Kimliği dahi olmayan, dünyayı kaldığı gecekondunun rutubetli dört duvardan ibaret sanan iki yaşında bir kız... Sert mizaçlı ve konuşmaktan nefret eden Vargın Gece Karahan; bir kızı olduğunu ve travma sonrası konuşamadığını öğrenirse ne olur? Baba- kız ilişkisi sağlanabilir mi? Planları olmadan yaşayamayan Vargın Gece; hayatına girer girmez tüm planlarını yıkan küçük kızını kabullenebilecek mi?

"Var miçkitu ama si dido bicedi.." Babası ve abilerini bulmaya çıkan bir kızın hikayesi ile başlayan olaylar hiç tahmin edilemeyecek bir noktaya doğru ilerlemeye başlar.. Merak ediyorsanız buyrun💙💚

Bu hikaye Arya ve Miran Kaplan'ın hikayesi Arya daha 3 yaşında olmasına rağmen acıları dağ kadar olan çocuk. İçine kapanık ve korkak bir kız çocuğu. Ve onun babası Miran Kaplan. Sert ve acımasız bir mafya babası Bu bir baba kız hikayesi Bu hikayede sert ve acımasız olan bir mafya babasının gerektiğinde ne kadar duygusal ve düşünceli olabileceğini göreceksiniz.

Derler ki gözler kalbin aynasıdır. Kalbindeki saf gerçekliği gözlerine vurarak binlerce duyguyu barındırarak gösterirdi o gözler. Ama zihnin bir noktası olurdu. Kalbine dur diyecek kadar öne geçmesini sağlayan buzdan bir zihin. Benim zihnim, kalbimin üzerine inşa edilmiş devasa bir buz kütlesiydi; ne duygu sızdırırdı, ne de dışarıdan bir sıcaklık kabul ederdi.​ Damarlarımda akan kanın bana ait olmadığını, ismimin bir mezar taşına çoktan kazındığını bilmeden yaşamıştım. Şimdi, küllerinden doğan bir hayalet gibi, o büyük Sancaktar Hanedanı'nın kapısındayım. Elimde bir sevgi buketi değil, Ferhat Ivan Mironov'un zihnime yerleştirdiği o zehirli hançer vardı. İhtilal sessizce başlar; bir yabancıya sarıldığında onun aslında kendi kanın olduğunu fark ettiğin o sarsıcı anda gizlidir her şey. Ve en büyük ihtilal, celladın kendi kalbine yenildiği andır...

Bir gecenin karanlığında duyulan iki küçük çığlık Odasında beşiğinden alınan iki küçük kız Ülkesinden kaçırılan ve sokak ortasına terk edilen iki bebek Dünya sandığından daha küçük Nerden bilebilirler ki hiç beklemedikleri bir anda hayat onlara gülsün Herkes bir umuda tutunur Onlar acılarına tutundu Bir tarafta terk edildiklerini düşünen genç kızlar Bir tarafta canlarından can giden bir aile İkiz kız kardeşlerin hikayesine eşlik etmeye ne dersiniz? (Bölümler kısa gözünüz korkmasın)

Bana arıza diyorlardi vahşi diyorlardı halbuki ben arıza çıkaranları ortadan kaldiran kişiydim adımız çıkmış 9 inmiyor 8 e dedikleri gibi Bu daha fragman asıl oyun şimdi başlıyor herkes yerlerine bu hayat bir oyunsa kaybeden olmayacaktım kartlar dagatılsın oyun başladı . ♤□♧¿◇•♡

Yıllar önce bir çöp konteynırında bulunan 2 günlük RENATA, Ailesinin onu terk ettiği düşüncesiyle yetimhanede yıllanan RENATA, Yaşadıklarından dolayı sokak çocuğu olan RENATA, Ailesizliği ve kimsesizliği içinde bütünleşen RENATA VE... TAM 17 YIL SONRA ONU BULAN ABİLERİ! Sizce bir aile olabilecekler mi? Gelin hep beraber görelim! ... Herhangi bir çalıntı durumunda benimle değil avukatımla muhattap olursunuz. İnstegram hesabımdan kitap alıntılarını haftada bir paylaşacağım hesabım: subasihelen Bölümler iki haftada bir gelecektir. İyi ve keyifli okumalar!

DNA si karıştırılan kızın hayatında neler değişecek Abileri ve ikizi ile anlaşabilecek mi Onu ne zorluklar bekliyor

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.