Bir adamın evlilik teklifini reddederken iki defa düşünün. Sonrasında siz ona teklif etmek zorunda kalabilirsiniz. 💦 "Ne düşünüyorsun?" dedim daha fazla dayanamayarak. "Kabul edecek m-" "Sana teklif ettiğim ettiğim günü hatırlıyor musun?" dedi sertçe araya girerek. Avcundaki bardağı sıkıca kavramıştı. "O kahrolası eteklerinden birini giymiştin. Ayağa kalktığında restorandaki tüm pezevenklerin çatal düşürme bahanesiyle eğildiği o kırmızı mini eteğin." Yutkundum, hatırlamasını beklemiyordum. Ayrıca aramızdaki güç dengesinin yavaş yavaş ona kaymasıyla oldukça gerilmiştim. "Seni düşledim. Beni reddettikten sonra, eve geçtim ve altımda kaldığın, çırpındığın onlarca sahneyi hayal ettim. Senden hoşlanıyordum. Kara sevdaya bağlayacak kadar şuursuz değildim ama benimle evlenseydin, her gece, seninle aşkla sevişirdim." Yanaklarım kızardı ve bu, onu eğlendirmiş gibiydi. "Yanaklarının kızarması bile yapmacık, değil mi Nazenin?" Bardağı gürültüyle bırakıp eğildi, kalın kolları üzerime üzerime geliyordu. "Teklifine ne cevap vereceğimi mi merak ediyorsun?" Başımı aşağı yukarı sallarken bir tutam saçımı kulağımın arkasına sıkıştırdı. "Seni bu masaya yatırıp becermemek için kendimi çok zor tutuyorum. Şimdi güzellikle kalkar, benimle lavaboya gelir ve o tatlı kıçını benim için açarsın." Güneş yüzüme düşmüş gibi hissederken bu anımdan yararlanıp genişçe gülümsedi. Parmakları çeneme çıktı, baş parmağıyla alt dudağımı okşadı. "Seni duvara dayar ve sertçe beceririm. Restoran çığlıklarınla inler ve içinden çıktığımda, bacaklarını kapatamayacak hale gelirsin. Eğer bunu kabul ediyorsan seninle siktiğimin evliliğini yaparım Nazenin."

Leyal Virazen, renklerin içinde can bulan bir kadındı. Fırçaları kalemi, tuvalleri kağıdıydı. İçindeki en saf, en berrak duyguları tablolarına yansıtırken bir gün renklerin bile tanımadığı bir adamın paletine, hiç görmediği bir karanlığı beraberinde getireceğinden habersizdi. Devran Çakırhan, ailesi ve kendisine zorla miras bırakılan mafya liderliği arasında sıkışıp kalmışken bu mirasın en zehirli tarafı Leyal'le de iyice köşeye sıkışmış haldeydi. Kader bu ikiliyi yan yana getirdikten sonra da son kozunu oynayıp gizlenen gerçekleri açığa çıkardığında Leyal ve Devran'ı edilen yeminler ve yapılan anlaşmalar bile kurtaramayacaktı. . İlk yayınlanma tarihi: 05.07.2025 . Not: Bu kitaptaki tüm olaylar, kurum, kuruluş ve kişiler tamamen hayal ürünüdür. Gerçeklikle hiçbir alakası yoktur.

Bir zamanlar küçük bir şehrin lüks semtlerinde ünlü bir ressam varmış. Ressamın yanında ise bir adam oturuyormuş, onun patronuymuş. Patronu ne isterse onu çizermiş. Bir gün patronu demiş ki, "Geçmişin izlerinden kurtulmaya çalışan bir adam çiz, Carlos." Ressam kaşlarını çatmış. Bir süre anlayamamış ne demek istediğini. "Çizsene, neden öyle bakıyorsun?" demiş patron. Bakışları dalgalanmış bir an. Ressam ikiletmemiş. Siyah renklerin hakim olduğu bir adam silueti oluşturmuş tuval üzerinde. Patron onu izlerken gülümsemiş. "Carlos?" demiş sorar gibi. "Onun hayatını biraz renklendirir misin?" Şaşırmış Carlos. "Efendimiz," demiş. "Geçmişi kötü olan bir adamdan bahsettiniz." Ressam için kötü geçmiş, sadece siyah ve gri tonlarını yansıtıyormuş. Patron başını sallamış. "Haklısın, Carlos." Gülümseyişi genişlemiş. "Ancak onun da hayatını renklendirmeye hakkı var, öyle değil mi?" Hiç düşünmemiş bile, patron. Kaşlarını sertçe çatıp tuvale bakmış. "Yanına bir kadın çiz. Renkleri canlı olsun." Carlos yine ikiletmemiş, bir kadın çizmiş. Renkleri çok canlıymış. Yanındaki siyahlar içinde kalan adam halinden utanmış. Kendini böyle bir kadına layık görememiş. "Efendimiz," demiş tekrar. "Sizce de çok uyumsuz değil mi?" Patron derin bir nefes almış. "Değil," demiş direkt. "Bir kadın renklerinden vazgeçmediği sürece canlandıramayacağı hiçbir renk yoktur." Carlos'un bakışlarından geçen cümleleri görünce sessizce burnundan gülmüş. "Evet, Carlos. Siyahı bile." Siyah her renge kasvet veren, baskın bir renkti. Onun değdiği her renk özünü kaybeder, canlılığını yitirirdi. Bir insanı simsiyah yapmak ise çok zordu. Ona bunu yapacak güç ancak ve ancak siyah bir kalp olabilirdi. Kötülük kokan siyah bir kalp... O hâlde gelin, zorla siyaha maruz bırakılan o adamın, bir kadınla nasıl hayat bulduğunu sizlerle okuyalım.

