Yetişkin okurlar içindir! "Beni ilk gördüğünde ne düşündün?" Başını yana eğerken işaret parmağıyla dudağının altındaki çizgiyi kaşıdı. "Buraya ne kadar aykırı durduğunu." Kadir ağır hareketlerle ayağa kalkınca tam önümde durdu. Masada oturmama rağmen benden çok büyük duruyordu. Yüzüne bakmak için başımı geriye atmak zorunda kalmıştım. Bana doğru eğildiğinde aramızdaki tansiyon o kadar hızla yükseldi ki... Mesafeyi iyice azaltırken boğuk çıkan kalın sesiyle konuşmaya devam etti. "Aykırı ve güzel..." dedi yavaşça."Çok güzel." Kuruyan dudaklarım aralandığında bana doğru bir adım daha attı ve aralana bacaklarımın arasında durdu. "Zararlı olan her şey gibi..." Dilimi alt dudağımda gezdirdim. "Sana zarar vermek istemem." Biraz daha yaklaştığında dolgun dudakları dudağıma dokunuyordu. Kalbim göğüs kafesime şiddetli darbeler indirirken kısık sesiyle cevap verdi. "Ama ben isterim." • Gitmek mi zor kalmak mı? Kalana zorsa gidene ölümdü.

"Şeytan, meleğin kanatlarını severken yanlışlıkla kopartabilir, güzel kiracı." 🪽 | 1,82m okunma ile final yaptık. | Gerilim, korku ve şiddet içerir. Yetişkinlere yöneliktir. Her hakkı saklı tutulmaktadır. Benzerlik ya da çalıntı durumunda saklı tutulan tüm haklar kullanılacaktır.

BU KİTAP KORKU, PSİKOLOJİK BASKI İÇERİR! --- "Beni kimseye bırakmayacaksın... değil mi?" Lina, eski bir kukla bulduğunda bunun hayatını tamamen değiştireceğini bilmiyordu. Önce sadece rüyalarında hissetti onu. Sonra, gölgelerin içinde bir çift göz sürekli onu izlemeye başladı. Ve bir gece... onu hissetti. Kukla yalnızca bir eşya değil, bir varlıktı. Sahiplenen, koruyan, bazen inciten... ama her zaman Lina'ya ait olmak isteyen bir varlık. Gerçekle hayalin arasındaki çizgi giderek silinirken, Lina kendini kaçamayacağı bir bağın içinde bulur. Peki, bir kukla gerçekten sevebilir mi? Ve eğer severse... o sevgiden kaçmak mümkün müdür? --- Korku ve tutkunun iç içe geçtiği, tüylerinizi diken diken edecek bir hikâyeye hazır mısınız? "CANLANAN KUKLA" sizi geceleri uyuyamayacağınız bir dünyaya davet ediyor.

"Adımı söyle." Başımı olumsuz anlamda sallamamla parmakları daha çok baskı yapmaya başladı bacak arama. "Sana adımı söylemeni söyledim." Aldığı cevap yine aynı olunca parmaklarının hareketini kesti. Bense ona yalvarabilecek durumdaydım devam etmesi için. "Söylemeyecek misin?" Gözleri gözlerime bakarken daha da koyulaşmıştı. Titrek bir nefes verip dudaklarımı araladım. "Alaz..." Gülümsedi. "Aferin benim kızıma." NOT: +18 bir kitaptır. Rahatsız olacaklar lütfen okumasın.

Eylül, şahit olduğu bir cinayet sonucu ünlü bir seri katilin pençeleri arasına ve onun hastalıklı zihnine düşmüştür. Neyse ki bu hikayedeki tek avcı, kendisidir. - Tamamlandı. - Dikkat: Bu kitapta, eziyet, cinayet, cinsel istismar, psikolojik ve fiziksel şiddet gibi rahatsız edici olabilecek içerikler bulunmaktadır. Bu konuda hassas olanların dikkatine.

"Senden yapmanı istediğim küçük ve basit bir şey daha var Stajyer." Sakin kalmak için derin bir nefes aldım. "Benden daha ne isteyebilirsiniz ki? Tüm gün yapmadığım şey kalmadı. Sizce de artık bu kadarı fazla olmuyor mu?" Sonunda bir tepki vermiş olmamdan memnun olduğunu belli edecek bir ifadeye büründü. Bu sinirlerimi bozarken gözleri üzerimde geziyordu. "Hayır Stajyer bu kadarı yetmez. Yapman gereken bir şey daha var." "Neymiş o?" Bakışları üzerimde gezinmeye devam ederken bir adım yaklaştı. Ondan uzaklaşmak istedim fakat belimden tutup kendine çekerek buna engel oldu. Şaşkınca olduğum yerde kalırken dudaklarıma baktığını fark ettim. Yutkundum. Bir şey söylemek için cesaretimi toplayıp dudaklarımı araladım ama o daha önce davranarak beni şok edecek o cümleyi kurdu. "Çok güzel olmuşsun bugün, bir daha bu kadar güzel olma. Aklım sende kalıyor ve işime odaklanamıyorum, senin yüzünden bugün tüm işlerim aksadı."

Her insanın hayatı bir düğüm noktasında şekillenir. Kimileri o düğümü çözmeye çalışır, kimileri ise ona boyun eğer. Kaçıp gitmek, bazen yalnızca başka bir düğüme sürüklenmektir. Belki de hepimiz, görünmeyen bir ipin ucunda sallanıyoruz. O ipin bizi nereye çekeceğini bilmiyoruz ama tutmaktan da vazgeçemiyoruz. Bu ince ip üzerinde kiminin payına huzur düşer, kimininkine savaş. Bazıları, başkalarının hayatını güzelleştirmek için vardır, bazılarıysa yalnızca yıkım getirmek için. Hangisi olduğumuzu biz seçemeyiz. Kader önümüze yollar koyar, biz yürürüz. Yürüdüğümüz yolun karanlık mı aydınlık mı olduğunu ise ancak sona yaklaştığımızda fark ederiz. Bazen kendime soruyordum, buraya ait miyim yoksa buraya mahkûm muyum? Cevabını bilmiyorum. Bildiğim tek şey, attığım her adımın beni bir sona götürdüğü. Ve o sonun ne olacağını bilmemek, burada duyduğum sessizlikten bile daha korkutucu.

İLK KURGUM OLMASINDAN KAYNAKLI ÇOK FAZLA HATA VAR. İLERİDE TEKRAR YAZILACAK!! Psikiyatrist olmak isteyen Açelya uzmanlık eğitimi için mahkumların tedavi gördüğü bir hastaneye çalışmaya gider. mahkum hastanın ona duyduğu hisler... hastanedeki anormallikler... Hastalarda ki anormallikler... Her şey birbirini takip eder. Karanlık onları esir alırken geriye kalan tek şey acılarıdır. "kimi insan geçmişle geçmemişi birbirlerine karıştırır. halbuki, geçen iz bırakır, geçmeyen yara." Onların iz sandıkları yaraymış bunu acılarla öğrenicekler, onlar kabuk tuttuğunu düşündükleri acı geçmişlerinin kanıyan yaralarıyla savaşacaklar. HERKES GEÇMİŞTEN İZ TAŞIR Bazıları o izlerin geçtiğini düşünür ama aslında geçen sadece zamandır. Acılar her an'ında mutluluklar bir an'ındadır. Başlangıç tarihi : 16 /06/2023