••Final oldu, tamamlandı. Seri üç kitapla raflarda yerini almıştır. ❝İnsan bir kutu kibrite benzer. Varolur, yanar ve söner.❞ Bu hayatta nasıl bir kibrit olacağına sen karar vereceksin. Yanacak mısın? Yakacak mısın? Yoksa öylece duracak mısın? Ben, benimle yanmanı, gerimizde kalan her şeyi yakmanı istiyorum. Çünkü uzun bir süredir yanlış kişilerle, yalnız hayattasın. Ait olduğun yere dönme vakti. Bil ki; seni almaya geliyorum, Balkan kızı. BİR KİBRİTLE YOK OLMAK

Bir gün hasta haliyle villalarında çıkan çatışmayla birlikte kaçmaya çalışırken yıllardır peşlerinde olan eski sevgilisi Karan Kızıltuğ ile göz göze gelen Ahu, sahte bir kimlikle saklanıyordur ve içtiği ilaçlardan ötürü hafızanı kaybetmiştir. Ölü gösterilen bu kızı ve ailesini öldürmek için arayan mafya lideri, hem kızın babasını bulmak için kızı kaçıracak hem de onu ikiziyle aldatan eski sevgilisinin acı dolu intikamını almak için kızı komaya sokup anılarını değiştirerek türlü oyunlarla onu kendisine aşık edecektir... *** "Nefretten aşk doğamaz demiştin." dedim tüm uzuvlarım acıyla sızlarken. "Haklıydın. Biz nerede başlarsak orada biteriz. Nefretin benim sonum olmasına izin vermeden ben kendi sonumu yazıyorum." "Yapma Savcı." dedi ben silahla ateş etmeden hemen önce. "İnsanlar yanılır ama ben yanılmaz demiştim ya sana, ilk defa haklı çıktın. Yanıldım. Nefret aşka dönüşürse şayet, o adamı kimse tutamaz. Aşk gerçekten her şeyi yenebilecek olan tek duyguymuş çünkü." "Duygulara yeri olmayan sen mi söylüyorsun bunu? Aşk nedir bilmiyorsun bile!" "Evet!" dedi bağırarak. "Aşk nedir bilmiyorum, tek bildiğim senin yanında kendimi kaybettiğim. Kalbimin hızlanmasını sağlayan, tek bir gülüşünle bana tüm dünyayı yaktırabilecek güce sahip olan tek kadın sensen ve buna aşk denmiyorsa ben hastayım Savcı. Ben yenildim." Bu cümlenin devamını duymaya hazır değildim. "Ben senin yenilmeni beklerken, ben sana yenildi-" Başımı ağır ağır sallarken cümlenin devam etmesine izin vermeyerek, acımadan iki el silah sesinin duyulmasını sağladım. Bedenim yere kapaklandı.

Bir sabah uyanıp olacaklardan habersiz acımasız bir mafya sizi kaçırmaya kalksa ne yapardınız? Birden bire peşinizde sizi öldürmek isteyen silahlı adamlar belirse? Peki, dönüşü olmayan bir yolda kaybolmuşken kendinizi Sosyopat bir adamdan kaçarken bulsanız? Bu travmaların hepsini atlatmaya yetecek tutkulu bir aşk, tehlikelinin ve sırlarla dolu geçmişinizin tam ortasından çıkıp ruhunuzu kuşatsa? Tüm bunları bir hafta da yaşayan Melodi, acımasız bir mafya tarafından kaçırılır ve hayatı tamamen değişir.

"Eğer burası benim mabedime giden bir yolsa tapınağım sensin." diye fısıldadı, sesi koyu bir gecenin içinde yankılanan bir dua gibiydi. Onu soluksuz izledim. "Eğer burası benim inancımın sınırlarıysa sen de sorgusuz teslim oluşumun tek sebebisin." Gözleri gözlerime kenetlenmiş, elleri tenimde sabırsız bir sabırla bekliyordu. "Eğer bu bir inanışsa benim taptığım sensin." ❝Bana aşık olma, bana aşık öl. ❞

"Serkan abi..." İşaret parmağını dudağıma götürdü. Diğer eliyle boynumu tuttu. Sıkmıyordu. Sadece tutuyordu. "Bana eğer bir kere daha abi dersen ağzını kapatmak için öpmek zorunda kalacağım." Nefesim içime kaçtı. Derin nefesler alıyorduk ikimizde. Boynumu tutan eli biraz havaya kalktı. Boynumu ona bakması için havaya kaldırdı hafifçe. "Yapma." "Neden?" "Abim sayılırsın." "Ben senin abin falan değilim. Bunu sen de biliyorsun. Ergen kıskançlıklarını geride bırak. Bugüne bak. Ben bugün her gün istediğim gibi seni istiyorum. Henüz 10 yaşından beri istediğim gibi istiyorum. Aylin'e sarılırken bile istediğim gibi istiyorum seni. Benim ol istiyorum. Başka kimse değil. Sadece sen ve ben. Zaman dursun istiyorum Mislina." "Serkan..." Bir şey dememe izin vermeden boynumdaki eli yüzümü kendisine yaklaştırdı ve öptü. Canımı acıtmıyor ama sert öpüyordu. Kendini frenlemekte zorlandığı belliydi. Ve ben... Ben kendini frenlemesini istemiyorum. Devam etsin istiyorum. Karşılık verdim....