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

"Zehirli cennetin, kirli meleği Mehir'im ben...Bana leke derler her düşüşümde daha da derinleşen yaralarım, geçmişimin ve bağımlılığımın acı birer hatırası. Her iz, içimde kaybolmuş bir parçamın yankısı" Mehir'in kendi ışığını bulmak için çıktığı bu yolda ona yoldaş olmak ister misiniz? Karanlıkta kaybolan herkese ithafen.. Eminim bu konulu kitapları görmüşsünüzdür, ancak bir de Mehir'e şans vermek ister misiniz? Eğer "Abiler" veya "Gerçek ailem" kitapları arıyorsanız, işte doğru adres. *REKLAM YASAKTIR!* (Reklam yasak diyom amk reklam yapmayın kitabımda)

"Hâlâ köpek gibi bana aşıksın," diyerek canımı yakacak bir kahkaha attı. "Biriyle kol kola okula gireceğim diye ödün kopuyor, birinin yanına ilerlediğimde aklın çıkıyor. Hadi yalan de, seni çok iyi tanıyorum ben. Kandıramazsın beni." Gözlerimin sulanmasına engel olamasam da onun gibi kahkaha attım. O sırada spor salonundan hiç tanımadığım biri çıkmıştı. Ozan'a "Emin misin?" diye sordum. "Seni mi seviyorum hâlâ?" "Şu an barışmak istesem gurur falan demeden evet diyecek kadar çok seviyorsun." Neden haklısın? "Yazık kafana." Spor salonundan çıkan çocuğun yanına giderek hızla koluna girdim. "Ben de seni bekliyordum sevgilim, hadi gidelim." 10.05.22

Karakaya ailesi, sabaha karşı çalan telefonla oğullarının görevde yaralandığını öğrenir ve apar topar hastaneye koşar. Ancak bilmedikleri bir gerçek vardır ki, o da oğullarını hayatta tutan kişinin görev sırasında ona siper olan en yakın arkadaşı Sungur olduğudur. Sungur ağır yaralanırken, Alp ve Karakaya ailesi ilk kez soğuk hastane koridorunda bir araya gelir. Çığlıkların hastaneyi inlettiği esnada, sedyenin üzerinden düşen Sungur'un kanlı künyesi, Karakaya ailesinin en büyük kızı Efsan Mira'nın gözüne çarpar. Genç kadın, her şeyden bihaber künyeyi kaldırır ve saklar. Yıllar sonra, geçmişle geleceği birbirine bağlayan o küçük metal parçası Efsan Mira'nın hayatını baştan sona değiştirecektir. Abisinin hayatını kurtaran Sungur'a duyduğu minnetin yavaşça aşka dönüştüğünü fark ettiğinde ise artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Bir künyenin taşıdığı geçmiş. Bir fedakarlığın gölgesinde büyüyen minnet. Ve o minnetten doğan bir aşk. ^^^^ Yayın tarihi: 12.05.2024

0545***: Kuleden saçlarını sarkıtmaman sorun değil ben gelmek için bir yolunu bulurum 0545***: Zaten saçlarına da kıyamazdım ki 18 Kasım 2025. 22 Şubat 2026.

Araf: Okulda benden nefret ettiğini söylüyormuşsun Araf: Sen benden nasıl nefret ediyorsun ya UYARI: ilerleyen bölümlerde cinsellik, argo vb içerikler vardır.