vermem!'' Alnını alnıma yaslamış, benimle değil de kendi kendine konuşuyor gibiydi. Bana bunları söylemek için o kadar uzun zaman beklemek zorunda kalmıştı ki şimdi söylemezse ölecek gibi hissediyordu. Her kelimesi yemin gibiydi her kelimesini içime nakış gibi işliyordu. Hiçbir zaman abi kardeş gibi olamamıştık doğru ama duyduklarım karşısında da titreyen ellerimi saklamıyordum oda fark etmiş olacak ki alnıma yaslı duran alnını çekti. Kocaman ellerini yüzümden ellerime indirip kocaman avucunun içine aldı, ellerimi avuç içlerimi dudaklarına götürdü içim titredi karşımda gözbebekleri titredi. Dudaklarını yasladı öpmedi öpemedi... Yasladı bekledi nefeslendi bekledi soluklarını verdi bekledi soluk aldı bekledi... "Tüm hakları saklıdır. © [2026] [Kevser Emek].